Երեկվա իսկապես բուռն գիշերից հետո (մենք գնացել էինք վայրի լողափ՝ խեցգետիններ դիտելու եւ լողալու!!!) օրը չէր կարող բարի առավոտով սկսվել: Եվ իրականում, առավոտյան 8:40-ին, երբ զարթուցիչը զանգեց, ես զգացի, որ նորից ձմեռ է, ցուրտ է, եւ ես պետք է գնամ դասերի: Միանշանակ, ես չէի քնել, եւ տնային սովորության համաձայն՝ անկողնում մնացի մինչեւ 9-ը, երբ արդեն պլանավորել էի դուրս գալ: ԲԱՅՑ ես նույնիսկ հասցրեցի նախաճաշել: Ի դեպ, սննդի մասին. այստեղ այն իր առանձնահատկություններն ունի՝ կարծես նման է մերին, բայց ամեն ինչ այլ համ ունի, եւ միշտ չէ, որ կարող ես գուշակել: Իսկ ընդհանրապես խանութներում կարելի է գտնել այն ամենը, ինչ հոգիդ կամենա: Այսպես, նախաճաշին մենք ուտում ենք Great Grains Protein՝ մոտավորապես այն, ինչ Ռուսաստանում, թեեւ կոնկրետ սա ես չէի փորձել: Կաթով եփում ենք միկրոալիքային վառարանում մոտ 2 րոպե:

Հաճելի մանրուք. առավոտյան ժամը 9-ին մեր գիշերային ուղեկիցներից SMS եկավ՝ բարի առավոտ եւ լավ աշխատանք մաղթելով!=)

Արդեն 9:20 էր, երբ ես դուրս թռա տնից՝ իմ հեծանիվը նորոգելու համար: Մեկ օր առաջ, ավելի ճիշտ՝ երեկոյան, հայտնաբերեցի, որ ղեկը կոտրված է, եւ անիվը դրանից ընդհանրապես կախված չէ: Չգիտեմ՝ ինչպես դա պատահեց: Այնպես որ, ստիպված էի առավոտյան գնալ այնտեղ, որտեղ գնել էի այն: Ցավոք, գնալը այդքան էլ հեշտ չէր, ստիպված էի հաճախ կանգ առնել: Մտածում եմ՝ հասնեմ բորդվոքին (boardwalk), այնտեղ ավելի հեշտ կլինի՝ ճանապարհը հարթ է եւ ուղիղ: Իսկ այնտեղ այդ ժամանակ շատ հետիոտն եւ ոչ հետիոտն զբոսաշրջիկներ կային: Մարդիկ ինչի վրա ասես, որ չեն երթեւեկում՝ շատ են այդպիսի սայլակները, կարելի է ինքնուրույն վարել, կարելի է «կառապանի» հետ: Այնպիսի տպավորություն է, որ բոլոր զբոսաշրջիկները փորձում էին մեկ օրվա համար հնարավորինս շատ երթեւեկել բորդվոքով, քանի որ առավոտյան 11-ից հետո այնտեղ երթեւեկել չի կարելի: Այդպես էլ ես շատ զգույշ էի վարում, իսկ ստիպված էի գնալ մինչեւ առափնյայի վերջը՝ օգտագործված հեծանիվների այդ խանութը:

Տեղում վաճառողը՝ տարեց ամերիկացին, հարցրեց ինձ, թե ինչ է պատահել, նա կարծես մտածեց, որ ինձ մեքենան է հարվածել: Իսկ ես միայն պատասխանում էի. «Ոչինչ, ոչինչ, ես չգիտեմ, թե ինչ է նրա հետ»: Միգուցե պապիկին թվաց, որ ես այդպես եմ խուսափում ճշմարտությունից, բայց ես իսկապես չգիտեի: Կարծում եմ՝ դա պարզապես հին ժանգոտած պտուտակ է, եւ այն անընդհատ պտուտակաթափվելու է: Հեծանիվս արագ նորոգեցին՝ մեկ ձեռքի շարժումով, եւ ես ստիպված էի անմիջապես հետ վազել, թեեւ հանգստացողներն ավելացել էին: Հասա հայտնի Wildwoods-ին, ստուգեցի ժամանակը՝ աշխատանքին մնացել էր ընդամենը 13 րոպե: Արագությունը ավելացրեցի, գնացի մայրուղով, դա հիանալի էր: Գրեթե առանց կանգառների, ոչ մի եզրաքար, սալիկներ եւ դիտահորեր: Եվ հասա նույնիսկ աշխատանքի մեկնարկից 2 րոպե առաջ:

Ճիշտն ասած, մեր պետը ուշացավ, նրան 10 րոպե սպասեցինք, իզուր էի այդքան շտապում: Հուսով եմ՝ նա (Քրիստինան) կվճարի նաեւ այդ 10 րոպեի համար: Եվ սկսվեց ծանր աշխատանքային օրը: Քրիստինան մեզ սովորեցնում էր, թե ինչպես մաքրել սենյակները, լոգարանները: Եվ այդ ամենը սարսափելի շոգի մեջ էր, եւ այնքան տանջալից երկար... Մենք շատ-շատ հոգնել էինք: Չեմ ուզում գրել այդ մասին: Երբեմն թվում էր, թե ուզում ես ամեն ինչ թողնել, գտնել այլ աշխատանք, թեկուզ McDonald's-ում, այնտեղ գոնե կլիներ English communications: Հուսով եմ՝ առաջին աշխատավարձից հետո այս աշխատանքն ինձ ավելի դուր կգա:

