Ողջույն, ընկերներս։ Վաղուց չէի գրել։ Չէի կարողանում ուշքի գալ շաբաթվա շոկից))

Այն, ինչ պատահեց ինձ հետ ռեստորանում, ավելի լավ է հանրությանը չպատմել։ Եթե այնուամենայնիվ ուզում եք մանրամասներ իմանալ, գրեք անձնական նամակով։ Ամեն ինչ կպատմեմ, կծիծաղեք))

Բայց երեկ որոշեցի ինձ համար հանգստացնող ճամփորդություն կազմակերպել եւ զբոսաշրջիկ դառնալ։ Եվ գնացի լողափերն ուսումնասիրելու... ուուու, ինչ գեղեցկություն է, տղաներ։

Սպիտակ-սպիտակ, մանր ավազ։ Մմմմ։ Արեւը շողում է, ջուրը անհավանական գեղեցիկ գույն ունի։ Միակ խնդիրն այն է, որ օվկիանոսը մի փոքր սառն է։ Հավանաբար, նույնիսկ ավելի սառը, քան մեր Ուրալի լճերը) Ասում են՝ Ատլանտյանը միշտ էլ այդպիսին է։ Իսկ Հնդկական օվկիանոսում կարելի է լողալ նույնիսկ ձմռանը։ Միայն թե պետք է հասնել այնտեղ։

Բայց ես սխրանք կգործեմ եւ միեւնույն է՝ կլողամ Ատլանտյան օվկիանոսում)) Հետո անպայման կպատմեմ։

Այսօր շարունակեցի աշխատանք փնտրել, որովհետեւ... դե, դուք ինքներդ հասկացաք))

Մտա մի սրճարան եւ նայում եմ, թե տիկնոջ բեյջը ինչ ծանոթ է... ավելի ճիշտ՝ դրա վրայի գրությունը։ Եվ ճիշտ է, պարզվեց, որ նա ուկրաինուհի է, անունը՝ Լյուդմիլա)

Այո, եւս մեկ բան, ես ամեն օր հանդիպում եմ ռուս տղաների։ Երբեմն նույնիսկ մեկից ավելի անգամ) Բախտս բերում է ռուսների հետ, ինչպես ասաց նրանցից մեկը։