Մեր հարցազրույցը նշանակված էր ապրիլի 18-ին, խումբը պետք է հավաքվեր համակարգողի մոտ առավոտյան 9:30-ին: Իրականում մենք ավելի շուտ եկանք եւ թափառում էինք Նովինսկու մոտ՝ կորած, միայնակ եւ հուզված, ժամը 8-ից (ինչը, խոստովանում եմ, պատիվ չի բերում մեր ադեկվատությանը):

Հերթը շա՜տ դանդաղ էր շարժվում, միայն ժամը 11-11:30-ի կողմերը մենք սողոսկեցինք դեսպանատան շենք: Ներսից այն ամենից շատ հիշեցնում է օդանավակայանի սպասասրահ՝ թե՛ մասշտաբով, թե՛ իրավիճակով: Համակարգողը մեզ նստեցրեց շարքով, հրամայեց կպչել սննդի ավտոմատներին եւ հայտարարեց, որ հյուպատոսների մոտ մենք կգնանք լավագույն դեպքում 2 ժամից:

Ի դեպ, նման երկար սպասումը զգալիորեն նվազեցնում է սթրեսը, ինչը նույնպես լավ է:

Փոքրիկ օֆթոփ. մենք երեկոյան բաժնի ուսանողներ ենք, որոնք ունեն մշտական աշխատանք, եւ սկզբից իսկ ռիսկային գոտում էինք: Երբ իմացանք, թե որքան է 2013 թվականին Մոսկվայում Work and Travel USA-ով վիզա ստացողների տոկոսը, մեր գույնը գցեցինք եւ սկսեցինք հաշվել, թե ուր կծախսենք այն գումարը, որը մեզ կվերադարձնեն մերժումից հետո: ԶԼՄ-ները՝ «Կոմերսանտի» գլխավորությամբ, անխնա վախեցնում էին, կարծես մինչ այդ մեր հոգեկանը առողջ էր...

Եվ այսպես, մենք նստած ենք հրաշքի սպասումով: Անելու բան բացարձակապես չկար, եւ մենք Յուլկայի հետ որոշեցինք, քանի որ մեզ այնքան բախտ է վիճակվել՝ գնալ նույն հոսքով, զրուցել կյանքից անգլերենով, պարզապես օտար լեզվի ընկալմանը տրամադրվելու համար: Եվ հաջորդ մեկ ժամից ավելին մենք միայն դրանով էինք զբաղված, ի դեպ, ոչ անհաջող: Հետաքրքիր է հետեւյալը. մեր շուրջը նստած էին նույնպիսի տառապյալներ, որոնք մեզ նայում էին այնպես, կարծես մենք հինդիով ենք խոսում:

Մենք, ի դեպ, բնավ անգլերենի աստվածներ չենք (լավ, Յուլկան ունի թարգմանչի պաթոսային վկայական), բայց համաձայնեք, յուրաքանչյուր ոք, ով պատրաստվում է 4 ամիս Ամերիկայում գաստրբայտեր լինել, պետք է կարողանա ազատ (թեկուզ հնարավոր է՝ կաղ) խոսել:

Վերջապես, մեզ կանչեցին հյուպատոսների մոտ: Մենք կանգնեցինք եւս մեկ հերթի մեջ, նստեցինք եւս 45 րոպեից ավելի հերթական սպասասրահում, նորից կանգնեցինք հերթի մեջ... Կարճ ասած, կարծում եմ՝ հասկանում եք, թե ինչի մասին եմ):

Այսպես, մինչեւ այս պահը մի քիչ չոր ստացվեց. դե, դա այն պատճառով, որ մի քանի շաբաթ է անցել, եւ հույզերը մարել են: Շարունակությանը կկցեմ իմ գրառման մի հատվածը, որը գրել եմ հենց հաջորդ օրը. այդպես ավելի լավ կլինի, IMHO:

«...հենց մեր աչքի առաջ անցավ ավելի քան [շատ ավելի] հարյուր մարդ, եւ միայն մեկ երիտասարդ ուներ վիզա: Մնացածը ստացան կամ մերժումներ, կամ լրացուցիչ ստուգման մասին ծանուցումներ:

Ավելի քան 1,5 ժամվա ընթացքում, որի համար կարող ենք երաշխավորել, քանի որ դահլիճից դուրս եկող ոչ մի ուսանող չխուսափեց մեր սեւեռուն հայացքից քվեստի եզրափակիչ փուլում. այսպես, սպասման այդ 1,5 ժամվա ընթացքում եղավ միայն մեկ վիզա: Մեկ անիծյալ վիզա: Հարյուրավոր անցածներից:

