Նայում ես վեր՝ մռայլ ամպերը կուտակվում են արեւի շուրջ, ձգտում են կլանել այն։ Եվ գոռում են անհասկանալի բառեր սարսափելի բասով, եւ փայլատակում են աչքերով, սպառնում են ամեն ինչ հեղեղել անձրեւով։ Նրանք երկրի վրա են նետում քամու պատառիկներ՝ երբեմն կտրուկ, ոտքերից գցող, երբեմն էլ հազիվ նկատելի, մատների միջով սահող... Ախ, ինչ գեղեցկություն է այս օդային տարերքը։

Նայում ես ուղիղ՝ պապիկ-օվկիանոսը ձեռքերը ձգում է դեպի ոտքերդ... Այս պահին կբռնի ու կքաշի իր մոտ, կպատի աղով, կթաթախի սպիտակ փրփուր-մորուքի մեջ եւ կհրի դեպի ափ, իսկ հետո նորից կքաշի ու նորից կհրի... Խաղում է խիստ ծերուկը։ Հավերժական եւ ամենակարող՝ նա հոգատարությամբ եւ զգուշությամբ է վերաբերվում ժամանակավորին եւ աննշան փոքրին։ Երբեք չէի մտածի, որ այսպես կմտածեմ այս խորհրդավոր տարերքի՝ ջրի մասին։

Նայում ես ոտքերիդ տակ՝ միլիոնավոր տարիներ, մանրացած ավազի, ներծծում են ոտնաթաթերը, մաշում են մաշկը՝ ցանկանալով իրենց հիշողության համար վերցնել այստեղով անցնող յուրաքանչյուրի մի մասնիկը։ Ուշադիր նայում ես եւ մտածում հավերժականի մասին... Խեցիների, քարերի, գուցե վաղուց անհետացած կենդանիների եւ ձկների ոսկորների աննշան փշրանքներ։ Ինչ տարօրինակ եւ խորհրդավոր է այս տարերքը՝ հողը։