«Work&Travel»

Գրառումը՝ լիազորված։

Մուտքագրումը՝ ձայնային։

Կատեգորիա՝ սկսնակ ճանապարհորդի մտքերը։

Վերնագիր՝ «Աշխարհը շուրջդ։ Դու չես կարող փախչել աշխարհից»։

Խնդրում եմ, խոսեք...

Երեկ ես եղա IEC-ի գրասենյակում։ Դե ինչ, ամեն ինչ հաջող անցավ։ Կարծես թե ես մեկնում եմ։ Պետք է ուրախացնել բոլորին՝ հարազատներին, ընկերներին, ծանոթներին եւ քիչ ծանոթ անձնավորություններին։ Հենց հիմա, երբ ավարտեմ թելադրելը, հաղորդագրություններ կուղարկեմ նրանց՝ բոլորին միանգամից, բոլոր համարներին՝ թող ուրախանան եւ նախանձեն։ Տվյալները, որ ես տրամադրել եմ, համապատասխանում են, եւ ինձ համար տեղն արդեն ազատ է։ Վերջերս լրացրեցի հարցաթերթիկը, պատասխանեցի հարցերին՝ ամեն ինչ ընթացքի մեջ, տան եւ մարզահամալիրի միջեւ. այնուամենայնիվ, այս թեւնոց-գրասենյակը հրաշալի բան է։ Ինչպե՞ս էինք ապրում առանց դրանց նախկինում՝ հեռախոս, հեռուստացույց, համակարգիչ, ժամացույց եւ եւս մի դժոխային քանակությամբ տարբեր սարքեր, եւ ամեն ինչ առանձին-առանձին, ընդ որում՝ լարերով... սարսափելի է։

Իսկ հիմա տուն եմ գնում անձնական հարցազրույցից հետո. ինչպիսի՜ արխաիզմ, չէի՞ն կարող տեսակապով զրուցել։ Շուրջը՝ կանաչ խոտ, տներ՝ փայլող պատուհաններով, անցնող մարդիկ ծիծաղում են՝ մաքրություն եւ թարմություն։ Նախկինում ամեն ինչ այլ էր, ես ֆիլմերում եմ տեսել։ Եվ ինքս էլ հասցրել եմ տեսնել այն ժամանակը, երբ աշխարհը կախված էր բարակ թելից, կեղտոտ, անխնամ, վախով հագեցած։ Բայց մենք, անդունդի եզրին կախված, ելք գտանք, իշխանությունից հեռացրինք զինվորականներին եւ քաղաքական գործիչներին, առաջ մղեցինք աշխատանքն ու լուսավորությունը, եւ Պեկինի կոնֆերանսում թույլ չտվեցինք, որ տեղի ունենա Վերջին պատերազմը։ Եվ մի խոսեք կոմունիզմի մասին. դա այստեղ ընդհանրապես կապ չունի. պապիկ Մարքսը, հավանաբար, հիմա բոլորին լավ կնախատեր, բայց դա ավելի լավ է, ֆանատիկներին հիմա չեն սիրում։

Հիմա ես հուզվում եմ, ինչպես փոքր երեխա։ Ոչ, ես նախկինում էլ շատ տեղերում եմ եղել, բայց սա այլ բան է՝ ոչ թե պարզապես ճանապարհորդություն, այլ ուղեւորություն «Work&Travel» ծրագրով։ Ես գնում եմ աշխատելու։ Իսկ աշխատանքը վեհացնում է մարդուն, հատկապես, եթե այդ աշխատանքը հետաքրքիր է։ IEC-ն այժմ ամենուր է՝ աշխարհի յուրաքանչյուր անկյունում, յուրաքանչյուր երկրում. աշխարհում տեղի ունեցած փոփոխությունները այս տղաներին միայն օգուտ տվեցին, ինչը նշանակում է, որ նրանք ճիշտ ուղի են ընտրել։ Ի դեպ, ես դեռ պետք է ընտրություն կատարեմ՝ ուր գնալ եւ ինչով զբաղվել։ Այս հարցին ես այդպես էլ չպատասխանեցի. ոչինչ, ինձ ժամանակ տվեցին մտածելու՝ ամբողջ մեկ ամիս։

