Ամեն ինչ ինչպես միշտ, պառկած եմ անկողնում մինչեւ վերջին պահը։ 8.15-ին հարեւանուհիս գնաց վազելու, իսկ ես գրեթե չզգացի, հիշում եմ, որ արթնացա 9-ին զարթուցիչով, նորից քնեցի, իսկ հետո քնի միջից լսեցի դռան թակոցը, հետո՝ պատուհանի։ Վախեցա, Սոնյային հարցրեցի, թե ինչ է, իջա մահճակալից, Սոնյային չտեսա, մտածեցի, որ երեւի ինքն է, եւս 3 րոպե ներքնազգեստով վազվզեցի սենյակում, ոչինչ չէի հասկանում, հետո արդեն Սոնյան մտավ, եւ ես հանգստացա։ Նա, այնուամենայնիվ, ապրի։ Վազեց, ինձ էլ է պետք։ Այդպես անցավ առավոտը, հիշելով երեկվա օրը՝ որոշեցի ավելի կուշտ նախաճաշել, ինձ համար հացահատիկ լցրեցի։ Հանրակացարանում ես երբեք ոչ մեկի հետ չեմ սնվել։ Ամբողջ 4 տարին ես ինձ համար մթերք էի գնում, ինձ համար պատրաստում, երբեմն, իհարկե, ընկերների համար ընթրիքներ էինք կազմակերպում, ուրախ ժամանակ անցկացնում, բայց որ մշտապես՝ ոչ։ Ավելի հարմար է պատասխանատու լինել միայն քեզ համար եւ ոչ մեկին չհարմարվել։ Այդ պատճառով ես մի փոքր անհանգստանում էի, թե ինչպես կստացվի իմ նոր ընկերուհու հետ այդ առումով։ Բայց ամեն ինչ շատ ավելի պարզ թվաց, կամ Սոնյան է այդպիսի աղջիկ, կամ դա իրականում հեշտ է, բայց մենք նրա հետ հիանալի լեզու ենք գտնում խոհանոցի եւ կենցաղի վերաբերյալ բոլոր վիճելի հարցերում։ Հաճելի է։

10.00 – 16.15 – մենք աշխատանքի վայրում գրեթե մահացանք։ Դա ինձ ընդհանրապես դուր չի գալիս, բառեր չկան։ Ես 3 տարի աշխատել եմ Մակդոնալդսում, աշխատել եմ Ադիդասում, ճամբարում՝ կարճ ասած, կարծում էի, որ ինձ ոչինչ չի զարմացնի։ Ես բավականին համբերատար մարդ եմ, բայց մեր մոթելում աշխատանքը ուղեղի լվացում է։ Մեր Քրիստինան ավելի շատ փոշու հատիկներ է տեսնում, քան կա իրականում, դե թող լինի։ Բայց պետք է այդպես կանգնել գլխիս վերեւում, նա հաստատ դա ինչ-որ տեղ սովորել է։ Մենք հիմար աղջիկներ չենք, եւ երբեմն ուղղակի ուզում ես ասել՝ եթե դուք այստեղ մշտապես չկանգնեք, մենք ամեն ինչ ավելի արագ եւ լավ կանենք։ Նա էլ ավելացնում է, թե ես չեմ կարող ամբողջ ժամանակ ձեզ հետ լինել։ Իսկապե՞ս։

Այս մասին կարելի է երկար խոսել, առավել եւս գրել)։ Ժամանակին ես մի արտահայտություն տեսա (դեռ Ռուսաստանում լինելով) «Ծրագրում ո՞րն է ավելի շատ՝ Work թե Travel» եւ այն ժամանակ ես վստահությամբ գրեցի, որ travel։ Այսօր ինձ մոտ առաջին անգամ մտքի պես անցավ, որ work-ն էլ է շատ-շատ...

Մտքեր են այցելում այս աշխատանքը դժոխք ուղարկելու, ուրիշը գտնելու, բայց... նախ՝ անհարմար է։ Ես հասկանում եմ, որ անհարմար է միայն առաստաղին քնելը եւ այլն, բայց ինձ իսկապես անհարմար է։ Ես խղճմտանք ունեմ, իսկ Սոնյան՝ առավել եւս։ Եվ երկրորդ՝ ես այս աշխատանքում իմաստ գտա։ Մեր գործատուն ունի երկու չափահաս որդի։ Մեկը մյուսից գեղեցիկ։ Ահա ձեզ եւ communication, եւ եւս շատ այլ skills են ներգրավված (աղջիկները ինձ կհասկանան)։ Ավագը մոտ 30 տարեկան է՝ հասուն տղամարդ, կրտսերը՝ (անկեղծ ասած, ես վստահ չեմ, որ նա էլ է նրա որդին, բայց ես ուզում եմ այդպես մտածել) 25-ից ոչ ավել։

