Ես ավարտել եմ անգլերենի թեքումով տեղական դպրոց, վատ եմ ավարտել, գնացել եմ մի կոմերցիոն ինստիտուտ, որտեղ ուսանողների 70%-ը գյուղերից էին, որտեղ անգլերեն ընդհանրապես չէին սովորեցրել, կամ սովորեցրել էին, բայց կանգ էին առել 11-րդ դասարանի Past Simple թեմայի վրա։ Եվ 2 տարի ես քնաթաթախ թքոտում էի նստարանին՝ կրկնելով այն, ինչ ինձ սովորեցրել էին 1-3 դասարաններում։ Դասախոսը մոտեցավ ու ասաց. «Արի մեր մոտ՝ գործնական հաղորդակցության ոլորտի թարգմանչի դասընթացներին»։ Եվ առաջին կուրսն ավարտելուց հետո ես գնացի այդ դասընթացներին, այնտեղ արդեն ավելի հետաքրքիր էր, կրկնում էի 9-11-րդ դասարանները, եւ երկրորդ կուրսն ավարտելուց հետո դասախոսն ինձ առաջարկեց մեկնել ԱՄՆ, ես ասացի. «Դե, պետք չէ, ինձ այստեղ էլ է լավ»։ Ես դա իզուր ասացի, որովհետեւ այդ ամառն անցկացրեցի բացարձակապես անօգուտ։ Հոկտեմբերին մեզ մոտ եկան 2 աղջիկ, 1-ը՝ Իրինա Տրունովան, որի բլոգը գրավել էր երկրորդ տեղը (թաքնված գովազդ), 2-րդի անունը, ցավոք, չհիշեցի։ Եվ նրանք պատմում էին, թե որքան հիանալի է ԱՄՆ-ում Work and Travel ծրագրի մասին եւ այլն, եւ այլն։ Նրանք թողեցին մի բուկլետ, որը նրանց հեռանալուց հետո ես վերցրեցի նույնիսկ առանց կռվի։ Եկա տուն, պատմեցի ծնողներիս, ասացին՝ կօգնեն։ Ես ուրախացա եւ դեկտեմբերի սկզբին գնացի գործակալություն, որտեղ անցա հարցազրույց։ Սկսեցի բոլոր անհրաժեշտ փաստաթղթերի հավաքագրումը։ Ամեն ինչ հավաքեցի, ամեն ինչ վճարեցի եւ սկսեցի սպասել մարտյան ուղեւորությանը Եկատերինբուրգ՝ վիզայի համար։