07.06.2013

Պատրաստվեք, սա երկար օր է լինելու, ինչը զարմանալի չէ, քանի որ դեպի Արեւմուտք շարժվելիս մենք կարծես փորձում ենք փախչել արեւից եւ ժամանակի մեջ թռիչք ենք կատարում: Ես իմ ուղեկցի հետ գրանցվեցի եւ անցա մաքսային հսկողությունը, Duty-free-ով շրջելուց հետո ստիպված եղանք կախվել (եւ «հանգստանալ») մոտակա սրճարան-բարում: Միջազգային տերմինալում դանդաղ ինտերնետի վրա հայհոյելու ընդմիջումներին ես չէի հավատում իմ ուղեղին եւ գտնվելու վայրին, կարծես վիզան փակցված է, եւ աչքերս չեն խաբում ինձ, նայելով «New York» նշանակետին:

Երկրորդ մաքսատունն անցնելուց հետո ես աչքի պոչով նայեցի փեյսերով ուղղափառներին: Պարզապես առաջին անգամ էի նրանց տեսնում, մինչ այդ միայն հեռուստացույցով էի տեսել:

Տեղս հրաշալի էր՝ 31 E, կարճ ասած, ամբողջ ճանապարհին ես նայում էի անգլերեն եւ իսպաներեն գրություններին՝ Lavatory Occupied եւ Lavatorio Ocupado: Ընդհանուր առմամբ, լավ ճանապարհորդության լավ սկիզբ: Նկատի ունեմ, որ ես հայտնվեցի էկոնոմի էկոնոմում (առանց մոնիտորի, ֆիլմերի եւ այլ հաճույքների): Ես առանց դժվարության հագա տրված գուլպաները եւ ծածկվեցի ծածկոցով: Սպասեցի խմիչքին, չչարաշահեցի, որովհետեւ այնպիսի զգացողություն էր, կարծես մայրս նայում է, եւ, անկեղծ ասած, մի քիչ սրտխառնոց ունեի: Պրծա հյութով: Սկսեցին սնունդ բաժանել. իմ շարքում երեք ամերիկացի քաղաքացի կար, եւ դատելով «ստյուարդների» անգլերենից՝ եզրակացրեցի, որ հիանալի կգլուխ հանեի նրանց աշխատանքից. ձախ կողմի աղջիկը հատուկ սնունդ խնդրեց, նրան կոշեր բերեցին, նա հոտոտեց երկու բուլկին եւ ամբողջը դեն նետեց. տարիքով մի շատ հետաքրքիր ամերիկացի, որը ամբողջ ճանապարհին iPad-ով Angry Birds էր խաղում, միշտ երկու չափաբաժին էր վերցնում, այսինքն՝ ուտում էր մեկը եւ անմիջապես գնում երկրորդի հետեւից, դե, ասում են՝ ախորժակը առողջության նշան է. աջ կողմի աղջիկը ոչինչ չէր ուտում, իսկ Ղազախստանից ընտանիքի հետ թռչող տղամարդը մի քիչ հեռու նույնքան էր ուտում, որքան ես: Նայեցի ինձ լուսավորող գրություններին, որ զուգարանը զբաղված է, եւ կարծես ակնարկելով, թե որտեղ է իմ տեղը, ինձ հրամայեցին հագնել «աչքակապեր» եւ կպցնել ստիկեր՝ խնդրանքով արթնացնել, եթե սնունդ բաժանեն:

Քնել չհաջողվեց, խոսեցի իմ շարքի միակ ռուսի հետ, լրացրեցի հայտարարագիրը, նորից կերա, ուզում էի ատամներս մաքրել զուգարանում եղած միանգամյա օգտագործման հավաքածուով՝ մածուկը չորացած էր (երեւի ռուսական միջազգային ավիաուղիներն են):

Շասսին դիպավ ասֆալտին (արդեն ամերիկյան), ինչ-որ մեկը սկսեց ծափահարել, մնացածների կողմից արձագանք չգտավ:

Դուրս եկանք, հերթ կանգնեցինք, մաքսային սպան դրական պատասխան տվեց, սպասեցինք իմ կոտրված պայուսակին, որը դեռ Մոսկվայում ինձ քիչ չէր տանջել, եւ գնացինք դեպի ելք՝ հույսով, որ մեր համակարգողը մեզ կդիմավորի:

Հնարավոր չէր զսպել հույզերը, նա այստեղ է: Նա շնորհավորեց մեզ, որովհետեւ վիզա ստանալու պահին նա արդեն Նյու Յորքում էր: Գնացինք «Մեծ խնձորի» լաբիրինթոսներով, մի քանի կանգառից հետո ուղեկցողը լքեց մեզ, ի դեպ, միակը, որ գիտեր ՆՅ-ն: Երկու կայարան անց, ես «տեղական բարբառով» բարի ամառ մաղթելով ուղեկցիս, իջա, եւ հենց այդտեղ սկսվեց հիմնական ստուգումը՝ ուժերի փորձությունը:

to be continued...