Սկսեմ նրանից, որ ամբողջ ամառ աշխատել եմ որպես լողավազանի փրկարար մի փոքրիկ քաղաքում, որտեղ ոչ մի տեղ չկար գնալու, իսկ տրանսպորտի հետ կապված էլ մեծ խնդիրներ կային... Ես աշխատում էի շաբաթական 63 ժամ, ինչը, հաշվի առնելով փրկարարի ցածր աշխատավարձը եւ ծախսելու առիթների բացակայությունը, թույլ տվեց ինձ գումար խնայել մեծ ճանապարհորդության համար... Ես Ամերիկա եմ եկել աշխատելու առանց ընկերների, փորձում էի ինչ-որ մեկի հետ մտերմանալ, որպեսզի միասին ճանապարհորդենք, բայց բոլորն ունեին սեպտեմբերի սկզբի տոմսեր, ուստի ստիպված էի ամեն ինչ ինքնուրույն անել...

Իմ առաջին ուղեւորությունը ամռան կեսերին էր, ես ընկերությունից մեկ շաբաթ արձակուրդ խնդրեցի եւ գնացի Նյու Յորք, այդ շաբաթվա ընթացքում մի օր գտա Նիագարայի ջրվեժը տեսնելու համար... Քանի որ դա միայն սկիզբն էր եւ ես ճանապարհորդության փորձ չունեի, ես ինտերնետով կացարան չէի ամրագրել եւ հստակ չգիտեի, թե ինչ եւ որտեղ պետք է հասցնեմ տեսնել Նյու Յորքում... Պատահականությամբ ծանոթացա մեքսիկական ծագումով մի ամերիկացու հետ, որն աշխատում էր իմ լողավազանում՝ լանդշաֆտային դիզայնի ոլորտում, եւ նա նույնպես գնում էր Նյու Յորք, այնպես որ նա օգնեց ինձ հասնել այնտեղ, նաեւ օգնեց հոսթել գտնել, ես մեկ շաբաթով ամրագրեցի... հետո խնդրեցի նրան ինձ տանել Empire State Building եւ քաղաքի քարտեզ գնել... հետո հրաժեշտ տվեցի նրան եւ մնացի մենակ... Հաջորդ օրը գնացի Կենտրոնական այգի, ես ապրում էի Վերին Մանհեթենում եւ գնացի այգու վերին մաս, եւ կես ժամ անց հաջողությամբ շփոթեցի հարավն ու արեւելքը... լավ է, որ այնտեղ շատ ռիկշաներ կան... եւ նրանցից մեկը ուկրաինացի էր, ասաց, որ անվճար կտանի ինձ եւ կօգնի դուրս գալ, նա ինձ պտտեցրեց այգով եւ հասցրեց Columbus Circle եւ բացատրեց, թե ինչպես կարող եմ հասնել Ազատության արձան... Ես արդեն իմացել էի, որ կարելի է անվճար նստել լաստանավ դեպի Staten Island... Եվ նաեւ իմացա, թե որտեղ է ավտոբուսի կայարանը, որտեղ կարելի է տոմսեր գնել դեպի Նիագարա... ես գնացի մետրոյով դեպի կայարան, դուրս եկա եւ չկարողացա գտնել... լավ է, որ մի տղա օգնեց ինձ հասնել Greyhound եւ տոմսեր գնել, եւ ես արդեն գիտեի, որ հաջորդ օրվա երեկոյան մեկնում եմ ջրվեժներ... Երբ ես ամբողջ գիշեր այդ ավտոբուսով գնում էի, այնքան էի մրսել... ես այնքան ուրախ էի, որ ջինսով էի գնացել... Այդ ավտոբուսների օդորակիչը դժոխային է... Բայց տարօրինակ է, որ ես մինչ օրս օգտվում եմ այդ ավտոբուսային ընկերությունից... Ես ժամանեցի առավոտյան՝ նախքան ատրակցիոնների բացվելը, սկզբում նստեցի այգում... հետո ուշադրություն դարձրեցի, որ բոլորը ինչ-որ ուղղությամբ են շարժվում, ես քայլեցի եւ հասկացա, որ այնքան մոտ էի ջրվեժներին... ինձ այնքան դուր եկավ... դա այնպիսի գեղեցկություն է!!! Ամբողջ օրվա ընթացքում ես օգտվեցի միայն 2 ատրակցիոնից, իսկ մնացած ժամանակ պարզապես զբոսնում էի եւ գնում սրճարաններ... այսպես անցկացրեցի ամբողջ օրը... հետադարձի ավտոբուսս գիշերվա 10:30-ին էր, ես հատուկ այդպիսի տոմսեր էի գնել, որպեսզի հասցնեմ տեսնել ջրվեժները գիշերը...

Այնուհետեւ վերադառնալով Նյու Յորք՝ պարզապես զբոսնում էի, երթեւեկում, դիտում... միայնակ ճանապարհորդելու ամենամեծ թերությունն այն է, որ անընդհատ մարդկանց խնդրելը, որ քո լուսանկարն անեն, ձանձրալի է... եւ միշտ չէ, որ հանդիպում են նրանք, ովքեր համաձայնում են...

Շաբաթը ավարտվեց, ես նստեցի ավտոբուս եւ գնացի Վաշինգտոն, իսկ այնտեղից պայմանավորվեցի ծանոթներիս հետ, որ նրանք ինձ կվերցնեն (բարեբախտաբար, մինչ այդ արդեն ծանոթներ ունեի... իսկ մինչ նրանց հանդիպելը ամառը շատ դանդաղ էր անցնում)։ Այսպիսով, ես ժամանեցի, եւ պարզվեց, որ նրանք դեռ Ocean City-ում են, իսկ դա նշանակում է առնվազն եւս 4 ժամ սպասել նրանց, իսկ ես մեծ պայուսակով էի... որոշեցի նրանց սպասել Union Station-ում... սպասեցի, սպասեցի... եւ քանի որ Վաշինգտոնում շատ անօթեւաններ կան, նրանք բոլորը գումար էին խնդրում, իսկ հետո երեկոյան, երբ մթնեց, նրանցից մեկը մոտեցավ ինձ եւ ասաց, որ նրանք գիշերելու տեղ ունեն!!! Ես շատ զարմացա... բայց միեւնույն է, շատ քաղաքավարի էր նրանց կողմից։