Հյուրանոցում մեր հանգստյան օրն էր, եւ մենք Սոնյայի հետ որոշեցինք գնալ Ռիո Գրանդե։ Մտածում էինք մի քիչ խանութներով ման գալ (ինձ անչափ անհրաժեշտ էր նորմալ լոգանքի սրբիչ գնել) եւ կինո գնալ։ Առավոտյան որոշեցինք լավ քնել։ Համենայնդեպս ես, իսկ Սոնյան, կարծեմ, առավոտյան նույնիսկ վազել է։ Արդյունքում մոտ 11-ին արթնացանք, նախաճաշեցինք, նայեցինք ավտոբուսների չվացուցակը։

Մենք ինքնուրույն ենք հասնում։

Ամենամոտ ավտոբուսը 20 րոպեից է։ Որպեսզի չուշանանք, մենք արագ-արագ հավաքվեցինք, նստեցինք հեծանիվները, մոտ 3 րոպեում հասանք ավտոկայան՝ այն մեզ մոտ է (New Jersey ave եւ Andrews ave խաչմերուկը)։ Կայարանի մոտ կա հեծանվակայան։ Շենքի ներսում ամեն ինչ պարզ է եւ հասկանալի՝ դրամարկղեր, նստարաններ, ըմպելիքների եւ սննդի ավտոմատներ։ Այնտեղ կան նաեւ WW-ով, Atlantic City-ով անցնող բոլոր ավտոբուսների չվացուցակները եւ շատ ռեստորանների մենյուներ։ 1.50$-ով տոմս գնեցինք դեպի Ռիո Գրանդե։

Մինչ այդ մենք այնտեղ եղել էինք 2 անգամ՝ Social Security-ում եւ Walmart-ում։ Երկու դեպքում էլ մեզ տարել էր տանտիրուհի Թրիշը։

Ժամը 12-ին տեղական ժամանակով երկու ավտոբուս մոտեցավ, երկուսն էլ Ռիո Գրանդեով։ Տարբերությունն այն է, որ դրանցից մեկը գնում է Atlantic City, մյուսը՝ Cape May։ Cape May գնացողը չի մտնում Walmart՝ մեծ սուպերմարկետ, մեր «Աշանի» պես, այնտեղ կարելի է ամեն ինչ գնել (մթերք, հագուստ, շինանյութ, կոսմետիկա, տնային ապրանքներ)։ Cape May Bus-ը կանգ է առնում Shoprite սուպերմարկետի մոտ (այս սուպերմարկետը ավելի փոքր է եւ թանկ), այնուհետեւ ուղիղ գնում է Cape May։ Atlantic city bus-ը Shoprite-ից հետո թեքվում է ձախ եւ անցնում Walmart-ի կողքով (քարտեզը լուսանկարներում է)։ Այնուամենայնիվ, մենք օգտվեցինք առաջին տարբերակից։ Այդ ավտոբուսն ավելի դատարկ էր։ Հասանք, մտանք Shoprite, գները նայեցինք, առայժմ որոշեցինք ոչինչ չգնել։

Ոտքով գնացինք կինոթատրոն։ Այնտեղ, ընդհանուր առմամբ, հեռու չէ, 10 րոպեում հասանք։ Քայլում էինք նույն մայրուղու երկայնքով՝ կարծես թե դա Rio Grande ave-ն է։ Խաչմերուկում (այնտեղ, որտեղ ավտոբուսը թեքվում է դեպի Walmart) մի փոքր ձախ թեքվեցինք, տեսանք «Save a lot» սուպերմարկետի ցուցանակը (ոչ շատ մեծ, եւ մենք այնտեղ շատ բան չխնայեցինք)։ Անցյալ անգամ Թրիշը մեզ տարել էր այնտեղ, եւ մենք տեսել էինք կինոթատրոնը։

