Ինչքան լաց եղա, երբ մայրիկս ու հայրիկս ինձ ուղեկցեցին դեպի սպասասրահ***((((
Ես ժամանեցի Նյու Յորքի Քենեդիի անվան օդանավակայան։ Այստեղ ինչքա՜ն աֆրոամերիկացիներ կան!!! Իսկ հերթերն ավելի երկար են, քան Ռուսաստանում))))))))) Բայց մթնոլորտն արդեն բոլորովին այլ է... Այն զգացողությունը, որ ամեն ինչ քո ձեռքերում է, եւ դու ես որոշում, թե ինչ եւ ինչպես անել....
Դրսում հորդառատ անձրեւ է եւ զով.... Ջրի հսկայական հոսքեր են վազում ճանապարհներով.... Ինչո՞ւ ես նախապես հյուրանոց չէի ամրագրել Նյու Յորքում:))))) Լավ է, որ ինքնաթիռում ծանոթացա մի աղջկա հետ, որն առաջարկեց մնալ իր ծանոթ Սթիվի մոտ) Դե լավ!!!))))) Չէ՞ որ փողոցում չէի գիշերելու..... Սթիվի տանը հարմարավետ է, նրա ծնողների կողմից հոգատարությունն այնքան զգացվում է))) Բոլորն անհանգստանում են ինձ համար) Օ՜, նրա հարեւանուհին՝ մի ամերիկուհի, եկավ հյուր) Նստեցինք, ծիծաղեցինք..