Տունդարձի ճանապարհին տաքացնում էր սառնարանում մեզ սպասող պատրաստի կաղամբով ապուրի մասին միտքը։ Հրաշալի է, երբ ուտելու բան կա։ Կերանք, այս-այն, ես նորից աշխատանքի, միայն թե հիմա՝ ռեստորան։

Ոչ մի կերպ չեմ կարողանում գլուխ հանել մանիկյուրից։ Վաղուց հնարավորություն եւ անհրաժեշտություն չեմ ունեցել այն այդքան հաճախ անելու։ Վերջերս եղունգները կարգի բերեցի, ուրախացա։ Երեկվա աշխատանքից հետո՝ երկուսը կոտրված են։ Երեկ ամեն ինչ վերափոխեցի, եւ ինչի՞ համար։ Այսօրվա housekeeping-ից հետո ամեն ինչ դժոխք է։ Ստիպված եմ անընդհատ ինչ-որ բան հորինել եղունգների հետ՝ բասերի աշխատանքից առաջ, չեմ ուզում մարդկանց սնունդ մատուցել սարսափելի քերծված եղունգներով)։

18.53 էր, երբ ես ժամանեցի The Establishment։ Մտա, բարեւեցի, այնքան քաղաքավարի եւ ուրախ են բոլորը ողջունում ինձ, շատ հաճելի է։ Ես հարցնում եմ how are u? բոլորը պատասխանում են, որ good կամ ինչ-որ այլ բան, եւ այդ «ինչ-որ այլ բան»-ը ես ոչ մի կերպ չեմ կարողանում հասկանալ, թե արդյոք նրանք հարցնում են իմ գործերի մասին, թե ինչ, անհասկանալի է, լռում եմ եւ ժպտում, ժպտում եմ այնպես, ինչպես խորհուրդ էին տվել IEC-ում՝ «be nice»։

Ցավալի է, որ այսօր ստիպված եղա աշխատել ընդամենը մեկ ժամից մի փոքր ավելի։ Այցելուներ չկային, հետո միայն երկու սեղան մոտեցան։ Ուզում եմ պատմել աշխատանքի տղաների մասին, նրանք հիանալի են, ինձ դուր է գալիս կոլեկտիվը։

Մեթ՝ բասեր, ինչպես եւ ես։ Երկրորդ օրն էր, որ աշխատում էի նրա հետ, հաճելի, համեստ տղա։ Զգում եմ նրան ավելի «իմը», գուցե այն պատճառով, որ նա ինձ պես նորեկ է։ Շատ պարզ։ Հարցնում էի նրան ուսման մասին, թե որքան ժամանակ է այստեղ։ Այնպես որ, որտեղից է նա, ես այդպես էլ չհասկացա, կարծես թե հեռվից չէ։ Այստեղ նրա ընտանիքն ունի իր տունը, նրանք ապրում են այնտեղ քրոջ հետ եւ գումար են վաստակում ամռանը՝ սեզոնին։ Երբեմն ինձ թվում է, որ տղաները ինձ չեն հասկանում, կամ չեն ուզում խոսել։ Եվ նրա հետ ես ինձ վստահ զգացի եւ ուղղակիորեն հարցրեցի։ Բացատրեցի, որ ուզում եմ բարելավել անգլերենս, ասացի, որ եթե ինչ-որ բան լինի, թող կանգնեցնի ինձ) Իսկ նա ամեն ինչ հասկացավ, ասաց, որ ապրեմ) Եվ ես հանկարծ հանգստացա) Ի դեպ, Մեթը 18 տարեկան է։

Լաուրին՝ Մեթն այսօր ինձ ասաց, որ դա իր քույրն է։ Հիանալի է։ Բայց իրականում նա ինձ շատ զարմացրեց, երբ ասաց, որ նա 15 տարեկան է։ Շատ-շատ։ Լաուրինը, գեղեցիկ աղջիկ, նույնպես բասեր է։ Երբ ես եկա, նա առաջինն էր, ում հետ ծանոթացա եւ սկսեցի շփվել, դե երբեք 15 տարեկան չէի տա։ Ինձ թվում է, որ նա նույնիսկ ոչ այնքան արտաքինով, որքան պահվածքով է մեծ։ Թեեւ դա ընդամենը առաջին մակերեսային տպավորությունն է։ Այնուամենայնիվ, նա էր ինձ ամեն ինչ սովորեցնում, եւ գուցե այդ պատճառով ինձ ավելի մեծ թվաց։

Ջերեթ՝ ամենահավանաբար ամենահիանալին։ Սկզբում ես ուշադրություն էի դարձնում ssory, excuse me ասելու ձեւին, բոլորի անընդհատ ժպտալու ձեւին։ Բայց հիմա հասկանում եմ, որ պետք է ավելի խորը փորել։ Եվ ահա բոլորի մեջ կարող եմ առանձնացնել Ջերեթին։ Հենց նա դիմավորեց ինձ առաջին օրը, երբ ես նոր էի եկել՝ գործատուի հետ խոսելու համար։ Նա հարցրեց, թե արդյոք ես կվերադառնամ, եւ ուրախացավ, երբ ես ասացի՝ այո։ Շատ հաճելի է, նրան նույնիսկ հաճելի է օգնել։ Կատակում է, ամեն ինչ բացատրում է, եթե պետք է, եւ ի դեպ, կարծում եմ՝ լավ թեյավճար է տալիս։ (Վստահ չեմ, որովհետեւ բոլոր մատուցողները թեյավճար էին տալիս Մայքին, իսկ նա արդեն կիսվում էր ինձ հետ)։ Ջերեթը նման է իմ ծանոթներից մեկին՝ Մակդոնալդսի մենեջերին, հիշողության մեջ դեժավյու է տեղի ունենում, կարծես նորից Մակդոնալդսում լինեմ։ Նա էլ է շատ արդար, լավը։

Քրիստինա՝ այնքան փոքրիկ, գեղեցիկ աղջիկ։ Շատ հյուրընկալ։ Իմ աշխատանքի երկրորդ օրը նա ցատկեց ինձ մոտ, ձեռքը մեկնեց եւ ծանոթացավ։ Միշտ ինձ ինչ-որ մեկին է հիշեցնում։ Հետո պարզվեց, որ այս աղջիկը 32 տարեկան է, եւ նա երկու դուստր ունի։ Տղաները շարունակում են ինձ ցնցել։ Քրիստինան հիանալի է, դե, որ նա սուպեր քաղաքավարի է, չեմ գրի, այստեղ բոլորն են այդպիսին, բայց նա ինչ-որ իսկապես քաղաքավարի է։ Դեռ չեմ կարող ասել, բայց թվում է, որ նա ամեն ինչ անում է առանց հետին մտքի, պարզ եւ հեշտ։

Մայք՝ փորձառու բասեր։ Մեզանից ամենափորձառուն, ոչ շփվող, թեեւ ավելի շատ տպավորություն է ստեղծվում, որ նա պարզապես չի ուզում շփվել, այնպես՝ գործի մասին։ Շատ բան իմացա նրանից, օրինակ՝ որ ես կարող եմ վերցնել այն ամենը, ինչ ուզում եմ խմել բարում (ոչ ալկոհոլային, իհարկե)։ Նա ինձ թեյավճար է տալիս, չգիտեմ՝ ինչպես է դրանք կիսում, նույնիսկ չեմ խորանում, հուսով եմ՝ ազնիվ։ Նրա մասին ավելին գրել չեմ ուզում առայժմ, եւ գրելու բան էլ չկա։

Կան նաեւ շատ հիանալի տղաներ, շեֆը, Մերֆին.. նրանց մասին ավելի ուշ կպատմեմ։

Էնդրյուն ասաց, որ բասերներից մեկը պետք է տուն գնա։ Մեթին նա ուղարկել էր անցյալ անգամ, այդ պատճառով այսօր ես կամավոր ներկայացա։ Մեթին խղճացի, այն ժամանակ նա թեեւ աշխատել էր մեկ ժամ, բայց այնուամենայնիվ՝ առանց թեյավճարի։

Մեր ռեստորանում մենք օգտվում ենք էլեկտրոնային ժամանակաչափից։ Sign in/sign out։ Այնպես որ, երբ sign out, յուրաքանչյուր աշխատող ստանում է աշխատանքային ժամանակի տպագիր տարբերակը։ Մինչ այդ ես ունեի 5.37, 5.05 եւ կարծում էի, որ դրանք ժամեր եւ րոպեներ են։ Պարզվեց, որ ես գուշակել էի միայն առաջինի հետ։ Այսօր ես աշխատել եմ 1,65։ Հարցրեցի Էնդրյուին, թե ինչպես պետք է դա հասկանալ, տոկոսներ են, թե ինչ։ Նա ասաց, որ տոկոսներ են, էլի ինչ-որ բան բացատրեց, կարծես դա մեկ ժամ եւ ինչ-որ բան է, դե այդ մանրամասները ես արդեն չհասկացա։ Այնպես որ, ես նստեցի հեծանիվի վրա եւ գնացի տուն։ Միտք կար Մակդոնալդսում ուտելու, այնպես՝ ինձ ինչ-որ բանով փչացնելու, բայց հիշեցի, որ ընդհանրապես գումար չեմ վերցրել, կարծում էի՝ թեյավճար կստանամ։

