Վերջերս ընկերուհուս հետ էի զրուցում։ Պատմեցի, որ պատրաստվում եմ։ Երբ լսեց, որ ես ԱՐԴԵՆ կազմել եմ երթուղիս, դուրս եմ գրել շտապ օգնության հեռախոսահամարները, ուսումնասիրել եմ մի շարք կայքեր եւ կարդացել տարբեր ֆորսմաժորային իրավիճակների եւ դրանցից դուրս գալու ելքերի մասին... ասաց, որ ծանոթներիցս ՈՉ ՈՔ, ով մեկնել է կամ պատրաստվում է մեկնել, ԱՅԴՊԵՍ չի պատրաստվել։ Նրանք կարծում են, որ լավագույն հանգիստը իմպրովիզացիան է, եւ ընդհանրապես, ամեն ինչ լավ է եղել առանց այդպիսի մանրակրկիտ նախապատրաստության։
Իսկ ես կարծում եմ, որ լավագույն իմպրովիզացիան լավ փորձարկված իմպրովիզացիան է։ Կամ գուցե սխա՞լ եմ։ Բայց ինձ իսկապես դուր է գալիս այսպես պատրաստվել ճամփորդությանը, կարդալ եւ մտածել... Եվ ես բացարձակապես վստահ եմ, որ միեւնույն է, շատ բան այնպես չի ընթանա, ինչպես ես պլանավորել եմ, կլինեն բազմաթիվ զավեշտալի իրավիճակներ եւ այլն... Բայց գոնե այն ամենին, ինչ ինձ սպասվում է, ես պատրաստ կլինեմ։ Չէ՞ որ այնտեղ չեն լինի ծնողներս կամ ամուսինս, որոնց կարող եմ զանգահարել եւ ասել. «Տարեք ինձ այստեղից, անձրեւ է սկսվում»։ Իսկ ես կիմանամ, որ պետք է անձրեւանոց վերցնել, քանի որ այդ ժամանակ սովորաբար ամպեր են կուտակվում։ (Եթե ինչ, սա վերացական օրինակ է։ Հեղինակի նշումը)
Ընդհանուր առմամբ, ես սպասում եմ հյուպատոսությունում հարցազրույցին..)
