Հյուրանոցում ինձ հանգստյան օր տվեցին, քանի որ շատ հյուրեր ժամանել էին նախորդ օրը եւ սպասարկման կարիք չունեին: Ժամը 11-ին իմ ծույլ մարմինը վերջապես իջավ երկհարկանի մահճակալից: Ես դեռ չեմ ստացել իմ Social Security number-ը, ուստի առավոտյան փոստը ստուգելը ինձ համար սովորական գործ է դարձել: Տանը այդ ժամանակ արդեն ոչ ոք չկար (բացի Սոնյայից, որի ծույլ մարմինը դեռ պառկած էր): Գիշերազգեստով եւ կիսափակ աչքերով բացեցի դուռը, նայեցի շեմին եւ... գոռացի!!!

Բնակարանի տիրուհին՝ Տրիշը, եկել էր փոստը ստուգելու: Աստված իմ: Ես այնքան վախեցա: Ինչ անհարմար իրավիճակ է: Անգլերենով չկարողացա բացատրել, թե ինչ է պատահել: Իսկ քնաթաթախ ու վախեցած վիճակում էլ չէի կարողանա:

Տրիշը զգուշացրեց մեզ, որ շուտով անձրեւ է գալու: Նա իր սմարթֆոնի վրա ցույց տվեց եղանակի կանխատեսումը: Ֆարենհեյթով ջերմաստիճանը ինձ համար դեռ ոչինչ չի նշանակում):

Հարկայինից նամակ չի եկել: Պատրաստվում էինք գնալ լողափ, բայց հենց այդ պահին հորդառատ անձրեւ սկսվեց: Այնպես որ, մեր ծույլ հանգիստը երկարեց: Նախաճաշեցինք, նստեցինք համացանցում: Ամերիկայի համար ամենահարմար զբաղմունքը չէ՞: Այո, բայց երբեմն ուզում ես, որ բոլորը քեզ հանգիստ թողնեն: Անձամբ ես բլոգ էի գրում եւ դրանից իրական հաճույք էի ստանում: Ինչ լավ է կարողանալ հաճույք ստանալ կյանքից, ինչ էլ որ անես (մենք ակտիվորեն սովորում ենք դա!):

Անձրեւը դադարեց, եւ մենք գնացինք զբոսնելու: Երեւի առաջին անգամ ես ինձ այստեղ այնքան հանգստացող մարդ զգացի: Պլանների մեջ կար գրքի խանութ մտնելը, այստեղ կան մի քանի հետաքրքիր կրպակներ, որտեղ նույնիսկ մթնոլորտն է տրամադրում գրքերից հաճույք ստանալուն: Մտնել «Dollar store» խանութը բորդվոքում: Մեր fix price-ի նման մի բան:

Հագնվել էինք լողափնյա ոճով, նայում էինք հուշանվերներ: Գտանք Սուրբ ծննդյան նվերների մի փոքրիկ խանութ, զարմանալիորեն, այն լի էր այցելուներով: Ես պիցցա կերա, հետեւեցի ճայերին, ինձ համար լողափնյա պայուսակ ընտրեցի: Մի խոսքով, վայելում էի կյանքը: Առաջին անգամ ափամերձ տարածքը ուսումնասիրում էի ոչ թե աշխատանքային դիրքերի, այլ գնումների համար:

Ատրակցիոնների երկրորդ այգուց հետո շրջվեցինք դեպի լողափ: Օվկիանոսը կորչում էր մշուշի մեջ, մենք քայլում էինք գոլորշու միջով: Բորդվոքից մինչեւ ջուրը 100 մետր ավազոտ լողափ է: Անձրեւը ամբողջական լճեր էր ստեղծել, եւ դուրս եկած արեւի տակ դրանք ակտիվորեն գոլորշիանում էին: Ափին ապրելը հիանալի է:

Լողացինք, արեւայրուք ընդունեցինք, մարզվեցինք, նույնիսկ հասանք մարզահրապարակ: Սոնյան ձգումներ է անում որպես իսկական մարզուհի, որպեսզի մարզավիճակը չկորցնի, իսկ ես մարզում եմ որովայնի մկանները եւ ձգում մեջքս ինձ համար: Մարզահրապարակը Atlantic Ave-ում է, Wildwood Convention Center-ի դիմաց, մոտավորապես Davis Ave-ի հետ խաչմերուկում: Այնտեղ կա նաեւ երեխաների համար հրապարակ, սուպեր հով, փափուկ ասֆալտով, մեր մանկության ժամանակ նման բան չկար, ծնկներիս վրա քերծվածքներ եւ սպիներ էին լինում: Եվ մինչ օրս էլ կան):

Վերադարձի ճանապարհին անցանք հիշատակի ծառուղով: Խաչեր, անուններ, կարճ տեղեկատվություն եւ ամերիկյան դրոշ: Միայն թե ի տարբերություն մեր հերոսների ծառուղիների, այստեղ ամեն ինչ շատ փոքր է եւ կոկիկ: Առանց ավելորդ պաթոսի:

Գրքի խանութ մենք չհասանք, բայց անպայման կանենք դա, եւ ես կպատմեմ, թե ինչն է այնտեղ անսովոր: (Ըստ նախորդ տարվա մասնակիցների՝ այնտեղ magic կա):

Երեկոյան աշխատում էի ռեստորանում, ամեն ինչ լավ անցավ: Վաղը ԱՄՆ-ում Անկախության օրն է, ինչ-որ բան կլինի: