Երեխաներ, ես ձեզ մի զարմանալի պատմություն կպատմեմ... Թեեւ ոչ, թող զարմանալի պատմությունը պատմի իմ հմայիչ օգնականը, իսկ ես առայժմ ներկայացնեմ մեզ։
Սա Յուլկան է։
Նա միայն հատուկ առիթներով է այսքան հիանալի տեսք ունենում, իսկ հիմնականում ընկերները ստիպված են բավարարվել նրա բավականին պրոզայիկ արտաքինով։
Նա հիանալի է պարում, լուրջ եմ ասում։ Նախկինում զբաղվել է ֆլամենկոյով, նույնիսկ ունի վկայական, որ սովորել է այս արվեստի շա՜տ հզոր ուսուցչի մոտ. հիմա պարում է հասթլ (դա ինչպես «Կեղտոտ պարեր» ֆիլմում է, միայն առանց Պատրիկ Սուեյզիի)։
Աշխատել է տարբեր հիանալի վայրերում HR-ում, թեեւ սովորում է իրավաբանականում։ Վերջին, ամենապաթոսային աշխատավայրից, ի դեպ, պատրաստվում է ազատվել հենց Work and Travel USA-ի պատճառով։ Անցյալ ամառ գնացել էր ճամբարում ղեկավար աշխատելու 2 հերթափոխով, թեեւ ինքը որպես երեխա երբեք ճամբարում չէր եղել։ Նախկինում անգլերեն էր դասավանդում երիտասարդ տաղանդներին, հիմա էլ՝ ինձ։
Յուլկան ցանկացած արկածախնդրության մեջ մտնելու վարպետ է։ Նրան բավական է ասել. «Արի գնանք...» - եւ նա արդեն հավաքում է ճամպրուկները։ Այդպես ստացվեց նաեւ Ամերիկայի հետ։
Էլ ի՞նչ կարելի է ասել նրա մասին... Յուլկան հիանալի ընկեր է!!!
Յուլկան ռուսալեզու ինտերնետի ոգեշնչողն է, քանի որ բոլորը, ովքեր կարդում են նրա բլոգը, վարակվում են նրա պոզիտիվով եւ տեղում չնստելու ցանկությամբ։ Նորմալ մարդկանց մոտ անհանգստությունը երբեմն հայտնվում է, երբեմն անհետանում, իսկ Յուլկան ապրում է այնպես, կարծես նրա վրայով մի ոհմակ մացառախոզ է սողում։
Իսկ սա ես եմ։
Անունս Մաշա է, բայց ունեմ «Ռիբոգինյուշկա» հրաշալի մականունը, որը գալիս է ազգանունիցս։ Քանի որ այն ինձ ավելի շատ է դուր գալիս, քան անունս, ես հենց այդպես էլ կներկայանամ։
Ես սարսափելի եմ նկարում, միջակ եմ պարում, փոխարենը լավ եմ երգում եւ ունեմ յուրահատուկ տաղանդ՝ իմ իմացած ութ կիթառային ակորդներով նվագել գրեթե ցանկացած ստեղծագործություն)
Ես աշխատում եմ Մոսկվայի թատերական գործակալություններից մեկում որպես գլխավոր տնօրենի օգնական, սովորում եմ իրավաբանական ակադեմիայում, կազմակերպում եմ իմ օրգանիզմի համար խելահեղ մարաթոններ՝ երբեմն գերսնվելով, երբեմն սոված մնալով եւ ինտենսիվ ֆիթնեսով։
Նախկինում շատ չէի սիրում ճանապարհորդությունները, բայց վերջին մի քանի տարիներին չեմ պատկերացնում արձակուրդս առանց իմ սիրելի, բայց այնքան գործնական Մոսկվայից հեռանալու։
Իսկ սա, ըստ էության, երկու տարվա վաղեմության պատշաճ լուսանկար է՝ հակադրության համար։
Ժամանակին երաժշտությունը իսկապես կապեց մեզ. ճակատագրի բերումով ես ականատես եղա երկու համակուրսեցիների զրույցին, որոնք քննարկում էին իրենց առաջիկա այցը «Մոնտե Քրիստո» մյուզիքլին, եւ ինչ-որ բան ինձ դրդեց խնդրել, որ ինձ էլ վերցնեն։ Այդ ժամանակից ի վեր Յուլկայի հետ 2,5 տարվա ուսման ընթացքում երկու բառ չփոխանակած, միմյանց համար բացարձակ օտար մարդկանցից մենք աստիճանաբար վերածվեցինք ամենաիսկական ընկերների։
Ի դեպ, մենք այս աշխարհում միայնակ չենք։ Մենք ունենք շատ հիանալի ընկերախումբ, որի մասին մի օր անպայման կպատմենք։ Պարզապես, կրկին ճակատագրի բերումով, Ամերիկա մեկնում ենք մենք երկուսով, նշանակում է՝ բլոգն էլ մենք պետք է վարենք։
Մենք բրոդվեյյան մյուզիքլների, ամերիկյան սերիալների եւ որակյալ գրականության ագրեսիվ երկրպագուներ ենք։
Էլ ի՞նչ կարող եմ ասել։
Այս բլոգում մենք պատմելու ենք՝ բավականին փուլ առ փուլ, պետք է մտածել՝ մեր ճանապարհորդության մասին։ Սկսելու ենք այն խելահեղ գաղափարներից, որոնք ժամանակին պարզապես պտտվում էին մեր բուռն գլուխներում, պատմելու ենք, թե ինչպես «միրաժից, ոչնչից, իմ խելահեղությունից» առաջացավ Ամերիկա գնալու մեր ցանկությունը... Պատմելու ենք վիզայի, հավաքների, պլանների, երազանքների մասին, իսկ հետո՝ թե ինչ եւ ինչպես ստացվեց։
Welcome)
by Ռիբոգինյուշկա