Եվ հանկարծ Ղրղզստանից մի աղջիկ, որը կանգնած էր մեր առջեւ հերթում, ստանում է վիզա: Շոկ: Խուճապ: Քանի որ Յուլկան պետք է գնա նույն հյուպատոսի մոտ, որը հենց նոր 10-15 րոպե տանջում էր ղրղզ աղջկան, իսկ իրար հետեւից երկու վիզա լինել չի կարող, չէ՞:

Ես լարված լսում եմ, բայց Յուլկան հյուպատոսի հետ խոսում է զարմանալիորեն ոչ շատ բարձր (սովորաբար, երբ նա հուզվում է, ոչ միայն ձայնի ուժգնությունն է մեծանում, այլեւ հաճախականությունները բարձրանում են. դե, նրանք Շելդոնի հետ անսարք սերիայից են): Եվ այստեղ, 3 անիծյալ րոպե անց, նա վերջապես արտասանում է ինձ ծանոթ դիսկանտով. «Do u mean that my visa is approved?!» եւ սողում է դուրս: Այդպիսի կլոր աչքեր ես չեմ տեսել ոչ մի դիսնեյյան մուլտֆիլմում) ինձ համար ծիծաղելի կլիներ, եթե այդքան սարսափելի չլիներ: Հիմա ինձ թվում է, որ եթե մեր միջեւ եւս մի քանի մարդ լիներ, եւ ես ժամանակ ունենայի ամեն ինչ մտածելու, ես կարող էի նույնիսկ իսկապես նախանձել նրան: Բարեբախտաբար, հերթում հաջորդը ես էի:

Գնում եմ նույն հյուպատոսի մոտ, գլխումս բաբախում է. «Դե, երեք վիզա անընդմեջ՝ դա անհնար է, չէ՞»: Ժպտում եմ նրան այնպես, կարծես նա իմ սիրելի մարդն է, եւ սկսում եմ մեր երկխոսությունը: Մի քանի հարց, եւ լռություն նրա կողմից: Իմ կրքոտ. «Pliz, dont tell mi nou!»: Նրա ծիծաղը: Հրաշալի է, մտածում եմ, հաստատ հիմա կուղարկի դժոխք: Իսկ նա հանկարծ հարցնում է. «Որտե՞ղ ես ուզում լինել» - «Անկե՞ղծ» - «Անկեղծ» - «Նյու Յորքում: Բրոդվեյում»: Եվ նա գլխով է անում, ինչ-որ շատ բարեհաճ:

Հարցնում է. «Ի՞նչ ես անելու, եթե հասնես տեղ, իսկ այնտեղ քեզ ոչ ոք չի սպասում, ասում են՝ գնա տուն»:

Արտասանում եմ սկզբում բոլոր ճիշտ բառերը դեսպանատուն զանգահարելու մասին եւ այլն, բայց հանկարծ, տրվելով մղմանը, ծիծաղում եմ եւ ասում, որ ինձ հետ այդպիսի բան հաստատ չի պատահի: Նա ասում է, որ նույնպես վստահ է դրանում, եւ շնորհավորում է ինձ, տալիս է ստորագրված DS-ձեւաթուղթը: Հանկարծ խռպոտ ձայնով ասում եմ նրան «Շնորհակալություն» եւ դանդաղ հեռանում:

Քայլում եմ դահլիճով այն նույն սեւեռուն հայացքների ներքո, որոնցով ավելի վաղ ինքս չափում էի հյուպատոսից դուրս եկողներին, եւ փորձում եմ հասկանալ՝ ինձ վիզա տվեցի՞ն, թե՞ դա պարզապես լրացուցիչ ստուգում է, իսկ ես չհասկացա: Լսում եմ բարձր շշուկ ամենուր. «Նայի՛ր, նա վիզա ունի: Սա վիզա է: Տեսնո՞ւմ ես, նա վիզա ունի», եւ հասկանում եմ, որ այդ ամենը իմ մասին է:

Հանդիպում եմ Յուլկայի հայացքին: Նա հասկանում է, որ ես նույնպես վիզա ունեմ, եւ դեմքը փոխվում է: Ես հասկանում եմ, որ իմ ժպիտը նույնպես ավելի շատ նման է ջղաձգման, բայց թքած, թքած՝ ես պատճառ ունեմ այդպես ժպտալու»:

Եվ այսպես, վիզան ցույց տվեց իր դեմքը: Հաջորդ գրառման մեջ ուզում եմ ամփոփել, թե որն է ամենակարեւորը հարցազրույցին նախապատրաստվելիս...

by Ryboginyushka