Ամեն ինչ ինչպես միշտ։ Հյուրանոց, աշխատանք։ Ճիշտն ասած, աշխատելը շատ ավելի հեշտացել է՝ պարզապես սենյակների մաքրություն։ Հյուրանոցում ժամանակը բավական արագ է անցնում։ Ես իմ մեջ եւս մեկ կողմ բացահայտեցի՝ հետաքրքրասիրությունը։ Կարծում եմ՝ բնավորության լավագույն գիծը չէ։ Այն կայանում է նրանում, որ անչափ հետաքրքիր է դիտել, թե ինչպես են ապրում ուրիշ մարդիկ։ Ամեն անգամ, երբ Սոնյայի հետ մտնում ենք սենյակներ, ինչ-որ նոր բան ենք իմանում։ Ճիշտն ասած, ամբողջ օրվա ընթացքում մենք ստացանք ընդամենը 10 ցենտ թեյավճար՝ ինչ-որ ծիծաղելի բան։ Կարծես ինչ-որ մեկը ծաղրում է մեզ։

Աշխատանքից հետո՝ ճաշ (ամեն ինչ ըստ ժամանակացույցի!)։ Հետո լողափ։ Ալիքներն այսօր ավելի ուժեղ էին, քան սովորաբար։ Սոնյային զանգահարեցին ջրաշխարհից եւ հրավիրեցին թրեյնինգի։ Նա վազեց, իսկ Անյան եւ ես ցատկում էինք ալիքների վրա։ Լողափում մարդիկ շատ էին, ուրբաթ երեկո է, ի վերջո։

Ճայերի մասին։

Ինչպե՞ս են տեղի ճայերը զարմացնում եւ վախեցնում ինձ։ Տպավորություն է ստեղծվում, որ նրանց հատուկ են վարժեցնում։ Այդքան լկտի, համարձակ։ Պարզապես սարսափ։ Մի անգամ Սոնյան բորդվոքում հետեւեց այսպիսի իրավիճակի. ճայը հարձակվեց մի աղջկա վրա, որի ձեռքին պիցցայի կտոր կար։ Աղջիկը վախից պիցցան մի կողմ նետեց, եւ ճայը անմիջապես բռնեց իր որսը։ Եվ այդպես մշտապես։ Մարդիկ լողափ են գալիս ընտանիքներով, մի խումբ փոքր երեխաներով, մանկասայլակներով, հովանոցներով, աթոռներով։ Իրենց հետ շատ ուտելիք են վերցնում, եւ հենց այդ ժամանակ նրանց գլխավերեւում հավաքվում են թռչունների ամպեր։ Ճայերը ճչում են, եւ նրանց ճիչը շատ նման է մանկական եւ հուսահատ «Տո՛ւր, տո՛ւր, տո՛ւր»-ին։ Իրականում ուժեղ նմանություն։ Արդյունքում երեխաները լաց են լինում, փախչում։ Ավելի մեծերը փորձում են ճայերին հեռացնել «կերակրատաշտից», ճիշտ է՝ անհաջող։

Անյայի հետ արեւայրուք էինք ընդունում եւ խնձոր ուտում։ Ամեն դեպքում հողաթափերը ձեռքի տակ էինք պահում՝ պաշտպանվելու համար։ Բարեբախտաբար, կարիք չեղավ։

Ատրակցիոնների մասին։

Երեկոյան որոշեցինք նորից գնալ զբոսնելու բորդվոքով, միայն թե ավելի շուտ։ Դուրս եկանք մոտավորապես ժամը 9-ին։ Եթե անկեղծ, ապա մենք բոլորովին չէինք սպասում, որ այնտեղ ԱՅԴՊԻՍԻ բան կլինի։ Մարդկանց բազմություն, երաժշտություն է հնչում, իսկ Morey’s Piers-ում ընդհանրապես անցնելու տեղ չկա։ Աշխատում են բոլոր ատրակցիոնները, հերթեր, երեխաներ, մեծահասակներ՝ ամեն ինչ խառնված։ ՍԱ ԻՐԱԿԱՆ ԴՐԱԽՏ Է։ Նման բան ես երբեք ոչ մի տեղ չեմ տեսել։ Ռուսաստանում եւ դրանից դուրս էլ չկա։ Ամերիկյան սարեր, Անիվ, Ռոգատկա եւ շատ-շատ ուրիշ բաներ։ Ամեն ինչ վառվում է, փայլում՝ անմոռանալի։ Ափին ընդհանուր առմամբ երեք ատրակցիոնների այգի կա՝ 1-ինը Morey’s Piers, 2-րդը՝ Morey’s Piers&Racing Waters, 3-րդը՝ Morey’s Piers&Ocean Oasis։ Բոլորն էլ գտնվում են բորդվոքի վրա։

Ինձ զարմացրեց այն, որ սուպեր-պուպեր բարձր ռոգատկայի հերթում կանգնած էին գրեթե միայն երեխաներ։ Նմանատիպ ատրակցիոն ես տեսել եմ Անապայում, բայց այնտեղ համարձակվում էին նստել միայն տղամարդիկ, մեծահասակ տղաներ։ Մոսկվայի ՎԴՆԽ-ում կա «Կոբրա»՝ օղակով սար՝ երեւի թե ամենասարսափելին Մոսկվայում։ Այստեղ նման սարեր մի քանիսն են, եւ օղակներն էլ մի քանիսն են։ Կրկին հերթում փոքր երեխաներ են՝ ծնողների հետ։ Շատ են «Ազատ թռիչք» կարուսելները, ընդ որում՝ տարբեր հարթություններում։ Կրկին երեխաներ։ Ես եկա այն եզրակացության, որ մեզ մոտ՝ Ռուսաստանում, ատրակցիոնների պակաս կա, եւ մենք պարզապես սովոր չենք դրանց։ Մեզ համար դա ՄԵԳԱ սարսափելի է, իսկ նրանց համար՝ սովորական բան։ Երեւի նրանք նույնիսկ չեն պատկերացնում, թե ինչ հիմարություն ենք մենք Ռուսաստանում անվանում զվարճանքի այգի։

Ինչպես եւ մեզ մոտ, այստեղ էլ կան ավտոմատներ, որոնցում կարելի է քառորդ դոլարով խաղալիք հանել։ Միայն թե այստեղ խաղալիքները բոլորովին այլ են։ Օրինակ՝ ինձ ուրախացրին Monster Beats ականջակալները (ճի՞շտ է)։

Բորդվոքով անցնում էր նաեւ փոքրիկ համերգ՝ School of Rock։ Դպրոցական-ռոքերները նվագում էին իրենց երգերը եւ երգում։ Ես երբեք չէի տեսել էլեկտրակիթառ 12-ամյա աղջկա ձեռքին։ Իսկ տղաների մասին էլ չեմ ասում։ Հիացած էի նրանով, թե որքան վստահ եւ անկախ են նրանք պահում իրենց բեմում։ Նրանք բոլորը եկել էին տարբեր քաղաքներից։

Մի քիչ այն կողմ՝ երկրորդ Պիրսից հետո, գտանք Սոնյային, նա աշխատում է այս ժամին՝ ատրճանակից օճառի պղպջակներ է բաց թողնում։ Որպես գովազդային ակցիա։ Վճարում են ժամում 7$։ Ճիշտն ասած, նա շատ քիչ է աշխատում։ Օրական 2-3 ժամ, երբեմն էլ՝ ավելի քիչ։ Ամենից հաճախ նրան բաց են թողնում վատ եղանակի պատճառով։ Հիմա երեկոյան հաճախ անձրեւներ են գալիս։ Եվ նրան դեռ ոչինչ չեն վճարել։

Կողքով անցնում էր մեր վերեւի հարեւան Դիման, նա գալիս էր աշխատանքից։ Նրա ընկեր-գործընկերոջ այսօր ծննդյան օրն է։ Աֆրոամերիկացին հրավիրում է Դիմային եւ նրա բոլոր ծանոթ ռուս աղջիկներին։ Մի խոսքով, մենք բոլորս հրավիրված ենք...

