Երկուշաբթի է, այսօր հյուրանոցում մեր հանգստյան օրն է։ The Establishment-ում (այդպես հետաքրքիր է կոչվում իմ ռեստորանը) պետք է լինեմ ժամը 6:00-ին։ Ընդհանրապես, աշխատանքային օրերին ռեստորանում այցելուներ քիչ են լինում, եւ երբեմն Էնդրյուն մեզ շատ ավելի շուտ է տուն ուղարկում։ Հուսով եմ՝ այսօր դա տեղի չի ունենա։ Իմ երկու աշխատավայրերում հանգստյան օրերը դեռ երբեք չեն համընկել։ Դա շատ հիանալի կլիներ, բայց կուզենայի դրա մասին նախապես իմանալ, որպեսզի համարձակ մեկնեմ մեկ այլ քաղաք։ Իսկ այսպես, ես կարող եմ գնալ առավելագույնը մինչեւ Ատլանտիկ Սիթի։ (Քեյփ Մեյը եւ Ռիո Գրանդեն այնքան էլ հեռու չեն)։

Մենք Սոնյայի հետ վաղուց էինք մտածում այցելել Ատլանտիկ Սիթի (AC)՝ բրենդային խանութների եւ խաղատների քաղաք։ Երբ ես օդանավակայանից գալիս էի WW, ուշադրություն դարձրի այդ փոքրիկ քաղաքի գեղեցկությանն ու մաքրությանը։ Մեր վայրից դրա հիմնական տարբերությունն այն է, որ AC-ն գոյություն ունի եւ ապրում է ամբողջ տարին։ Իսկ ինչ վերաբերում է WW-ին, ապա դա զուտ առողջարանային վայր է, ձմռանը այստեղ դատարկ է։ AC-ն ավելի մեծ է, եւ այնտեղ լողափերը վճարովի են։

Որպեսզի հասցնենք շրջել բոլոր խանութներով եւ լիարժեք զբոսնել քաղաքում, մենք որոշեցինք մեկնել առաջին իսկ ավտոբուսով։ Ժամը 5:47-ին «Քեյփ Մեյ – Ատլանտիկ Սիթի» շաթլը ազդանշան տվեց շարժվելու մասին, մինչդեռ մենք նոր էինք «թռչում» դեպի ավտոկայան։ Ես առաջինն էի գնում՝ հույս ունենալով հասցնել տոմս գնել։ Ոչինչ չմտածելով՝ հեծանիվս նետեցի կայանատեղիում եւ վազեցի ճանապարհ՝ ավտոբուսը կանգնեցնելու։ Սոնյային գոռացի, որ կողպի հեծանիվս։ Ամեն ինչ ինչ-որ կերպ արագ, ավտոպիլոտով ստացվեց։ Մոսկվայում էլեկտրագնացքների եւ ավտոբուսների հետեւից վազելու 4-ամյա պրակտիկան իրենն ասաց։ «Բորտ» թռչելով եւ շունչս չքաղած՝ արտաբերեցի «tu tu Atlantic City»։ Ինչը նորմալ մարդկանց լեզվով նշանակում է «Two to Atlantic City»։ Վարորդը ինչ-որ բան ցույց տվեց՝ ոչ հիմա իմաստով, եւ մենք հանգիստ անցանք ու նստեցինք։ Սոնյան նկատեց ամերիկացիների զարմացած դեմքերը, որոնք ավտոբուսի պատուհաններից հետեւում էին մեզ։ Երեւի նրանց մոտ դա ընդունված չէ։

Մենք նստեցինք մի չվերթի, որը մտնում է քաղաքի հյուսիսային մաս, նախքան վերջնակետ գնալը։ Այդ պատճառով Վայլդվուդով ստիպված եղանք եւս 20 րոպե ման գալ։ Հիմար ստացվեց, մենք կարող էինք նստել նույն ավտոբուսին նույն տեղում, ընդամենը քառորդ ժամ անց։ Հաջորդ անգամ կիմանանք։ Դա նշված է չվացուցակում։