Կինոյում արագ կողմնորոշվեցինք։ Ամեն ինչ ճիշտ այնպես է, ինչպես մեզ մոտ։ Դրամարկղերի վերեւում կախված է ընթացիկ ֆիլմերի ցուցատախտակը։ Մենք 2 ֆիլմի եւ մեկ մուլտֆիլմի ընտրություն ունեինք։ Ընտրեցինք վերջինը, այնտեղ լեզուն ավելի հեշտ է։ Մուլտֆիլմը «Epic»-ն էր, սովորական սյուժե՝ «Ռապունցել»-ի եւ «Արթուր եւ մինիպուտներ»-ի խառնուրդ։ Բայց շատ հետաքրքիր էր։ Մենք գրեթե ամեն ինչ հասկանում էինք եւ շատ գոհ էինք մեզանից։ Ճիշտ է, սա նորույթ չէ, եւ կինոդահլիճում մեզանից բացի եւս 6-7 հոգի կար։

Մինչ սպասում էինք ցուցադրության սկսվելուն, ուշադրություն դարձրինք գովազդին, այստեղ այն գրեթե ամբողջությամբ սոցիալական է, ամեն ինչ հանգում էր ինչ-որ հասարակական բանի։

Կինոյից հետո փորձեցինք գտնել Walmart-ը, բայց իմ սխալի պատճառով գնացինք այլ ուղղությամբ (այն ժամանակ մենք դեռ հաստատ չգիտեինք, թե որտեղ է այն)։ Մտանք Family dollar (այս սուպերմարկետը մեզ ավելի վաղ էին խորհուրդ տվել)՝ եւ այնտեղ ոչինչ չգտանք, թանկ էր եւ ընտրությունը՝ փոքր։ Ստիպված եղանք վերադառնալ Shoprite, այնտեղ էլ ինձ համար 5 դոլարով սրբիչ գնեցինք՝ լողափնյա։ Վերադարձի ճանապարհին այն մեզ շատ պետք եկավ՝ ավտոբուսում սարսափելի ցուրտ էր։

Ինձ մոտ 1,5 ժամ էր մնացել մինչեւ աշխատանքը։ Աղջիկները՝ Սոնյան եւ Անյան, ապուր էին եփում, իսկ ես ինձ համար ձվածեղ պատրաստեցի, որպեսզի արագ ուտեմ։ Արդյունքում, ինչպես միշտ, սարսափելի երկար հավաքվեցի։ Մտածում եմ՝ արագ կգնամ եւ կհասցնեմ։ Ես լրիվ մոռացել էի, որ պայմանավորվել էի Վիտյայի հետ (նույնպես աշխատում է իմ ռեստորանում, միայն որպես dish washer), որ միասին գնանք։ Սովորաբար մենք հանդիպում ենք 17.40-ին New Jersey եւ Rio Grande ave խաչմերուկում։ Միայն երբ տեսա նրանից բաց թողնված զանգը, ես դուրս թռա տնից։ Զանգահարելու փորձի ժամանակ չկարողացա պահել հեծանվի ղեկը եւ բախվեցի պատին)։ Հարվածը հասավ հեռախոսին, արեւային ակնոցին, եւ միայն մի փոքր քերծվածք մնաց ճակատիս։ Սա հեծանվի առաջին ծանոթությունն էր իր տիրուհու անշնորհք կողմի հետ։ Մինչ ուշքի էի գալիս, եւս 5 րոպե անցավ։ Արդյունքում սլանում էի ողջ ուժով։ Արդեն ինչ-որ կերպ դա սկսել էր սովորություն դառնալ, պետք է ինչ-որ բան փոխել։ Մեքենաները գնալով շատանում են, հատկապես հանգստյան օրերին։ Հուլիսի 4-ից հետո՝ սեզոնի պաշտոնական բացումից հետո, այստեղ ընդհանրապես խցանումներ կլինեն, պետք է սովորել զգույշ վարել։ Նույնիսկ երեկ, New Jersey ave եւ, կարծեմ, 15-st խաչմերուկում մի մեքենա կտրեց ճանապարհս։ Ղեկին նստած կինը ճանապարհ չզիջեց ինձ։

Ռեստորան մտա ուղիղ ժամը 6-ին։ Էնդրյուն միշտ ինձ հետ նույն կերպ է ողջունում՝ «Hi, Olga»։ Այսօր նա, նայելով ինձ, հարցրեց՝ ամեն ինչ կարգի՞ն է։ Bathroom գնալու ճանապարհին ես, առանց հետ նայելու, գոռացի՝ այո։ Հետո արդեն մտածեցի, որ դա ինչ-որ կերպ տգեղ է։ Ռուսաստանի համար կանցնի, իսկ այստեղ պետք էր ասել «yes, thanks» գոնե։ Չխոսելով պատասխան «and you?»-ի մասին։ Մանավանդ որ նա շեֆ է։

