Առավոտյան վախը նորից պատեց ինձ։ Հստակ հասկանում եմ ներկայիս դրությունս՝ մենակ, օտար երկրում, առանց կացարանի, առանց ծանոթների, սահմանափակ գումարով, եւ անհայտ է, թե ինչ կլինի հետո։ Դողում եմ, եւ ձեռքերս հազիվ են հավաքում ճամպրուկը՝ ճանապարհ ընկնելու համար։ Բայց չէ՞ որ հենց սա էի ես այդքան երկար ուզում։ Երեւի պետք է այս ամենին ավելի հեշտ նայել եւ պոզիտիվ որսալ) Ի վերջո, ես Ամերիկայում եմ։

Հավաքեցի իրերս, հրաժեշտ տվեցի Գրեգին, առանց արկածների հասա Penn Station։ Այնտեղ սկսեցի բոլորից հարցնել, թե որտեղ եւ ինչպես գնեմ գնացքի տոմս եւ հասնեմ իմ քաղաք։ Բայց արդյունքում, երբ հասկացա այդ բոլոր նրբությունները եւ եկա նշված հարթակ, գնացքը քթիս տակից գնաց, հենց աչքերիս առաջ։ Իսկ հաջորդը կլինի միայն 1,5 ժամից։ Աշխատանքի արդեն չեմ հասցնում։ Հիանալի է՝ ուշանալ 1-ին աշխատանքային օրը։

Զանգահարեցի աշխատանքի վայր, բացատրեցի իրավիճակը, կարծես ասացին, որ ամեն ինչ նորմալ է, ոչ մի սարսափելի բան չկա։ Սկսեցի սպասել հաջորդ գնացքին։ Այստեղ մոտենում է ինձ մի տղա, Մոսկվայում ես կասեի կովկասյան արտաքինով, եւ հանկարծ հարցնում է՝ Work and Travel-ո՞վ ես եկել։ Ուկրաինայի՞ց ես։ Ես նույնիսկ մի քիչ ապշեցի՝ մի՞թե ճակատիս գրված է, որ W&T-ով եմ եկել) Պարզվում է՝ նա ապրում է Լոնգ Այլենդում, իսկ ես շատ նմանվեցի նրա ընկերուհուն, որը նախկինում W&T-ով գնացել էր Ամերիկա։ Թողեց ինձ իր հեռախոսահամարը, էլփոստը, տան հասցեն եւ ասաց, որ զանգեմ ցանկացած ժամանակ, հատկապես, եթե ինչ-որ բան պատահի։ Հետո հարցրեց՝ ընկեր ունե՞մ։ Չստացվեց) Մի քիչ էլ զրուցեցինք, նա հրաժեշտ տվեց ու գնաց։

Ես եւս մեկ անգամ զարմացա անգլերենի իմ կարողություններով) Սովորաբար հակառակ պատմությունն են պատմում, որ մեր ուսանողները գնում են Ամերիկա եւ կարծում են, որ լավ են խոսում, իսկ իրականում պարզվում է, որ ոչինչ չեն կարողանում հասկանալ, էլ չեմ ասում՝ խոսել սկզբնական շրջանում։ Իսկ ինձ մոտ, ինչպես միշտ, ամեն ինչ հակառակն է) Բայց դա ավելի լավ է)

Սպասեցի իմ գնացքին։ Մինչ գնում էի, ամբողջ ընթացքում ջղաձգորեն նայում էի LIRR-ի քարտեզին, որը պատկերված էր հին տոմսի վրա։ Շատ էի վախենում բաց թողնել իմ կայարանը, թեեւ պետք է գնայի մոտ 1,5-2 ժամ։ Նկատելով, երեւի, իմ հուզմունքը՝ դիմացս նստած տղամարդը տվեց ինձ իր հարմարավետ LIRR-ի քարտեզը, որի վրա կար նաեւ գնացքների չվացուցակը։ Շնորհակալություն հայտնեցի նրան) Նա ինձ նաեւ ցույց տվեց, թե որտեղ պետք է փոխանցում կատարեմ՝ Smithtown հասնելու համար։ Այսպիսի մարդիկ) Ճիշտ է, ես այստեղ ընդամենը 2 օր եմ, բայց ինձ թվում է, որ չեմ դադարի զարմանալ այստեղի մարդկանցով, նույնիսկ ամռան վերջին)

Իջա անհրաժեշտ կայարանում, հարցրեցի, թե ինչպես փոխանցում կատարեմ։ Ամեն ինչ պարզ էր՝ պետք էր կանգնել եւ սպասել, մինչեւ մեկ գնացքը գնա, իսկ մյուսը գա)

Հասնելով նպատակակետ՝ գտա իմ սրճարանը, որը գտնվում էր հենց կայարանի մոտ, եւ մտա ներս։ Առաջին աշխատանքային օրվա մանրամասները կլինեն հաջորդ էջում =)