Մեկ ժամ անց մենք արդեն շնչում էինք Ատլանտիկ Սիթիի ավտոկայանի մաքուր օդը։ Ընդհանրապես պլանը այսպիսին էր՝ առավոտյան զբոսնել քաղաքում, իսկ ժամը 10-ից զբաղվել շոփինգով։ Սոնյան դեռ ոչ մի աշխատավարձ չէր ստացել, բայց սիրով համաձայնեց ուղեկցել ինձ։ Ուղեւորության նպատակը՝ շապիկ, եւ նաեւ նայել, թե ինչ, որտեղ եւ ինչ գնով է։

CMO-ի եւ ծանոթների խորհրդով ես ԱՄՆ եմ թռել «թեթեւ»։ Ընդամենը մեկ շապիկ եւ մի քանի վերնաշապիկ։ Վերնաշապիկները այնքան էլ գործի չանցան, իսկ միակ շապիկը արագ վերածվեց աշխատանքայինի։ Մեր հյուրանոցը փոքր է (այստեղ դրանց մասին ասում են՝ մոթել), եւ համազգեստ չեն տալիս։ Նույնը ռեստորանում, բայց այնտեղ ավելի խիստ կանոններ են։ Ռիո Գրանդե առաջին ուղեւորության ժամանակ ստիպված եղա գնել սեւ շապիկ եւ կոշիկ։

Շրջեցինք ավտոկայանի շուրջը, գնացինք մի կողմ, մյուս կողմ։ Նշեցինք, թե որտեղ է գտնվում որ խանութը եւ հանկարծ հասկացանք. «Ինչո՞ւ ենք մենք այսքան շուտ եկել????»։ AC-ում չկա ոչինչ, բացի խանութներից, խաղատներից, բորդվոքից եւ օվկիանոսից։ Վերջին երկու կետերը շատ չեն տարբերվում WW-ից։ Խանութները աշխատում են 10-ից։ Այնպես որ, մեզ մնում էր վայելել հսկայական խաղային կենտրոնը։ Մենք ապշած էինք խաղային ավտոմատների քանակից եւ դրանց բազմազանությունից։ Ասում են, որ Ատլանտիկ Սիթին արեւելյան Լաս Վեգասն է, դրա փոքրիկ պատճենը։ Մենք Լաս Վեգասում չենք եղել, սարսափելի է մտածել, թե ինչ կլինի այնտեղ, եթե այստեղ արդեն ամեն ինչ հիանալի է։

Դեպի օվկիանոս տանող ճանապարհին կա մեծ գեղեցիկ շենք, կոչվում է Կեսար։ Դա հյուրանոց եւ խաղատուն է։ Պատահաբար հայտնվեցինք այն մասում, որտեղ հյուրանոցն է՝ ապշեցինք։ Ամեն ինչ ոսկու մեջ, գորգեր, դռնապաններ՝ մի խոսքով, նորից կինո։ Անցանք խաղատուն։ Այն այստեղ 2-3 հարկանի է, հատակները-առաստաղները գունավոր, ուր էլ նայես՝ ավտոմատներ։ Խամրած լույս, լռություն՝ առավոտյան ժամը 7-ին մարդիկ քիչ էին։ Մի քանի պոկերի սեղաններ շրջապատված էին խաղացողներով, գումարած միայնակ այցելուներ։ Ես խնդրեցի Սոնյային լուսանկարել ինձ ավտոմատների մոտ, ինչը անմիջապես գրավեց անվտանգության աշխատակցի ուշադրությունը։ Ամեն ինչ շատ քաղաքավարի, ողջույն, բայց առաջին հարցը (ինչպես դուք, հավանաբար, արդեն կռահեցիք) «քանի տարեկան եք» էր։ Իմ «20, բայց մենք պարզապես քայլում եւ նայում ենք» պատասխանին անվտանգության աշխատակիցը առարկեց, որ մենք իրավունք ունենք միայն անցնելու խաղատան միջով։ Կանգ առնել, նայել մենք իրավունք չունենք։ Ահա այսպիսի ամերիկյան կանոններ։

