Առավոտ։ Արթնացա։ Ճանապարհեցի աղջիկներին։ Տխուր է։ Ես հիմա նորից մենակ եմ։ Նորից սկսեց պատել այդ հիմար վախը։ Ոչինչ, հանգստացա, պառկեցի քնելու։

Արթնացա։ Պետք էր որոշել, թե ինչ անել բնակարանի հետ այն քաղաքում, որտեղ պատրաստվում էի աշխատել, քանի որ այդ տարածքում դեռ չէի գտել Couchsurfer-ներ։ Նրանք բոլորը չեն պատասխանում, իսկ մշտական բնակարանի հարցը դեռ չեմ որոշել։ Եվ նաեւ պետք էր ամերիկյան SIM քարտ գնել։ Ինչու եմ ուզում հենց SIM քարտ, այլ ոչ թե պարզագույն հեռախոս՝ ներկառուցված SIM-ով. որովհետեւ ուզում եմ օգտվել բջջային ինտերնետից, իսկ ամենապարզ հեռախոսը չի ձգի բջջային ինտերնետը։

Իմ խնդիրների, ավելի ճիշտ՝ օրվա պլանների մասին ասացի Գրեգին։ Նա գրեթե ձեռքիցս բռնած տարավ խանութ, օգնեց SIM քարտ գնել։ Ես էլ, անիծյալ, շան ձագի պես հետեւից ման էի գալիս։ Ոչ, դա ինձ չի բավարարում, ես ուզում եմ պրակտիկա անել անգլերենս, այլ ոչ թե վազվզել նրա հետ եւ գլխով անել՝ երբեմն առանձին արտահայտություններ եւ բառեր ավելացնելով։

Մինչ SIM քարտի էինք գնում, Գրեգը փողոցում հանդիպեց իր ծանոթին։ Մինչ նրանք զրուցում էին, ես ոչինչ չհասկացա) Ճիշտն ասած, շատ էլ չէի փորձում խորանալ նրանց զրույցի մեջ՝ ինչ-որ կերպ միեւնույն էր ամեն ինչ։

Երեկոյան Գրեգորին պատրաստվում էր գնալ հոկեյի, նա շատ է սիրում այն։ Նա ինձ տվեց քարտեզ, ցույց տվեց, թե որտեղ կարելի է զբոսնել այն վայրի մոտ, որտեղ նա կլինի հոկեյի ժամանակ (իսկ այնտեղ Բրուքլինի կամուրջն էլ է մոտակայքում, հա))։ Ամեն ինչ ցույց տվեց-պատմեց, թե ինչպես հասնել այնտեղ մետրոյով (ինքը պատրաստվում էր հեծանիվով գնալ)։

Բայց ինչպես եւ սպասվում էր՝ ես միեւնույն է մոլորվեցի) Նստեցի ոչ այն կայարանում, չէի կարողանում հասկանալ, թե ուր պետք է հասնեմ, եւ ընդհանրապես սարսափ էր))) Հարցրեցի մի սիրուն կնոջ, թե ինչպես հասնեմ, ամեն ինչ հասկացա եւ նույնիսկ առանց արկածների հասա)։

Դուրս եկա մետրոյից, գնացի կամուրջը փնտրելու։ Անկեղծ ասած, շատ չէի ջանում գտնել) Պարզապես զբոսնում էի փողոցներով եւ վայելում։ Նույնիսկ չի հավատացվում, որ ես Նյու Յորքում եմ։ Բայց ժամանակն անցնում էր, եւ ես արդեն շուտով պետք է հանդիպեի Գրեգի հետ։ Բայց այնքան էի զբոսնել, որ մոռացել էի այդ կամրջի մասին) Զանգեցի Գրեգին, բացատրեցի, թե որտեղ եմ, նա ասաց, որ շուտով կլինի) Եկավ հեծանիվով, այնուամենայնիվ տարավ ինձ կամուրջ։ Ցավալի է, արդեն մթնել էր, իսկ իմ ֆոտոխցիկով մթության մեջ նկարները այնքան էլ լավ չեն ստացվում... Բայց միեւնույն է, նկարեցի Բրուքլինի կամրջի տեսարանները, եւ մենք Գրեգորիի հետ հետ վերադարձանք։

Տանը Գրեգը սկսեց օգնել ինձ բնակարան գտնել Լոնգ Այլենդում, ավելի ճիշտ՝ ինքը սկսեց ինտերնետում փորփրել եւ զանգահարել մարդկանց։ Օ՜, այդ բարի մարդիկ Ամերիկայում)))

Եվ վերջապես եկավ գոնե մեկ պատասխան Լոնգ Այլենդի Couchsurfer-ից։ Մի տղա Սթոնի Բրուք քաղաքից, որը այնքան էլ հեռու չէ Սմիթթաունից, որտեղ ես պետք է աշխատեմ, պատրաստ է ընդունել ինձ առաջին մի քանի օրվա համար!!)) ՅՈՒՀՈՒՈՒ, ես ունեմ որտեղ ապրելու առաջին ժամանակահատվածում)))) Չէ՞ որ այդ անտառներում ոչ մի հոսթել չկա, նույնիսկ առաջին ժամանակի համար, միայն հյուրանոցներ՝ նվազագույնը 80$/գիշեր։ Ես պատրաստ չեմ այդքան գումար տալ բնակարանի համար, թեեւ եթե Լոնգ Այլենդի այդ տղան չգրեր ինձ՝ միեւնույն է ստիպված կլինեի տալ։

Պառկեցի քնելու։ Վաղը առավոտյան պետք է գնալ ուղիղ աշխատանքի՝ ճամպրուկով, իսկ աշխատանքից հետո գնալ Couchsurfer-ի մոտ։ Է՜խ, գոնե նորմալ հասնեմ աշխատանքի, չմոլորվեմ եւ չուշանամ։ Վաղը ծանր օր է սպասվում։