Մոտավորապես 6.10-ին ես դուրս եկա աշխատանքի։ Այն ժամանակ 3 սեղան զբաղված էր։ Բայց մարդիկ մոտենում էին։ Ոչ թե busy, ինչպես այստեղ են ասում, երբ շատ այցելուներ կան, բայց վատ էլ չէր։ Էնդրյուն ոչ ոքի շուտ տուն չուղարկեց։ Այսօր ես աշխատում էի նաեւ Լորինի հետ։ Նույնպես զրուցում էինք ազատ ժամանակ, կատակում...

Ես խոստացել էի գրել մյուս տղաների մասին։

Թիմը՝ այնպիսի առողջ տղա է։ Առաջին օրը նա ինձ Պուտինի եւ Օբամայի մասին ինչ-որ կատակ ասաց։ Ես այնքան էլ չհասկացա, թե որն է էությունը, բայց հաճելի էր, որ նա սկսեց խոսել ինձ հետ։ Նա ինձ ասաց, որ կա Վիկտոր՝ նույնպես Ռուսաստանից։ Առաջին օրը, երբ կիսում էինք թեյավճարները, ավելի ճիշտ՝ դրանից հետո (ես այն ժամանակ ոչինչ չէի ստացել), Թիմը կանչեց ինձ իր մոտ, տվեց 10 դոլար եւ բացատրեց, թե ինչու։ Ինչպես հասկացա, դա թեյավճար չէր, այլ նա ինչ-որ կերպ ինձ վճարեց մինչեւ նվազագույնը։ Այն ժամանակ շատ հաճելի էր։ Դրանք իմ ամենաառաջին գումարներն էին։ Ընդհանուր առմամբ, Թիմը վատ տղա չէ (թեեւ ավելի շուտ հորեղբայր է), եւ սիրում է կատակել։

Հիլարին՝ ընդհանրապես հիանալի, արձագանքող, դրական եւ շատ պարզ կին է։ Նրա հետ հեշտ եւ հաճելի է աշխատել, միշտ կօգնի։ Հավանաբար, այստեղ մատուցողների մեծ մասը այդպիսին են։ Միշտ ժպտում է, հարցնում՝ ինչպե՞ս են գործերը, բայց ինչ-որ կերպ իսկապես։ Լավ գիտի ամեն ինչ, ինչ պետք է անել։

Էրիկը՝ փորձառու մատուցող է։ Նա 35 տարեկան է։ Նա սուպեր քաղաքավարի է։ Միշտ ներողություն է խնդրում, բայց դա անում է յուրահատուկ կերպով, ինչ-որ կերպ նույնպես իսկապես։ Կատակում է եւ շատ է ծիծաղում։ Ես նկատել եմ շատ ամերիկացիների մոտ, որ ցանկացած, նույնիսկ ոչ այնքան ծիծաղելի կատակի վրա, նրանք ծիծաղում են ոչ բնական, կարծես հատուկ «հահահահա»՝ ինչպես իսկական ձիեր։ Հենց ինչպես ձիեր։ Այդպես, Էրիկը տիպիկ ամերիկացի է։ ԲԱՅՑ ես արագ սովորեցի նրա ծիծաղին, եւ հիմա այն ինձ մոտ հաճելի ժպիտ է առաջացնում։ Այն, ինչ ինձ դուր է գալիս նրա մեջ, նա հեշտ է շփման գնում։ Եթե ինչ-որ բան պետք է՝ ամեն ինչ կբացատրի։ Եթե ինչ-որ բան այն չէ, ապա տակտով կուղղի։