«Կեսար» խաղատունը կահավորված է հին հռոմեական ոճով, սյուներ, ամֆիթատրոն - շատ հիանալի, հետաքրքիր։ Առաստաղը լուսավորված է կապույտ գույնով, թվում է, թե դա երեկոյան երկինք է։

Խաղատնից փակ անցումով կարելի է հասնել «Պիրս» առեւտրի կենտրոն։ Անվանումը լիովին համապատասխանում է իրականությանը։ Սկսվելով ցամաքից՝ մոլը մտնում է օվկիանոս եւ կանգնած է պիրսի վրա։ Համապատասխանաբար, դրա մյուս ծայրից բացվում է օվկիանոսի, լողափի շքեղ տեսարան։ Թափանցիկ պատուհան-պատերի երկայնքով ավազ է լցված, կան շեզլոնգներ, լողափի աթոռներ՝ ամեն ինչ ինչպես ափին։

Նաեւ մոլ կարելի է հասնել բորդվոքից, որտեղից էլ մենք ստիպված եղանք մտնել։ Մուտքը քաղցրավենիքի խանութի միջով է, որտեղ ամեն ինչ վարդագույն ակնոցով է։ «Իսկական մանկական դրախտ»՝ իմ առաջին միտքը։ Ինչպես պարզվեց, այնտեղ հենց երեխաների համար ապրանքներ շատ քիչ են, հիմնական լսարանը՝ երիտասարդներն են։ Կոսմետիկա, ներքնազգեստ՝ ամեն ինչ համապատասխան վարդագույն երանգով։ Բացի դրանից, Պիրսում ես հիշեցի միայն 2 խանութ՝ ամեն ինչ 10$-ով եւ Apple Store։

Առաջինում ես ինձ համար ժամացույց գնեցի, իսկ երկրորդում մենք վերջապես միացանք խնձորին։)))

Apple-ի մասին։

Հավանաբար, շատերը արդեն գրել են այդ մասին, բայց ինձ համար դա բացահայտում էր։ iPhone-ների գները այստեղ Ռուսաստանից ցածր չեն։ 5-րդը մոտ 600-700 դոլար է՝ ԱՄՆ-ից այն բերելու իմաստ չկա։ Խնդիրը այստեղ այլ բանում է։ Երբ դուք գնում եք հեռախոս, դուք գնում եք նաեւ ամերիկյան օպերատորի ծառայություններ։ Կարելի է պայմանագիր կնքել կապի ծառայություններից օգտվելու համար որոշակի ժամկետով (տարի, երկու, 10 տարի) եւ այդ ժամանակ հեռախոսը դուք վերցնում եք ընդամենը 200$-ով՝ հինգերորդը, 100$-ով՝ 4S, 0$-ով՝ 4-րդ iPhone-ը։ Այդ դեպքում հեռախոսը «կողպված» է եւ Ռուսաստանում այն չի աշխատի։ ԲԱՅՑ, կան այնպիսի վայրեր, ինչպիսիք են Սավելովսկի կայարանը, գորբուշկան (դա Մոսկվայում է) եւ շատ-շատերը ամբողջ երկրով մեկ, որտեղ «անլոք» ծառայության համար վերցնում են որոշակի գումար։ Ես լսել եմ (ռուս տղաներից), որ դա արժե 1000 ռուբլի։ Բայց երաշխավորել չեմ կարող։

Նաեւ Պիրսում ամեն ժամ անցկացվում է շատրվանի լուսային շոու։ Ճիշտ է, մենք դրան չհասանք։

