Դա խոնավ հոկտեմբեր էր, մենք գոյատեւում էինք, ինչպես կարող էինք...
Այսպես, կանգ առ։ Ոչ ճիշտ սկզբից։
2012 թվականի ցուրտ ու մռայլ հոկտեմբերյան երեկոյան, ես եւ Ռիբոգինյուշկան թափառում էինք տիեզերքի հետնախորշերով դեպի կառնավալային հագուստների խանութ՝ Հելոուինի համար գլխարկ գնելու։ Փչում էր ուշ աշնանը բնորոշ հոգեթով քամին, կոշիկները խրվում էին ցեխի մեջ, ուղեղը եռում էր հագեցած աշխատանքային օրվանից հետո, ապրելու ցանկություն կար, բայց շատ պայմանական՝ մի խոսքով, բնականաբար ոչինչ չէր կանխագուշակում դժբախտություն։
-
Իսկ ես այսօր կարդացել եմ Work and Travel-ի մասին, հետաքրքիր բան է, լսե՞լ ես դրա մասին։ - հանկարծ արտաբերեց Ռիբոգինյուշկան։
-
Իհարկե, լսել եմ, բայց դա չէ՞ որ միայն ցերեկային բաժնի համար է, մեզ ի՞նչ կա այնտեղ։ - հոռետեսորեն արձագանքեցի ես։
-
Ոչ, դե իրականում ես հատուկ նայել եմ, երեկոյան բաժնի ուսանողներին էլ կարծես թե կարելի է... Իսկ դու ի՞նչ է, կուզենայի՞ր գնալ, եթե ստացվի։ Դու չէ՞իր ասում, որ ուզում ես ավելի երկար աշխատել ամսագրում։ - զգուշորեն հետաքրքրվեց Ռիբոգինյուշկան։
-
Դու դեռ հարցնո՞ւմ ես։ Դժոխքին աշխատանքը, դա չէ՞ որ երեք ամիս է Ամերիկայում։ - գոռացի ես։
-
Դե ուրեմն արի նայենք, թե ինչ է փողերի եւ ժամկետների հետ...
Նոյեմբերի 30-ին ես պայմանագիր ստորագրեցի նոր աշխատավայրում (ամսագրից ստիպված եղա հեռանալ այն պատճառով, որ սովոր էի, որ աշխատանքիս համար ինձ վճարում են փողով, այլ ոչ թե խոստումներով)։
Նոյեմբերի 30-ին մենք պայմանագիր ստորագրեցինք գործակալության հետ, ինչը փաստացի նշանակում էր, որ արդեն կես տարի անց ինձ ստիպված կլինի ազատվել նաեւ նոր աշխատանքից։
Հետ նայելով՝ հասկանում եմ, որ Work and Travel-ի հետ կապված հրաշքները սկսել էին կատարվել արդեն այն ժամանակ։
Իսկական հրաշք էր, օրինակ, այն, որ դեկտեմբերի 14-ը առաջին վճարման վերջնաժամկետն էր, իսկ իմ դրամապանակում այդ ժամանակ 300 ռուբլուց ավելի գումար չկար (իսկ Ամանորին Փարիզ կատարելիք առաջիկա ուղեւորությունը ընդհանրապես ինձ պարտքերի փոսն էր գցում)։ Եվ հանկարծ դեկտեմբերի 13-ին իմ բանկային քարտին ընկավ ամսագրում մեկուկես ամիս աշխատելու հաշվարկը, որի համար ես քաջաբար պայքարում էի արդեն հինգ շաբաթ։
Վճարեցինք, ընտրեցինք գործատուին (զվարճանքների այգի Մերիլենդ նահանգում), ուղարկեցինք ռեզյումեն եւ սկսեցինք (դեռ հանգիստ այդ պահին) սպասել։
