Կպատմեմ մի քանի բաների մասին, որոնք շատերի համար կարող են օգտակար լինել։

Հեռախոսակապ։ Իմ կարծիքով՝ տուն զանգահարելու ամենաէժան տարբերակը «Cell phone international calling» քարտ օգտագործելն է։ Գինը ստացվում է մոտ 1 ցենտ մեկ րոպեի համար՝ չհաշված բջջային կապի արժեքը։ Իսկ բջջայինի համար ամենաէժանը Verizon օպերատորն էր՝ 1000 րոպեանոց փաթեթը արժեր 40$։ Արդյունքում ստացվում է շատ ավելի էժան, քան ավտոմատից 10 ցենտով զանգելը։ Գումարած՝ այս մեթոդը շատ ավելի հարմար է։

Ես տնից բջջային հեռախոսս վերցրել էի եւ չեմ զղջացել դրա համար։ AT&T-ում անսահմանափակ ինտերնետը ամսական 20$ էր։ Օգտագործում էի այն նոութբուքի վրա հեռախոսի միջոցով՝ արագությունը բավականին լավն էր։ AT&T-ն միակ օպերատորն է, որտեղ կարելի է գնել Ռուսաստանից բերված հեռախոսի համար սովորական SIM քարտ։

Չգիտեմ՝ սա գլոբալ ցանց է, թե ոչ, բայց Մասաչուսեթսում հագուստը լավագույնն է գնել «Marshalls» խանութում։ Նրանց կարգախոսն է՝ «Never never never pay full price»։ Ես ընդհանրապես շոկի մեջ էի հագուստի գներից։ Levi Strauss ջինսերը՝ 20$։ Ես այլեւս չեմ կարողանա հագուստ գնել Ռուսաստանում՝ տեսնելով սա։ Ինձ դուր եկավ նաեւ «Old Navy» խանութը։

JFK-ից Port Authority հասնելու համար ավելի հարմար թվաց ավտոբուսով գնալը, քան մետրոյով։ Ավտոբուսը կանգ է առնում անմիջապես տերմինալից դուրս գալիս եւ արժե 15$։ Նյու Յորքի մետրոյում առաջին անգամ հեշտությամբ կարելի է սխալ ուղղությամբ գնալ։

Նյու Յորքից Բոստոն ամենաէժան ավտոբուսներից մեկը http://luckystarbus.com/-ն է։ Կարելի է տոմս գնել 1 դոլարով, եթե նախապես ամրագրեք։

Ինչ վերաբերում է այն իրերին, որոնք պետք է վերցնել ձեզ հետ։ Հազար անգամ բոլորը խորհուրդ են տալիս՝ որքան քիչ, այնքան լավ։ Սա մաքուր ճշմարտություն է։ Ես հիմա ընդհանրապես մտածում եմ, որ օպտիմալ տարբերակը մեկ 10 կգ-անոց ուսապարկ վերցնելն է՝ որպես ձեռքի ուղեբեռ։ Ի դեպ, Վլադի մոտ երկու թռիչքների ժամանակ էլ ուղեբեռը կորել էր British Airways-ում։ Երկու անգամն էլ հետո գտել են։ Բայց Ամերիկա նա եկել էր փոքր պայուսակով՝ ֆոտոխցիկով եւ փաստաթղթերով։

Իսկ հետ վերադառնալիս պետք է տանել 2 մեծ ճամպրուկ։ Aeroflot-ում հաստատ, մյուս ընկերություններում էլ կարծես նույնն է՝ 2 տեղ ուղեբեռ՝ յուրաքանչյուրը 23 կգ (33 եւ 13 չի կարելի)։ Իմ ճամպրուկները փակվում էին միայն ոտքով սեղմելով։ Եվ միեւնույն է՝ ամեն ինչ չտեղավորվեց։ Ճամպրուկներից մեկը 3 չափումների գումարով 5 սմ-ով ավելի էր թույլատրելիից։ Ես անհանգստանում էի դրա համար, բայց ոչ ոք այն չչափեց։ Իսկ օդանավակայանում ես տեսա հայտարարություն, որ 100$-ով կարելի է հեծանիվ տեղափոխել։ Պաշտոնապես կարելի է ձեզ հետ տանել 2 նոութբուք։

Ես ծանոթներիս Ռուսաստան էի ուղարկել 4 նոութբուք USPS-ի միջոցով (United States Postal Service, չշփոթել UPS-ի հետ)։ Ես դրանք դրել էի մեկ տուփի մեջ՝ դա ավելի էժան է, քան յուրաքանչյուրը առանձին։ Ուղարկելու համար ստացվեց 215$։ Նրանք ունեն ծանրոցի առցանց հետեւման համակարգ։ Նոութբուքները մեկ ամիս մնացին Ռուսաստանի մաքսատանը։ Դրանց համար գանձեցին արժեքի 30% մաքսատուրք։ Ես դրա մասին չգիտեի, եւ նրանք էլ, ում ուղարկել էի, նույնպես չգիտեին։ Միեւնույն է՝ ավելի էժան ստացվեց, բայց նման քաշքշուկն արժանի չէ։ Բայց կա մաքսային վճարները շրջանցելու հնարավորություն։ Մաքսատուրքը գանձվում է 500 դոլարից ավելի արժեք ունեցող ծանրոցների համար (գումարը պետք է ճշտել)՝ ներառյալ ուղարկման արժեքը։ Ծանրոցի տուփը ոչ ոք չի բացում։ Մաքսատուրքը գանձվում է այն գումարից, որը դուք ինքներդ եք նշում ապահովագրության համար։ Այն ձեզ կվերադարձնեն, եթե ծանրոցը կորչի։ Պետք էր յուրաքանչյուր նոութբուքը առանձին ուղարկել եւ նշել 400$ արժեք (400$ + մոտ 70$ ծանրոցի համար՝ հինգ հարյուր դոլարանոց սահմանից ցածր)։ Փողի մի մասը կորցնելու փոքր ռիսկը, եթե ծանրոցը չհասնի, արդարացված է։