Մյորֆին՝ աշխատում է բարում։ Այնպիսի տպավորություն է, որ նա միշտ անչափ երջանիկ է ինձ տեսնելու համար։ Ժպտում է միայն 32 ատամով։ Շատ ոչ բնական, բայց, երեւի, նրա համար դա կարգին է, եւ դա թշնամական ժպիտ չէ։ Միշտ առաջարկում է ինչ-որ բան խմել, խնդրում է տեղյակ պահել, եթե ինչ-որ բան է պետք։ Երբ ես տեսնում եմ նրան, միշտ հիշում եմ «Գարշելի Կոյոտ» ֆիլմը։ Ընդհանրապես, այս ֆիլմի հատվածները պտտվում էին գլխումս այն պահից, երբ իմացա, որ գնալու եմ Նյու Ջերսի։ Հաջորդ նշանը Նյու Յորքից Atlantic City ճանապարհին էր։ Մենք անցնում էինք «դարպասներով»։ Ես չգիտեմ, թե դա ինչ է, շատ հետաքրքիր էր դիտել։ Հավանաբար, ճանապարհները վճարովի են եւ այդ կերպ հաշվարկ է տեղի ունենում (Ֆիլմում կար այդպիսի կադր, եւ ոչ մեկ անգամ)։ Եվ ահա Մյորֆին կանգնած է կոկտեյլային սեղանի հետեւում, զով կերպով շեյքեր է անում եւ ջուր է լցնում ատրճանակից։ Ամեն ինչ ինչպես կինոյում։ Նույնպես ատրճանակից լցնում են թեյ։ Երբ ես եկա նրա մոտ ջրի համար առաջին անգամ, ապա իրականում ինձ զգացի ամերիկյան բարում։ Այստեղ շատ բան ինչպես կինոյում։

Ես լավ աշխատեցի։ Եվ թեյավճար տվեցին 26 $։ Դա զով է, հատկապես աշխատանքային օրվա համար։ Ճիշտ է, ես մոռացա դրանք հայտարարագրել։ Միշտ, տուն գնալուց առաջ, մենք պարտավոր ենք հաշվել մեր թեյավճարները եւ տեղեկացնել համակարգին։ Միայն ինչ-որ պատճառով մենք մուտքագրում ենք ոչ թե ամբողջ գումարը, այլ միայն 75%-ը։ Այդպես երեկ ես մոռացա այդ մասին։ Հիմա աշխատում եմ երկուշաբթի, կհայտնեմ Էնդրյուին, հուսով եմ, որ ոչ մի սարսափելի բան չկա։ Եվ նաեւ այսօր ինձ համար կարեւոր իրադարձություն տեղի ունեցավ՝ առաջին աշխատավարձը։ Ես ստացա 82 դոլար ԿԱՇ-ով։ Էնդրյուն բացատրեց, որ քանի դեռ ես չունեմ Social security number, նա ինձ կվճարի կանխիկ։ Այսինքն՝ ես կարծես թե ոչ պաշտոնապես եմ աշխատում։ Երկուշաբթի օրը ես պետք է լրացնեմ թղթերը, եւ նա ինձ կկարողանա վճարել pay-chek-երով։

Տուն գնում էինք Վիկտորի հետ միասին։ Արդեն այնպես է ստացվել, որ միշտ, երբ մենք աշխատում ենք միասին, նա ինձ ուղեկցում է։ Մտանք թեյ խմելու։ Գրեթե անմիջապես եկավ վերեւի հարեւանը՝ Դիման Լիպեցկից։ Երկրորդ հարկի այդ բնակարանում ես գիշերել եմ առաջին 4 անգամ, մինչեւ այստեղի ապարտամենտները պատրաստ չէին։ Դիման վաղուց էր պատրաստվում մտնել, եւ ահա հենց ժամանակին եկավ։ Հետո եկավ Վիտյայի ընկերը՝ Ֆեդյան, միասին մենք գնացել էինք խեցգետիններ նայելու։ Եվ եկան աշխատանքից աղջիկները։ Մենք նստել էինք բոլորս միասին, թեյ էինք խմում, թխվածքաբլիթներ էինք ուտում, շփվում էինք։ Ամենաշատը ընդհանուր լեզու գտան Ելեցից աղջիկները (ապրում են մեզ հետ հարեւան սենյակում) եւ Դիման Լիպեցկից։ Նրանք սովորում են օտար լեզուների ֆակուլտետում։ Շատ լավ, հանգիստ նստեցինք։ Մոտավորապես մեկին ցրվեցինք, չէ՞ որ բոլորը առավոտյան աշխատանքի են։