Հունվարի 24-ին երեկոյան ժամը 6-ի սահմաններում հեռախոսս զանգահարեց, եւ մեր համակարգողի հուզված ձայնը գոռաց. «Դուք երկու ժամից Skype-հարցազրույց ունեք գործատուի հետ, շտապ ստուգեք փոստը։ Եվ Մարիային ասեք»։
- ՄԵՂՔ ԳՈՐԾԱԾ ՄԱԳԻՍՏՐՈՍՆԵՐ, ԲԱՅՑ ՈՐՏԵ՞Ղ ԵՄ ԵՍ ԵՐԿՈՒ ԺԱՄՈՒՄ SKYPE ԳՏՆԵԼՈՒ - գոռացի ես ամբողջ աշխատասենյակով, վախեցնելով պատի հետեւում գտնվող անվտանգության պետին։
Գտանք, իհարկե։ Տվերսկայայի ինտերնետ-սրճարանը մեզ հյուրընկալեց առեւտրի կենտրոնի միջանցքում ընդունելի գնով, եւ մենք սարսափով սկսեցինք զանգահարել հովանավոր ընկերության ներկայացուցչին։
Բայց այստեղ մեզ սպասում էր առաջին «Ուփս»-ը՝ նրան բացարձակապես մինչեւ մեզ չէր, եւ կես տասնյակ զանգերից հետո նա գրեց մեզ, որ ինքը կզանգահարի, հենց ազատվի։
Եվ ահա այստեղ մոտեցավ երկրորդ «Ուփս»-ը, մեր վճարված ժամանակը սպառվեց, եւ շուրջը նայելով՝ մենք հայտնաբերեցինք, որ, ՍՈՒՐԲ ԱՏԱՄՆԱՆԻՎՆԵՐ, ՄԵՆՔ ՉԷ՞ ՈՐ ՓԱԿՎԱԾ ԵՆՔ ԴԱՏԱՐԿ ԱՌԵՎՏՐԻ ԿԵՆՏՐՈՆՈՒՄ։
Չնայած լիակատար ֆիասկոյին, ոչ ամեն ինչ էր կորած, հարցազրույցը մենք (ոչ առանց արկածների, բայց այնուամենայնիվ) անցանք մի քանի օր անց, արդեն սեփական տներից, ձեռք բերելով վեբ-տեսախցիկներ, ստացանք աշխատանքի ընդունման նախնական համաձայնություն եւ շունչներս պահած սպասում էինք առաջարկներին։
Փետրվարի 14-ին ստացանք առաջարկները եւ լիակատար վստահություն ձեռք բերեցինք, որ շատ շուտով դեսպանատանն ենք։
Միամիտներ։
Դեսպանատունը նշանակվեց միայն ապրիլի 18-ին։
Սպասել։ Սպասել։ ՍՊԱՍԵԼ։ Ի՞նչը կարող է ավելի տանջալից լինել երկու անհանգիստ մարդկանց համար, որոնք սովոր են ապրել ահա այսպիսի կարգախոսի ներքո։
Բայց դա էլ ամեն ինչ կլիներ, եթե չլիներ..
Երբ եկավ մարտը, սկսվեց իսկական դրամա՝ սկսվեցին առաջին հարցազրույցները դեսպանատանը եւ գլուխներ թռան՝ մերժումներ, մերժումներ, մերժումներ։ Կարդալով ֆորումները եւ «Կոմերսանտը»՝ մենք գունատվում, կանաչում, ճերմակում էինք՝ դիտելով, թե ինչպես մեր առանց այն էլ ոչ բարձր շանսերը բառացիորեն իրենց համար գերեզման են փորում, ընդ որում՝ վրայից էլ հող լցնում, որպեսզի հաստատ լինի։ Հույսը ոչ թե մեռավ, այն պարզապես հարա-կիրի արեց՝ սարկազմով ծիծաղելով լավագույնին հավատալու եւ Տիեզերքը ծրագրավորելու մեր փորձերի վրա։ Նշանները հետապնդում էին, բայց այնքան հակասական էին, որ ես ֆիզիկապես զգում էի, թե ինչպես է ուղեղս փաթաթվում խողովակի մեջ։ Ժամանակը եւ նորությունները ծաղրական կանկան էին պարում մեր նյարդերի վրա։
Ամեն ինչ անցնում է՝ ապրիլի 18-ին իմ զարթուցիչը զանգեց առավոտյան 5.30-ին...
by Yulchen
