Հոնոլուլուում արդեն չորրորդ օրն է՝ քաղաքը գեղեցիկ է, տաք, եղանակը հիանալի է, անձրեւներ չկան։ Ապրում եմ Վայկիկի թաղամասում՝ համանուն լողափից 100 մետր հեռավորության վրա։ Բուսական աշխարհը ապշեցուցիչ է, ամեն ինչ տարբեր գույների է։ Աշխատանքի պետք է անցնեմ միայն երեք օրից, իսկ առայժմ պարզապես փող եմ վատնում։ Ապրում եմ միջազգային հոսթելում, այստեղ շատ են տարբեր ազգության եւ տարիքի մարդիկ։
Քաղաքում բնակչության գրեթե կեսը ասիացիներ են, ուստի ոչ ոք ինձ զարմացած չի նայում, զարմանում են միայն այն ժամանակ, երբ իմանում են, որ Ռուսաստանից եմ։ Ստիպված եմ լինում բացատրել, որ հարավային Սիբիրում մարդիկ հենց այսպիսի տեսք ունեն։ Ոմանք գիտեն, թե որտեղ է գտնվում Մոնղոլիան, դրանից ավելի հեշտ է լինում։
Դժվար է բնակարան գտնելը։ Այստեղ ամեն ինչ շատ թանկ է։ Իսկ բնակարանները հիմնականում վարձով են տրվում վեց ամսից ավելի ժամկետով։ Սպասում եմ Ռիգայից աղջիկներին։ Պետք է գան, ու այնտեղ կհասկանանք։
Կարծես թե շուտ եմ եկել... Բայց մյուս կողմից՝ քայլում եմ, քաղաքը դիտում։ Արդեն երկայնքով ու լայնքով քայլել եմ Վայկիկի թաղամասը։ Մենակ վախենալու է, բայց ոչինչ։ Հուսով եմ՝ չեմ կորչի :-)