Տուն եկանք չորսից մի փոքր անց, սկսեցինք ուտելիք պատրաստել, ուզում էինք ինչ-որ բան ուտել եւ հնարավորինս արագ: Կրկին հաղթահարեցինք McDonald's գնալու գայթակղությունը, մակարոն (Macaroni) եփեցինք, երեկվանից հավ էր մնացել: Ի դեպ, այստեղ պատրաստելը հեշտ է եւ հաճելի: Չգիտեմ՝ ինչու է այդպես: Ընդհանրապես ես սիրում եմ պատրաստել, պարզապես երեւի տանը դրանով զբաղվելու ժամանակ չկա, լիքը այլ գործեր կան, իսկ այստեղ ազատ ժամանակ կա: Այսօր ես պատրաստում էի ամբողջ երեկո, եփեցի շչի (ռուսական կաղամբով ապուր): Ռուսական շչի՝ ամերիկյան ձեւով: Տանը այդքան համեղ չէր ստացվում: Բաղադրատոմսը անպայման կտեղադրեմ, ընդ որում՝ հենց ամերիկյան անվանումներով..)))

Մենք մեծ կաթսա չունենք, եւ հարեւանները տանը չէին: Իսկ ուզում ես ապուրը երկար ժամանակի համար եփել, որպեսզի ամեն օր նորից չպատրաստես: Փորձեցի միաժամանակ երկու կաթսայով պատրաստել, վատ չստացվեց, ճիշտ է, հետո ես թուլացա, մոռացա, եւ յուրաքանչյուր կաթսայից կեսը եռացավ-վերացավ: Այնպես որ, արդյունքում ստացվեց մեկը:

Սոնյան չկար, ձանձրալի էր, ինտերնետը չէր բեռնում: Երկար ձմեռային երեկոներին ես երազում էի, որ նման պահերին կքայլեմ փողոցներով, կշփվեմ ամերիկացիների հետ, կլողամ եւ ընդհանրապես զվարճալի ժամանակ կանցկացնեմ, իսկ հիմա չեմ ուզում, ուզում եմ հանգստանալ, տանը հարմարավետություն ստեղծել:

Երկուշաբթի, միայն երեկոյան հիշեցի, որ պետք է վճարել բնակարանի համար: Սոնյան պատրաստվում էր երեկոյան 9-ին գնալ աշխատանքի, իսկ ես ձանձրանում էի, վերցրեցի իմ եւ նրա գումարը եւ գնացի Թրիշի՝ մեր տանտիրուհու մոտ: Փողոցում խոնավ է, ինչպես միշտ, բայց նաեւ շոգ էր, ինչպես անձրեւից առաջ: Թրիշը տանը չէր: Նստեցի սպասելու: Դիմացս 2 տուն վարձով է տրված, ըստ ամենայնի՝ ուսանողների, միայն թե ոչ Ռուսաստանից: Նրանք պատշգամբներում գոռում են, ուրախանում... Այդպես էլ կարծում էի, որ այստեղ ժամանակ կանցկացնեմ, հուսով եմ՝ նման օրեր սպասում են ինձ առջեւում: Այնուամենայնիվ, ձանձրալի է երկուսով ապրելը, այն էլ երբ շուրջբոլորը բոլորը ռուսներ են:

Որոշեցի գնալ խանութ: Միշտ, երբ տխրություն է պատում, ես սիրում եմ գնալ խանութ: Կարծում եմ՝ շատ աղջիկներ կհասկանան ինձ, շոփինգը օգնում է հաղթահարել վատ տրամադրությունը: Ուզում էի գնել ինչ-որ համեղ եւ յուրահատուկ բան: WW-ում ես առայժմ գիտեմ միայն մեկ պատշաճ սուպերմարկետ, եւ այն ինձ շատ է դուր գալիս, միայն թե այնտեղ ցուրտ է): Acme-ն գտնվում է Park Blvd-ում, Մակդոնալդսից մի փոքր հեռու (3 թաղամաս): Այնտեղ ամեն ինչի մեծ ընտրանի կա եւ գները կարծես թե պատշաճ են: Պտտվեցի, ման եկա՝ գնեցի չիպսեր՝ հոգիս եւ ստամոքսս ուրախացան: Pringles-ը այստեղ ընդամենը 1.89$ է: Նաեւ վերցրեցի կաղամբ եւ կանաչ սոխ՝ շչիի համար պետք կգա:

Թրիշը շուտով եկավ, նա այնպիսի ուշագրավ մեքենա ունի՝ ներսից ապակիները փակցված են մանկական կպչուն պիտակներով: Իսկ Թրիշի շունը զով է: Չգիտեմ՝ ինչ ցեղատեսակ է, ինչ-որ բուլդոգի նման, անունը Սաշա է, պարզապես Սաշա, բայց վարդագույն եղունգներով: