2009 թվականի օգոստոսի 11
Տոմսկ փառահեղ քաղաքում ապրում էր մի ուսանող։ Նա ավարտեց դպրոցը, ընդունվեց համալսարան, սովորեց երեք տարի, եւ նրա մտքով անցավ. ինչո՞ւ չգնալ Ամերիկա ամռանը։
Ինչո՞ւ ոչ։ Չէ՞ որ հենց դրա համար էլ հորինել են Work and Travel USA ծրագիրը։
Նա ծնողներից 2000 դոլար խնդրեց, փակեց քննաշրջանը եւ մեկնեց նվաճելու Ամերիկան։ Մայիսի վերջին ժամանելով բեռնակրի իր առաջարկով (offer), նա չաշխատեց, քանի որ բեռնակիրներ պետք չէին։ Նա զանգահարեց գործակալություն, որտեղ նրա համար այլ աշխատանք գտան՝ պաղպաղակ վաճառել Վիրջինիա նահանգում։
Այնտեղ ամեն ինչ վատ չսկսվեց, եւ նա մի քանի օր հեծանիվով զբոսնում էր Վիրջինիա Բիչ առողջարանային քաղաքի լողափերով։ Բայց հետո նա կարողացավ ընկնել եւ այնպես վնասել ծունկը, որ առաջին օրերին նույնիսկ քայլել չէր կարողանում։ Ուստի նա նախընտրեց պառկել անկողնում։ Այնտեղ նա պառկեց 2 շաբաթ, բայց երբ ոտքը լավացավ, նա որոշեց, որ այլեւս չի ուզում պաղպաղակ վաճառել, եւ մեկնեց Նյու Յորք աշխատանք փնտրելու։
Բայց այստեղ էլ ամեն ինչ այնքան պարզ չէր, որքան նա կարծում էր։ Ի՞նչ աշխատանք։ Բնակարան հաջողվեց գտնել միայն երրորդ օրը։ Եվ պարզվեց, որ Բրուքլինում բնակարանի վարձը սովորաբար վճարում են ամսական, ոչ թե շաբաթական։ Ստիպված եղավ նույնիսկ ծանոթից մեկ Ֆրանկլին (100 դոլար) պարտք վերցնել վճարելու համար, եւ գրպանում շատ քիչ գումար մնաց՝ մետրոյի եւ սննդի համար մոտ 5 օրվա, ուստի ստիպված եղավ եւս հարյուր դոլար պարտք վերցնել ծնողներից։
Հետո ամեն ինչ ավելի բարդացավ. պարզվեց, որ Մանհեթենին պետք չեն J-1 Visa ուսանողներ։ Իսկ հետո պարզվեց, որ Բրուքլինում, Բրոնքսում եւ նույնիսկ Քուինսում ոչ մեկին պետք չեն J-1 Visa ուսանողներ։ Միակ տարբերակը հեծանիվ վարձելն ու ռիկշա աշխատելն էր։ Բայց նա հեծանիվ չուզեց։ Երեւի Վիրջինիայի դեպքը երկար մնաց նրա հիշողության մեջ։ Արդյունքում, նրան ոչ մի տեղ չընդունեցին, նույնիսկ որպես աման լվացող։ Թեեւ պետք է ասել, որ մեկ շաբաթվա ընթացքում նա շրջել է ընդամենը 30 ռեստորան։ Մնացած ժամանակը նա պառկած էր անկողնում կամ նստած էր գրադարանում։
Լիովին հուսահատված՝ նա որոշեց, որ պետք է տուն գնալ։ Բայց այստեղ էլ դժվարություն առաջացավ։ Չէ՞ որ տոմսի ամսաթիվը փոխելու համար պետք է հարյուր դոլար վճարել։ Ստիպված եղավ նորից ծնողներից գումար խնդրել։ Եվ պետք էր վերադարձնել ծանոթի պարտքը։ Ամենամոտ հնարավոր չվերթը մեկ շաբաթից էր։ Ուստի ստիպված եղավ նորից պառկել անկողնում, նստել գրադարանում եւ օրական ուտել 99 ցենտանոց մակարոնի մեկ տուփ։
Եվ ահա, օգոստոսի 7-ին նա թռավ։ Երկուսուկես ամսվա ընթացքում բերելով միայն պարտքեր եւ գլխացավ ծնողներին։ Ոչ մի անգամ չլողանալով օվկիանոսում, չտեսնելով Ազատության արձանը եւ չբարձրանալով Empire State Building։ Ընկերներին եւ ընկերուհուն ոչ մի նվեր չբերելով։ Ոչինչ, բացի իր ուղեւորության հիմար տպավորությունից։ #WorkAndTravelUSA #ԱՄՆ