Դե ինչ, ուր, ուր գնալ։ Միգուցե Եվրոպա. այնտեղ հիմա հնարավորությունները շատ են՝ աշխատել հյուրանոցում՝ երկուսը մեկում, եւ՛ զբոսաշրջիկներին ես օգնում, եւ՛ ինքդ ես հիանում տեսարժան վայրերով։ Իսկ տեսնելու բան կա՝ Իտալիայում՝ հսկայական կաթոլիկ տաճարներ եւ հին հռոմեական ավերակներ, Գերմանիայում՝ հիասքանչ նորակառույց մզկիթներ՝ նախշազարդ, սլացիկ, կարծես թե երկինք, լուսնին եւ աստղերին ձգտող մինարեթներ, լսվում են Ղուրանի տողերը, որոնք ստիպում են ծիծաղել եւ լաց լինել։ Իսկ Ֆրանսիայում՝ արվեստի գործեր՝ եւ՛ հին, եւ՛ նոր՝ ինչպես հոլոգրաֆիկ նկարներ եւ հոգեպատկերներ։ Հսկայական թանգարաններ, որոնցից չես էլ ուզում հեռանալ։

Կամ, ասենք, նստել ստրատոսֆերային նավ եւ մեկնել օվկիանոսից այն կողմ՝ Երկու Ամերիկաների Համադաշնությունում նույնպես շատ հետաքրքիր բաներ կան։ Ամենալավը կլիներ ուղիղ գնալ Նասկա սարահարթի ինժեներական համալիր՝ այնտեղ, որտեղ հավաքում են առաջին միջմոլորակային նավի բլոկները։ Այն գիտական խմբին կտանի Մարս եւ կթողնի այնտեղ՝ ի դեպ, երկար ժամանակով։ Բայց հայտնվել այդ «դարի կառույցում» անիրականանալի երազանք է. ոչ ոք ինձ այնտեղ առանց Մագիստրոսի դիպլոմի չի թողնի, իսկ այդ դիպլոմը դեռ պետք է վաստակել՝ նման բաները ծանր աշխատանքով են տրվում, եւ ոչ թե յուրաքանչյուրին... եւ նույնիսկ ոչ յուրաքանչյուր տասներորդին, ցավոք։

Մի հուսահատվիր, ո՞վ ասաց։ Չէ՞ որ կան նաեւ Ավստրալիայի ձկնաբուծարանները, որտեղ կարելի է եւ՛ ձկներին խնամել, եւ՛ մարդկանց պատմել այդ մասին, իսկ շուրջը՝ «Վայրի աշխարհ» այգին է, որտեղ չգիտես, թե հաջորդ րոպեին ինչ գազանի կհանդիպես. Աֆրիկայում կա Բժիշկների քաղաք, որտեղ բժիշկներն աշխատում են հիվանդությունների բուժման վրա, որտեղ կան նանո-արհեստանոցներ, կլոնավորման համալիրներ եւ Գրիսոմի ճառագայթիչներ, եւ նաեւ՝ Բժշկական արվեստի թանգարան (ինչո՞ւ եմ ես այդքան ձգտում դեպի թանգարաններ, միգուցե գնամ էքսկուրսավար աշխատելու). Տոկիոյի ծոցում կա Նյու-Տոկիո լողացող արհեստական կղզին, որը ստեղծվել է մարդկային ձեռքերով սկզբից մինչեւ վերջ, կառավարվում է աշխարհի ամենակատարյալ «Մուրամասա Ա-15» համակարգչով... հա, նման բան միայն ճապոնացիները կարող էին հորինել։

Հաղորդագրություն եկավ։ Ինոչկայից։ Դե էլ ի՞նչ է ուզում։ Նա էլ է գրանցվել եւ գնում է... ուր։ Կանադա, հանգստավայր, ինչո՞ւ հանկարծ. ա՜, հասկացա, այնտեղ Միդելսոնի աստղադիտարանը մոտ է, եւ ժամանակը ամենահարմարն է՝ կլիման էլ՝ նույնպես։ Ռոմանտիկ է... որոշված է, այնտեղ կգնամ, գոնե մտերիմ մարդ կլինի կողքիս։

Հենց հիմա էլ պատասխանը կուղարկեմ։ Կեցցե «Work&Travel»-ը։

Ահա այսպիսի ոչ գեղարվեստական անհեթեթություն։