Արագ հասա, թեեւ մենակ ձանձրալի է։ Տունդարձի ճանապարհը ինչ-որ կերպ ավելի արագ է։ Ահա հիմա գրում եմ, երեկոյան 10-ն է, հետաքրքիր է՝ ռեստորանում գործերն ինչպե՞ս են։ Այցելուներ կա՞ն։ Թվում է, որ կարոտում եմ աշխատանքը։ Հավանաբար, որքան էլ չեմ սիրում աշխատել մոթելում, այնքան էլ սիրում եմ ռեստորանը։

Վերջին բանը, որ տեղի ունեցավ այսօր, եւ շատ եմ ուզում պատմել։ Not big deal at all։ Ես հասկացա, որ ես պարզապես հաճույք եմ ստանում։ Ես նստած եմ պատշգամբում, կարծես բնակարանի մուտքի առջեւ։ Մենք այստեղ ունենք ծածկի մի տեսակ, շրջապատված գեղեցիկ ցանկապատով, ամեն ինչ այնքան սպիտակ է, նույնիսկ ոճային։ Կա պլաստիկ «ամառանոցային» սեղան, բազկաթոռներ։ Թարմ օդ, ճանապարհով մեքենաներ են անցնում, շուրջը քոթեջներ են, իսկ աջ կողմում՝ հյուրանոցներ եւ լողափ։ Զով-զով-զով։ Վաղուց էի այդպես ուզում, նստած թեյ եմ խմում, գրում եմ եւ վայելում կյանքը։

Մինչեւ երեկ մոծակների չէի հանդիպել, իսկ հիմա ինչ-որ մեկը կամաց-կամաց կծում է։ Բայց միեւնույն է՝ զով-զով-զով։

Միտք կար վազել լանդրոմատ՝ լվացքատուն։ Կեղտոտ շապիկներ են կուտակվել, ձեռքով լվանալ կարելի է, բայց, նախ՝ չորացնելու տեղ չկա, երկրորդ՝ փոշի չկա, իսկ երրորդ՝ մեքենան դա շատ ավելի լավ է անում։ Եվ, վերջապես, չորրորդ՝ ես ուզում եմ գնալ լանդրոմատ եւ ինձ զգալ տիպիկ ամերիկուհի։ Նստել, սպասել իմ իրերին նստարանին, ինչպես նրանք են անում, ճիշտ է, այստեղ ինչ-որ պատճառով հիմնականում աֆրոամերիկացիներ են։

Այնպես որ, միտքը չի անհետացել, բայց հավանաբար այսօր չէ։ Հիմա պետք է մոտենա Անյա անունով աղջիկը Ռուսաստանից։ Ես նրան գտել եմ ՎԿ-ում, WW13 խմբում։ Նա ակտիվորեն օգնություն էր փնտրում բնակարանի հարցում, ես հիշեցի ինձ, իմ ապրումները եւ որոշեցի օգնել։ Ահա հիմա Անյան ապրելու է մեզ հետ, ճիշտ է, ինչ-որ դեռ չկա։ Հուսով եմ, որ ամեն ինչ կարգին է։

Հավանաբար, այսօր այլեւս ոչինչ չի պատահի, որ կուզենայի գրել։

P.S. Ես գիտեմ, որ շատ ռուս ուսանողներ այստեղ՝ WW-ում, նույնպես անհանգստանում են, ինչպես ես։ Նույնպես աշխատում են հյուրանոցներում եւ ատում են դա, քայլում են նույն փողոցներով, ամեն ինչ գնում են նույն խանութներից։ Ամենայն հավանականությամբ, իմ օրագրերը նրանց համար անհետաքրքիր են եւ ոչ նոր, բայց ինձ համար կարեւոր է այլ բան։ Ես գրում եմ ինձ համար, որպեսզի հետո նորից կարդամ սա, հիշեմ եւ պատմեմ երեխաներիս)։ Իսկ եթե ինչ-որ մեկի համար սա օգտակար լինի, ես շատ ուրախ կլինեմ։