Սեպտեմբերի 14-ի առավոտյան մենք արթնացանք առավոտյան ժամը 7-ին, հրաժեշտ տվեցինք հյուրանոցի տերերին, նստեցինք մետրո եւ գնացինք JFK: Մեր թռիչքը ժամը 12-ին էր, բայց մենք պետք է մինչեւ ժամը 8-ը վերցնեինք մեր ուղեբեռը պահեստախցիկից: Այնտեղ՝ օդանավակայանում, նախաճաշեցինք եւ սկսեցինք զննել «շրջակայքը»: Անձամբ ինձ հնարավոր չէր պոկել Duty Free բաժնից, որտեղ ամեն ինչ կարելի է գնել առանց հարկերի: Ասել, որ այնտեղ ամեն ինչ էժան է, իհարկե, չի կարելի... եւ դա այն պատճառով, որ այնտեղ իսկապես շատ որակյալ եւ բրենդային կոսմետիկա, օծանելիք եւ այլն կա: Ես ոչ մի կերպ չէի կարողանում օծանելիք ընտրել ինձ եւ ընկերուհիներիս համար... այդ բոլոր հոտերից ինձ սկսում էր սրտխառնոց առաջանալ, եւ ես արդեն ոչինչ չէի կարողանում տարբերել: Duty Free-ի ապրանքները, ի դեպ, պարզապես «ում պատահի» չեն վաճառում... հաճախորդը պարտադիր պետք է ներկայացնի նստեցման կտրոնը: Եվ ապրանքն էլ ձեզ միանգամից չեն տա, այլ միայն ինքնաթիռ նստելուց անմիջապես առաջ: Ի դեպ, մեզ շատ էին վախեցնում պատմություններով, որ շատ բաներ թույլ չեն տա տանել, իսկ տեխնիկայի համար էլ նույնիսկ տուրք կվերցնեն) Դա ամեն ինչ սուտ է: Կամ գուցե առաջ այդպես էր, քանի որ մեզ ոչ ոք հատուկ չէր ստուգում, եւ տեխնիկայի համար էլ ոչ ոք ոչինչ չվերցրեց:
Արդեն ինքնաթիռ նստելով՝ ես դեռ մինչեւ վերջ չէի գիտակցում, որ վաղը արդեն Մոսկվայում կլինեմ, իսկ եւս մեկ օր անց կհայտնվեմ տանը... «Դե մի՞թե սա է ամեն ինչ: Մի՞թե մեր տանջանքներին եւ թափառումներին վերջ եկավ: Եվ վերջապես ես կվերադառնամ տուն եւ ինձ այլեւս պետք չի լինի մտածել այն մասին, թե ինչ է լինելու վաղը... պետք չի լինի ինքնուրույն լուծել բոլոր խնդիրները: Աստված իմ, ինչո՞ւ ես չեմ ուզում հրաժեշտ տալ այս ամենին»: Այո, ինձ եւ Ասելիի համար այս ամառը, իսկապես, ամենադժվարն ու ամենաերկարն էր... այո, մենք ստիպված էինք «գոյատեւել» իրական կյանքում՝ մոռանալով ցավի եւ հոգնածության մասին: Բայց եթե մեզ մոտ ամեն ինչ հեշտ եւ պարզ լիներ, ապա մենք չէինք կարողանա փորձել մեր դիմացկունությունը եւ կոփել մեր բնավորությունը... ես պարզապես կհիշեի, թե որքան ուրախ եմ անցկացրել ամառը... եւ դժվար թե ես ինչ-որ բան քաղեի ինձ համար այս ուղեւորությունից: Նույնիսկ եթե ես նախապես իմանայի, որ մենք ստիպված ենք լինելու անցնել բազմաթիվ դժվարությունների միջով Ամերիկայում, ես միեւնույն է ոչինչ չէի փոխի... ամեն ինչ, իրականում, հիանալի էր: Ինձ համար այս ամառը դարձավ փոփոխությունների ամառ, եւ առաջին հերթին՝ ինքս իմ: Ի՞նչը կարող է ավելի լավ լինել, քան կյանքի նման դպրոցը: Թերեւս ոչինչ: Հրաժեշտ տալը միշտ շատ դժվար է, առավել եւս, եթե չգիտես՝ կտեսնե՞ս արդյոք դու դա եւս մեկ անգամ, թե՞ ոչ... Բայց նույնիսկ եթե ինձ չհաջողվի եւս մեկ անգամ այցելել այս երկիր, գլխավորն այն է, որ այն շատ կարեւոր դեր խաղաց իմ կյանքում...
Ցտեսություն, Ամերիկա... բայց ես միեւնույն է մի օր կվերադառնամ: Կտեսնես!)