Ասել, որ մենք անչափ ուզում էինք հայտնվել ամերիկյան փարթիի, նշանակում է ոչինչ չասել։ Մենք բոլորս մեծացել ենք արտասահմանյան տիպիկ «ամերիկյան» կատակերգությունների վրա, եւ այդ ամենը սեփական աչքերով տեսնելը գրեթե երազանք էր։

Գրված է փարթիից 3 օր անց։ Միայն հիմա կարող եմ հանգիստ խոսել այդ մասին։

Սա մեր առաջին իսկապես ամերիկյան տուսովկան էր։ Սկսենք նրանից, որ այստեղ ծննդյան օրվա այլ հասկացություն կա։ Հոբելյարը կանչում է, ում ուզում է, բայց յուրաքանչյուրը պետք է գա իր խմիչքներով, հատկապես ոգելից։ Նվերներ տալը ընդունված չէ։ Ոգելիցի մասին մեզ նախապես զգուշացրել էին։ Ամերիկացիները չեն սիրում, երբ վերցնում են ուրիշինը, հատկապես եթե դա իրենցն է։ Յուրաքանչյուրը խմում է իր բաժակից, իր գարեջուրը կամ այլ խմիչք։ Տարո՞րինակ է։ Ինձ համար՝ մի մարդու, որը մեծացել է ամառային ճամբարներում, իսկ հետո ուսանողական հանրակացարանում մարտական կյանքի մկրտություն է ստացել (4 տարվա ստաժ), սա ԱՆԸՄԲՌՆԵԼԻ Է։ Բայց մենք հարգում եւ մեծարում ենք տեղի երիտասարդության ավանդույթները։

Ինչպես ամեն ինչ սկսվեց։ Մենք եկանք տուն եւ սկսեցինք շատ-շատ արագ հավաքվել։ Փարթիի չափը huge էր, եւ բոլոր ռուս տղաները (որոնք նույնպես գնում էին) հանդիպում էին մեր տան մոտ։ Հետեւաբար, այն պահին, երբ բոլորը կլինեին այստեղ, պետք էր պատրաստ լինել։

Կրկին հիշեցի մանկական ճամբարը, բոլորը հավաքվում են դիսկոտեկի։ Ամեն ինչ խառնված, հագուստ, կոսմետիկա՝ ամեն ինչ դառնում է ընդհանուր՝ տիպիկ ռուս աղջիկներ։ Եվ հենց 15 րոպեում Անյան եւ ես պատրաստ էինք։ Ճիշտ է, մնում էր սպասել Սոնյային, նա դեռ չէր եկել աշխատանքից։ Ժամանակ չկորցնելու համար Դիման առաջարկեց գնալ խանութ՝ խմիչքների։ Դիման արդեն 21 տարեկան է, եւ, որպես կանոն, նա բոլորի համար ալկոհոլ է գնում։

Liquors խանութը գտնվում է Atlantic Ave եւ Andrews կամ Barks խաչմերուկում (հուսով եմ՝ պետք կգա միայն չափահասներին!)։ Մուտքից առաջ Դիման զգուշացրեց մեզ, որ մենք չենք կարող ոչինչ ձեռք տալ, ընտրել, խորհրդակցել նրա հետ եւ նույնիսկ գումար փոխանցել նրան։ Մենք պարզապես նայում ենք, ձեւացնում ենք, որ սպասում ենք ընկերոջը։

Ոգելիցի մասին։

ԱՄՆ-ում գարեջուրը էժան է։ Վաճառվում է 6 շշով փաթեթներով կամ արկղերով։ Ստանդարտ չափը՝ 0,33 մլ։ 6 շշով փաթեթը մենք վերցրինք 7,5 դոլարով։ Մնացած բոլոր գարեջուրը 6 հատի համար մոտ 9-10 դոլար է։

Տրանսպորտի մասին։

Ես արդեն ստիպված էի դիտել, թե ինչպես են մեր ռուս տղաները հասնում փարթիի՝ հեծանիվներով։ Ահա եւ այսօր, գիշերվա ֆոնին մեր տանն էին մոտենում անիվներով մութ կերպարներ։ Ինչ վերաբերում է մեզ՝ ինձ, Դիմային, Սոնյային եւ Անյային՝ մենք որոշեցինք գնալ ոտքով։ Անյան եւ Դիման հեծանիվներ չունեն։ Ես զգեստով եմ, իսկ Սոնյան՝ ընկերակցության համար։ Անհրաժեշտ տունը գտնվում է 234 E. Juniper ave հասցեում։ Պետք էր անցնել մոտ 22 թաղամաս։ Սկզբում պատրաստվում էինք գնալ տաքսիով։ ԲԱՅՑ, ինչպես ասաց օպերատորը, ստիպված կլինեինք սպասել մոտ մեկ ժամ!!! Ահա թե ինչ է նշանակում, որ գիշերը փոքր ամերիկյան քաղաքները մեռած են։ Այնպես որ, 20 րոպեում ոտքով մենք տեղում էինք։

