Փախստական Մեքսիկայից։
Ես արթնացա շուրջս տիրող իրարանցումից ու աղմուկից։ Ես քնել էի մեկ ժամ, գուցե երկու, կամ գուցե նույնիսկ 24 ժամ։ Ես նորմալ չէի քնել եւ չէի կերել արդեն, գուցե, երկու կամ նույնիսկ երեք օր։ Քնից չարթնացած միտքս ինձ պատասխան չէր տալիս, թե որտեղ եմ ես։ Կարելի էր միայն ենթադրել, որ ես Մեքսիկայի հետ սահմանին եմ... ինչ-որ տեղ ամերիկյան անապատի մեջտեղում։ Հավանաբար, Արիզոնա նահանգը։ Ամեն ինչ ինչպես վայրի Արեւմուտքի մասին ֆիլմերում։ Վստահ եմ, որ դուք տեսել եք դա։ Քարքարոտ շագանակագույն անապատ եւ միայն հեռվում երեւացող հորիզոն։ Ինչո՞ւ մենք կանգ առանք։ Եվ ո՞վ է այս մարդը կովբոյական գլխարկով։ Միայն մեկ րոպե անց ես հասկացա, որ այս կովբոյը եկել է ինձ մոտ, եւ ես ավտոբուսի բոլոր ուղեւորների ուշադրության կենտրոնում եմ։ Հավանաբար, միայն վարորդը չի մասնակցում։ Ինձ զգում եմ որպես չքնած լաբորատոր առնետ։ Վերջ, հասանք։ Բռնեցին։ Ձերբակալեցին։ Հավանաբար, հիմա կկապեն ու ապուր կեփեն։ Պետք է ասել նրանց, որ ես համեղ չեմ։ Իմ ողբերգական մտքերի ընթացքը ընդհատում է կովբոյը։ -hello.
-hello, պատասխանում եմ ես։
Իմ տիեզերական greyhound ավտոբուսի բոլոր ուղեւորները վաղուց գիտեն, որ տարօրինակ երիտասարդը (դա ես եմ) Ռուսաստանից է թռել, ուստի ոչ ոք, բացի իմ նորահայտ ընկերոջից, չի հարցնում, թե ինչու ունեմ շեշտադրում։
Մի փոքր ավելի ուշ ես պարզում եմ, որ կովբոյը բնավ էլ կովբոյ չէ, այլ սահմանապահ։ Իսկ ես կասկածի տակ ընկա, որովհետեւ նման եմ մեքսիկացի միգրանտի։ Իսկ նրան պետք են ընդամենը իմ փաստաթղթերը։
Մի՞թե ես նման եմ մեքսիկացի միգրանտի։
Փորձելով դեմքիս ամենաքաղցր ժպիտը դնել՝ ես ուսապարկիցս հանում եմ ունեցածս բոլոր փաստաթղթերը։ Մեկնում եմ՝ դեմքիցս չհեռացնելով հիմար ժպիտս։ Երկար ստուգումից հետո սահմանապահը համոզվում է, որ ես մեքսիկացի միգրանտ չեմ, բայց ավելի վստահ լինելու համար մի քանի հարց է տալիս։ Ավելի ճիշտ՝ կրակում է դրանք գնդացրի պես, այնպես որ իմ մանկական միտքը չի հասցնում հասկանալ, թե ինչ է ուզում ինձանից այս հսկա մարմինը։ Ես, իհարկե, դեմքիցս չհեռացնելով իմ նոր ամերիկյան ժպիտը, շատ քաղաքավարի եւ պատրաստակամորեն վերահարցնում եմ, թե ինչ է նա ուզում։ Համր տեսարան։ Երկու հիմարների զրույց։ Իրավիճակը լուծում է երրորդը՝ Ջոն։ Նրա հետ ծանոթացել էի դեռ նախօրեին, բայց այսօր այս «ՀԴԲ գործակալը» գիտի իմ մասին ամեն ինչ։ Ջոն բացատրում է, թե ինչ է կատարվում, սահմանապահը վերադարձնում է փաստաթղթերը։ Ծափահարություններ։ Ուղեւորները դիտեցին ներկայացումը եւ անցան իրենց գործերին։ Որոշները՝ վերջացնելով իրենց համբուրգերը, որոշները՝ կարդալով, իսկ որոշները՝ փորձելով ձանձրացնել ինձ իրենց հարցերով։ Ինձ մոտ նստեց նաեւ իմ նոր լատինաամերիկացի ընկերուհին։ Թվում էր՝ ամբողջ ընթացքում նա երկրպագում էր ինձ։ Ավտոբուսի մյուս ծայրում։ Այն մասին, թե որքան լավն եմ ես եւ որ ամեն ինչ լավ կլինի, երկար խոսքերից հետո մեր ավտոբուսը ճանապարհ է ընկնում՝ վերջնականապես նվաճելու քարքարոտ անապատը։