Վախ եւ ատելություն Լաս Վեգասում

Վեգասը ամենահայտնի քաղաքներից մեկն է, որն իր ցանցն է գցում աշխարհի բոլոր ծայրերից եկած արկածախնդիրներին եւ զվարճանքի սիրահարներին։

Մենք, որպես այդպիսի մարդկանց վառ ներկայացուցիչներ, չէինք կարող բաց թողնել գայթակղությունների այս վայրը։

Շատ հետաքրքիր էր պատուհանից դիտել քաղաքին մոտենալիս։ Դեղին անապատները փոխարինվում էին տարբեր կարմիր կիրճերով։

Եվ ահա ավազոտ բլուրների մեջտեղում սկսում են հայտնվել լողավազաններով միատիպ տնակների փոքրիկ քառակուսիներ...

Հետո հանկարծ մի մեծ գիծ՝ տարբեր ձեւերի հսկայական հյուրանոցներով, նույնիսկ նկատեցինք մեր ամրագրած հյուրանոցը՝ «Ստրատոսֆերան»։

Ուռա՜՜՜՜։ Մենք Վեգասում ենք։

Ժամանեցինք օրվա ամենաթեժ պահին...

Հենց օդանավակայանի շենքում կային խաղային ավտոմատներ՝ ամենաանհամբերների համար, եւ երկար սպասված ցուցանակը՝ «Welcome to Las Vegas»))։

Պատուհանից դուրս կիզիչ արեւին նայելով՝ որոշեցինք մի փոքր քնել օդանավակայանում՝ ուժեր հավաքելու համար (վերջին շրջանում մեզ շատ էր պակասում դա)։

Այդպես աննկատ անցավ 3 ժամ... Մեր վրա թողեցինք հնարավորինս քիչ հագուստ, մի փոքր կերանք եւ ճանապարհ ընկանք։))))

Ավտոբուսով հասանք գլխավոր փողոց՝ Strip... Վա՜ու։ Առաջին միտքը՝ ինչո՞ւ մենք ընդամենը 2 օր հատկացրեցինք այս հրաշալի քաղաքին։

Փռված արմավենիներ, շքեղ հյուրանոցներ, որոնցից յուրաքանչյուրը նման է աշխարհի որեւէ քաղաքի կամ երկրի։

Մեզ շտապ պետք էր ազատվել մեր ծանր ուսապարկերից։ Հյուրանոցը ամրագրել էինք միայն երկրորդ գիշերվա համար, քանի որ ինչ-որ կերպ տրամաբանական չէր լինի առաջին գիշերը Լաս Վեգասում քնել։ Երկար չմտածելով՝ մտանք առաջին իսկ հյուրանոցը, այնտեղ բարի մի պարոն թույլ տվեց իրերը անվճար թողնել պահեստախցիկում։

Բոլոր հյուրանոցների մուտքն ազատ էր, կարելի էր ժամերով թափառել այնտեղ՝ դիտելով դեկորացիաները եւ տարբեր զվարճանքները։

Այցելեցինք Եգիպտոս հյուրանոցը՝ բուրգի տեսքով, որի գլխին փարավոնի հսկայական արձանն էր, տրամվայով գնացինք հաջորդ հյուրանոց...

եւ ինչ-որ պատճառով մեզ շատ էր պետք ինչ-որ տեղ հանգստանալ։ Ավելի ճիշտ՝ հասկանալի է, թե ինչու՝ վերջին մեկ օրում քիչ էինք քնել, անտանելի շոգ էր, եւ դրան գումարած՝ ես մի փոքր հիվանդացել էի, ջերմությունս բարձրացել էր...

Մտանք հեքիաթային դղյակ հիշեցնող հյուրանոց, եւ ահա այն՝ մեր փրկությունը, հենց դա էինք փնտրում՝ փոքրիկ բացօթյա լողավազան, Ուռա՜։

Բնականաբար, ամեն ինչ անվճար էր, նույնիսկ սրբիչ տվեցին, իսկ լողազգեստները մենք նախապես վերցրել էինք մեզ հետ) Լողացանք եւ մինչեւ արեւամուտ քնեցինք շեզլոնգների վրա)։

Ավելի ուշ ստիպված եղանք մեզ ձեռքը վերցնել, խմել մրսածության դեմ դեղեր եւ գնալ արկածների ընդառաջ։

Երեկոյան Վեգասում վառվում են միլիոնավոր լույսեր, գլխավոր փողոցը լցվում է միլիոնավոր զբոսաշրջիկներով, իսկ խաղատներում պտտվում են միլիոնավոր դոլարներ։

Մենք ուզում էինք շրջել եւ տեսնել ամեն ինչ։ Միայն թե առավոտյան պետք է լինեինք մեր «Ստրատոսֆերա» հյուրանոցի մոտ, այնտեղից ժամը 6-ին ավտոբուս էր մեկնում դեպի Գրանդ Կանյոն։

Որոշեցինք գնալ փողոցով ներքեւ եւ ամենուր մտնել, մտածում էինք՝ արագ կանցնենք եւ հետո ինչ-որ տեղ կզվարճանանք)։

Ինչպես օրենքով՝ առաջին հյուրանոցում իմ հողաթափի տակը պոկվեց, ստիպված եղա գրեթե ոտաբոբիկ նորը փնտրել խանութներում)։

Հետո մենք վերջապես տեսանք ամենահետաքրքիրը՝ New York-New York-ը՝ Ազատության արձանով, Մանհեթենով եւ Բրուքլինի կամրջով, Փարիզի Էյֆելյան աշտարակը, Վենետիկի կամուրջները, Հռոմը, Մոնտե Կառլոն, Սահարան...