ՄԱՐԴԿԱՆՑ մասին։

Տունը եռահարկ է։ Վերջին հարկում աֆրոամերիկացի Ջիի ապարտամենտներն են։ Նրա լրիվ անունը ես չկարողացա հիշել, եւ ոչ էլ հստակ լսել։ Ինչպես, ի դեպ, գրեթե բոլոր մյուս անունները։ Բարձրացանք 3-րդ հարկ։ Մի քիչ սարսափելի է, թաքնվում ենք մեր Դիմայի լայն մեջքի հետեւում։ Արդեն պատշգամբում Դիման բարեհամբույր ինչ-որ մեկի հետ սկսեց ողջունվել, ներկայացրեց մեզ։ Բացարձակապես բոլորը հերթով սեղմում էին ձեռքս, ասում իրենց անունները։ Ես պատասխանում էի Ola (այդպես որոշեցի կոչել ինձ երկու պատճառով՝ Olga-ն շատ կոպիտ է, Olya-ն՝ նրանք չեն կարողանում արտասանել)։ Տղամարդկանց անուններ շատ կային, տնից լսվում էին երաժշտության ձայներ եւ ձայների աղմուկ։ Դեմքեր էին անցնում, հիմա կարող եմ ասել, որ ավելի կամ պակաս հստակ հիշում եմ դեմք-անուն հարաբերակցությունը միայն 2 ամերիկացու՝ Ջիի եւ Էնդրյուի համար։

Երբ մտանք ներս, ես զարմացա փոքրիկ խոհանոցում մարդկանց քանակից։ Տղաները կանգնած էին, նստած, խնձոր գցելու տեղ չկար։ Ամեն ինչ ինչ-որ մշուշի մեջ, ձայների, ողջույնների աղմուկ։ Կյանքի վերադարձրեց հենց այդ Ջիի բարձր բացականչությունը, որը գրկեց Դիմային, ասաց, որ շատ ուրախ է նրան տեսնելու համար, եւ էլի ինչ-որ բան։ Դիման, կարծում եմ, ինքն էլ չէր սպասում նման բուռն եւ ջերմ ողջույնի։ Մենք ծանոթանում էինք բոլորի հետ, ես նրանց անունները հստակ չէի լսում, ասում էի nice to meet you։ Ինչ-որ աղջիկներ ասացին, որ ես pretty եմ։ Հաճելի էր, թեեւ հետո մենք եկանք այն եզրակացության, որ դա այնպես, քաղաքավարության համար էր։

Հիմա հասկանում եմ, որ նույնիսկ չէի տարբերում՝ ով է ռուս, ով՝ ոչ։ Մտածում էի, որ բոլորը ամերիկացիներ են, բացի նրանից, ում ես գիտեմ։ Անցանք սենյակ, աղջիկները նստեցին բազմոցին, Դիման՝ նրանց հետ, իսկ ես մոտեցա ամերիկուհիներին, ծանոթացա նրանց հետ, նրանք շատ ուրախ էին, գուցե արտաքուստ, բայց կարծես թե վատը չէին։ Այդ աղջիկները պարում էին, զվարճանում՝ ինչպես կինոյում։ Բոլորը շորտերով եւ տոպերով էին։

Դրանից հետո ես մի քիչ նստեցի տղաների հետ, սկզբում եկավ Էնդրյուն, խոսեց մեզ հետ ինչ-որ բանի մասին։ Հետո եկավ Ջին, կրկնեց մեր անունները, ասաց, որ շատ է սիրում Դիմային։ Էլի ինչ-որ բան էր ասում, ես ամեն ինչ չէի կարողանում հասկանալ։ Այն, ինչ լսեցի եւ հիշեցի՝ «I will be famous one day»։ Պարզվեց, որ նա ռեփ է կարդում, եւ շատ էլ լավ։ Ես խնդրեցի փորձել, եւ նա ինձ տվեց իրականում լավ ռեփի կտոր՝ այն թեմայով, որ իր մոտ եկել են ռուս աղջիկներ, այսինքն՝ մենք, եւ մենք զով ենք, եւ Դիման, եւ ամեն ինչ ընդհանրապես զով է։