Ատլանտիկ Սիթին ինքնին բաղկացած է աութլետ-խանութներից։ Դրանք ֆիրմային գործարանային խանութներ են, տեղակայված են մեկը մյուսի հետեւից քաղաքի փողոցներով։ Այնպիսի տպավորություն է, որ դա մեծ մոլ է բաց երկնքի տակ, տրանսպորտի երթեւեկությամբ, լուսացույցներով եւ, երբեմն, անձրեւներով։ (Եղանակի հետ մեզ եւ՛ բախտը բերեց, եւ՛ ոչ. ամպամած էր, շոփինգի եւ ճանապարհորդությունների համար դա պլյուս է՝ չկա կիզիչ արեւ, բայց անձրեւի տակ էլ հասցրինք լինել, բարեբախտաբար, ես միշտ անձրեւանոց եմ կրում ինձ հետ։)

Կա հատուկ քարտեզ, կոչվում է Tanger Outlets։ Այն կարելի է գտնել գրեթե ցանկացած խանութի մոտ եւ վերցնել for free։ Քարտեզի վրա նշված են հիմնական փողոցները եւ բոլոր խանութները, դեպի օվկիանոս եւ ավտոկայան ուղղությունը՝ դա հարմար է։ Եվ կա նաեւ առանձին շոփինգի կենտրոն, որտեղ կարելի է իմանալ կոնկրետ խանութի մասին բոլոր անհրաժեշտ տեղեկությունները։

Մենք ամեն ինչ չշրջեցինք, կողմնորոշվում էինք ծանոթ անուններով։ Adidas, Reebok, Nike եւ Puma-ն մեզ համար անբաժանելի մաս են։ Ոչինչ նույնիսկ չչափեցինք, պարզապես վայելում էինք գները։ Դուր եկավ Forever 21 խանութը, եւ՛ ոճով, եւ՛ գներով։ Lacoste-ը այստեղ նույնպես առանձնանում է գներով, բայց Ռուսաստանի համեմատ՝ ամեն ինչ ընդունելի է։

Շապիկները 15$-ից։ Բայց Converse-ում մենք հայտնվեցինք շատ պատշաճ լիկվիդացիայի՝ 5 դոլարով մայկաներ եւ շապիկներ։

Տունդարձի ճանապարհին խցանման մեջ մնացինք։ Սեզոնի սկիզբը թեժ է, մարդիկ գնում են լավագույն արեւելյան առողջարաններից մեկը՝ մեզ մոտ։ Կանգնեցինք մոտ մեկ ժամ, որը Սոնյայի հետ միասին քնեցինք։

Էնդրյուն զանգահարեց ինձ։ Հուզմունքից (ի վերջո շեֆ է, եւ այնքան դժվար է հասկանալ, եւ հեռախոսով էլ!) ես նրան պատասխանում էի միավանկ բառերով՝ այո, այո, ոչ, օքեյ։ Նա պարզապես հարցրեց՝ աշխատո՞ւմ եմ այսօր, ճշտեց, որ 6-ին է, եւ ասաց՝ մինչ երեկո։

Միայն երեկոյան աշխատանքի ժամանակ հասկացա, թե ինչի մասին էր այդ զրույցը։ Իմ այսօրվա գործընկեր Մայքը աշխատանքի չէր եկել, եւ ըստ երեւույթին, այդ պատճառով Էնդրյուն ճշտում էր՝ արդյոք ես հաստատ լինելու եմ։ Աշխատելը մի փոքր դժվար էր, ես մենակ էի, փորձում էի չդանդաղել, ամեն ինչ հասցնել։ Չէր օգնում հոսթես աղջիկ Արելիսը, եւ Էնդրյուն այսօր խոհարար չէր, այլ ավելի շուտ մատուցող։ Օգնում էր տղաներին ուտեստները դուրս բերել եւ զրուցում էր այցելուների հետ սովորականից ավելի։ Հյուրերը շատ էին աշխատանքային օրվա համար, եւ ես 62 թեյավճար ստացա։ Դրանք իմ առաջին մեծ թեյավճարներն էին, ես շատ եմ ուրախացել։ Եվ չէի սպասում այսքան շատ։ Այնպես որ, օրը ավարտվեց շատ դրական նոտայով։