Վայելում էինք եզակի երգող շատրվանները, որոնք, որսալով երաժշտական նուրբ անցումները, անսովոր հնարքներ էին անում՝ կարծես կենդանի լինեին)։

Ի դեպ, հյուրանոցների համարների գները շատ ցածր են, մեր համարը երկու մեծ մահճակալներով եւ անհրաժեշտ հարմարություններով «Ստրատոսֆերա» հյուրանոցում արժեցավ 30$։

Հավանաբար այդքան էժան կացությունը նրա համար է, որ զբոսաշրջիկները հնարավորինս երկար մնան Վեգասում եւ ամեն ինչ թողնեն խաղատանը։

Իսկ եթե ընկերներով եք հանգստանում, կարելի է այդ համարում բավականին հարմարավետ տեղավորվել չորսով, այդ դեպքում գինը ընդհանրապես ծիծաղելի կթվա։

Ինտերնետ սրճարաններից մեկում ծանոթացանք մի ռուս տղայի հետ, որը սիրալիրորեն մեզ զիջեց ինտերնետը 5 րոպեով՝ էքսկուրսիայի տոմսերը տպելու համար)։

-Ինչպե՞ս է անունդ...

-Օր.. (ինչ-որ անհասկանալի բան)

-Ինչպե՞ս, ինչպե՞ս։

-Օր։

-Օր։

-Այո։ -մմ.. լավ, թող լինի Օր..

Նա արդեն մեկ շաբաթ էր՝ Վեգասում էր, շահել էր 1000$ եւ տանուլ տվել 2000$։ Երկար նայելով նրան՝ այդպես էլ չկարողացանք հասկանալ՝ գեյ է, թե ոչ)։

Օրը դարձավ մեր էքսկուրսավարը, նրա շնորհիվ մենք հայտնվեցինք ծովահենների շոուում՝ անհավանական դեկորացիաներ, բոցավառ պարեր, հրավառություն, կրակ, ծուխ... ապշեցուցիչ։

Strip փողոցը այնքան էլ փոքր չէր, որքան թվում էր ինքնաթիռից)։

Արդեն կեսգիշեր էր, իսկ մենք անցել էինք ճանապարհի միայն կեսը...

Պետք էր դեռ հասցնել վերցնել մեր իրերը ամենաառաջին հյուրանոցից եւ վերադառնալ վերջինին՝ «Ստրատոսֆերային», եւ գոնե մի փոքր նստել խաղատանը՝ ինչ-որ բարում) Խաղալ չէինք պլանավորում, կանոնները շատ վատ գիտեինք...

Հետաքրքիր էր դիտել մարդկանց, որոնք գամված էին խաղասեղաններին եւ հմայված նայում էին չիպերին)։

Հրաժեշտ տվեցինք Օրին եւ ճանապարհ ընկանք երկար ճանապարհ...

Իհարկե, կարելի էր հասնել տրանսպորտով, բայց մեզ պետք էր ամբողջ գիշեր ինչ-որ տեղ զբոսնել, եւ ավելորդ 10$ ծախսել չէինք ուզում)։

Տեսնելով «Մարգարիտա 1$-ով» ցուցանակը՝ մենք, իհարկե, չդիմացանք) Մի քանի բաժակ թարմացնող ըմպելիք՝ կիթառի զվարճալի հնչյունների ներքո, ինչպես նաեւ հարբուխի դեմ սփրեյ՝ եւ մենք պատրաստ ենք շարունակելու այսքան դժվարին ճանապարհը։

Ժամանակը եւ կիլոմետրերը ձգվում էին ռետինի պես, մենք երազում էինք նստել ավտոբուս եւ գոնե մի քիչ քնել։

Դրան գումարած՝ մեջքներս կոտրվում էր ուսապարկերից, որոնք մեզ վերադարձրել էին։

Մեր զարմանքին՝ գիշերը ժամը 3-ի մոտ Վեգասի փողոցները լրիվ դատարկվեցին, միայն ոտքերի տակ ամենուր ցրված էին աղջիկների լուսանկարներով թռուցիկներ՝ ցանկացած ճաշակի եւ դրամապանակի համար։

Այնպիսի զգացողություն էր, որ գեղեցիկ արտաքին թաղանթը կոտրվել է, նույնիսկ խաղատանը ինչ-որ պատճառով մնացել էին միայն հուսահատ դեմքով ծերուկներ։

Բոլոր ծանոթ հյուրանոցները այլեւս ոչ թե հիացմունք, այլ զզվանք էին առաջացնում, երբ հերթական անգամ փողոցը հատելու համար ստիպված էինք լինում անցնել խաղատան միջով։

Ինձ թվում էր, որ այս դժոխային փողոցը երբեք չի ավարտվի... թուլություն ամբողջ մարմնում, «Ստրատոսֆերան» դեռ շուտ չէր...

«Իրա՛, խնդրում եմ, հետեւիր, որ պատահաբար դուրս չգամ ճանապարհ», - ասացի ես՝ քայլելիս աչքերս փակելով...

Լաս Վեգասում ամեն ինչ ղեկավարում է փողը, եւ առանց դրա այստեղ անելիք չկա, երկու օրը պարզ զբոսաշրջիկների համար այստեղ լիովին բավարար է կյանքի բոլոր «հմայքները» համտեսելու համար)։