Ամերիկացիները հիանալի են պարում, անկաշկանդ եւ պարզ։ Կատակում են, կրկնում են իրար հետեւից, եւ չկա այնպիսի բան, որ ինչ-որ մեկը չի ուզում, եւ ինչ-որ մեկին պետք է ձեռքից քաշելով հանել պարահրապարակ։ Վառվում են բացարձակապես բոլորը։

Շատ շոգ էր, եւ մենք դուրս եկանք պատշգամբ։ Այնտեղ արդեն նույնպես շատ նոր տղաներ կային։ Ծանոթանում էինք, ինչ-որ բանի մասին խոսում։ Խոհանոցում այդ ժամանակ թեժ էր beerpong-ը։ Դիման առաջարկեց գնալ, կանգնել հերթի, բայց մենք չհասցրինք։ Ինչ-որ մեկը անջատեց երաժշտությունը եւ ասաց, որ բոլորը դրել են բաժակները։ Տղաները սկսեցին հավաքվել սենյակում, դնել բաժակները, բանկաները, շշերը հատակին, սեղաններին եւ նստել։ Երբ ոստիկանները մտան ննջասենյակ, բոլորը արդեն նստած էին մեկ մեծ շրջանով, կամաց-կամաց զրուցում էին։ Եվ միայն սենյակում թողնված խմիչքների ծովը եւ խոհանոցում beerpong-ը մատնեցին մեզ։ Զարմանալի է, բայց ես բոլորովին չէի վախենում (ես անչափահաս եմ, եւ ալկոհոլի թեստը հազիվ թե անցնեի)։ Ինձ հետաքրքիր էր, ավելին՝ ես զգում էի ՀԻԱՑՄՈՒՆՔ, ՀԱՅՏՆՈՒԹՅՈՒՆ, ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆ եւ էլի շատ բաներ միանգամից։ Սա ինչ-որ անիրական բան էր ինձ համար, չէի հավատում, որ դա կատարվում է ինձ հետ, այստեղ եւ հիմա։ Մենք նստած էինք Դիմայի հետ, խոսում էինք։ Նա ասաց, որ, ամենայն հավանականությամբ, պարզապես կասեն չաղմկել։ Բայց, ցավոք, սպան հրամայեց հեռանալ։ Եվ մենք հերթով դուրս եկանք սենյակից։ Խոհանոցում կանգնած էր հենց այդ ոստիկանը։ Իմ առջեւից գնում էր ուսապարկով մի տղա, այնպես որ, ուսապարկը հրամայվեց թողնել։

Պատշգամբում կանգնած էր մեկ այլ սպա եւ լապտերով լուսավորում էր յուրաքանչյուր անցնողի։ Ամեն ինչ ճիշտ ինչպես ամերիկյան ֆիլմերում։ Երբ իջնում էինք, ես լսեցի, թե ինչպես էին ներքեւի հարեւանները քննարկում մեզ։ Վերջինը «It were so much people upstairs»-ն էր։ Տղաները վերցնում էին իրենց բայքերը եւ հեռանում։ Ով ուր։ Իսկ մենք պարզապես գնացինք։ Սոնյան այնտեղ թողեց կոֆտան, եւ, կարծում եմ, մինչեւ հիմա տղաները այն չեն բերել։ Աշխատանքի է գնում իմով։ Ինչպես հետո իմացանք, ոստիկանությանը կանչել էին հենց ներքեւի հարեւանները, որոնք նստած էին իրենց պատշգամբում, նույնպես գարեջուր էին խմում եւ վայելում երեկոն։ Ինչո՞վ մենք նրանց խանգարեցինք։

Տուն տանող ճանապարհը հիշվեց հիացմունքի, անհավանականության զգացումով։ Ո՛չ Սոնյան, ո՛չ ես, ո՛չ Անյան չէինք հավատում, որ դա կատարվել է մեզ հետ։ Զով է, իրականում զով է։ Գիշերվա մնացած մասը անցկացրինք մեր խոհանոցում, թեյ էինք խմում, չիպս ուտում, քննարկում։ Այն փաստը, որ բոլորը առավոտյան աշխատանքի են, խոչընդոտ չդարձավ։ Մենք ուսանող ենք, մեզ համար սովորական չէ՞։