Նախանցած օրը հասանք Բոստոն։ Այն, թե ինչպես ենք մենք հասել այստեղ, մի ամբողջ պատմություն է։ Մինչեւ վերջին պահը չգիտեինք՝ գնում ենք, թե ոչ, առավոտյան ժամը 5-ին որոշեցինք, որ գնում ենք։ Հետո իմ գնացքը դեպի Նյու Յորք ուշացավ, ինչի հետեւանքով մենք ուշացանք ավտոբուսից եւ ստիպված եղանք փոխել տոմսերը։ Մինչ գնում էինք, խցանման մեջ ընկանք եւ արդյունքում կեսգիշերին մոտ հասանք մեր Couchsurfer-ի տուն։ Քնեցինք, իսկ առավոտյան արդեն գնացինք գրոհելու Բոստոնը։
Վիկան վազում էր ինչպես լարով աշխատող խաղալիք, ես հազիվ էի հասցնում նրա հետեւից։ Ինչ էներգիա ունի այդ աղջիկը, հա)) Այցելեցինք Հարվարդի համալսարան (երբեմն ինձ ձգում է այն Հոգվարթս անվանել)) Այնտեղ հանդիպեցինք մի խումբ ռուս զբոսաշրջիկների, զրուցեցինք նրանց հետ)) Հետո գնացինք կենտրոն եւ սկսեցինք մանրակրկիտ ուսումնասիրել շրջակայքը։ Շատ ուրախացրեց պարզ եւ հասկանալի մետրոն, գրեթե ինչպես Մոսկվայում)) Եվ ընդհանրապես, Բոստոնը ինձ հարազատ եւ ինչ-որ տնային թվաց։ Ամենուր շատ հանգիստ է, հատկապես Նյու Յորքի համեմատ, բայց միեւնույն ժամանակ քաղաքում կյանքը եռում է։ Իսկ ես, հիմարս, չէի ուզում հեռանալ այդ Նյու Յորքից) Հիմա ոչ այնքան լավ զգացողություններով եմ հիշում այդ մեգապոլիսը՝ փոշոտ, կեղտոտ, լիքը մարդկանցով... Բայց մինչ մեկնելը այն ինձ թվում էր ԱՄՆ-ի լավագույն քաղաքը) Ընդհանրապես, Բոստոնում ես ինձ զբոսաշրջիկ չէի զգում, ես ինձ զգում էի այդ քաղաքի մի մասնիկը։ Քաղաքի կյանքն այնքան էր համընկնում իմ ներաշխարհի հետ)
Հաջորդ օրը Վիկան մեկնեց, իսկ ժամանեց Թահիրը՝ իմ ճամփորդակիցը առաջիկա 2 օրվա համար Բոստոնում եւ Վաշինգտոնում։ Հանդիպեցինք նրա հետ, գնացինք ուսումնասիրելու MIT-ը՝ Massachusetts Institute of Technology-ն։ Մուտքն ազատ էր, բայց այնտեղ ոչ մի հետաքրքիր բան չգտանք... չգիտես ինչու, այնտեղ միայն զուգարաններ էին, գրասենյակային տարածքներ, կահույքով լցված սենյակներ եւ 2 հեռուստացույց))
Հետո քայլեցինք դեպի «քարը», ավելի ճիշտ՝ Banker Hill Monument, որի վրայով կարելի է ոտքով բարձրանալ գրեթե 300 աստիճան եւ տեսնել Բոստոնը բարձրությունից)) Այս կառույցի ներսում պարզվեց՝ ինչպես քարանձավում է՝ մութ եւ խեղդող։ Եվ հսկայական պարուրաձեւ աստիճանը տանում էր դեպի անվերջություն։ Թվում էր՝ այն երբեք չի ավարտվի) Բայց Բոստոնի տեսարաններն այդ կառույցից ինձ այնքան էլ չտպավորեցին, հետաքրքիր է, բայց ես ավելին էի սպասում)
Այսքանը, ցտեսություն Բոստոն։ Հիմա նստած եմ կայարանում եւ սպասում եմ ավտոբուսին։ Հաջորդ կանգառը՝ Washington DC:
