Ուրիշ ոչինչ չեմ հիշում։ Առավոտյան երեւի աշխատանք է եղել, հետո գնացել ենք Walmart գնումներ կատարելու։ Շատ-շատ ուտելիք ենք գնել, հետո ո՞ւր անհետացավ այն այդքան արագ։

Դե ինչ, գնացինք։

Վերադարձի ճանապարհին ավտոբուսում հանդիպեցինք Կոլյային։ Նա այն մարդկանցից է, ով վերջերս հյուր էր եկել մեզ։ Իմացանք այն ռեստորանի նորությունները, որտեղ աշխատում են տղաները։ Կոնֆլիկտը ավարտվեց նրանով, որ Կոլյան ազատվեց աշխատանքից, իսկ Դիմային ազատեցին (ճիշտ է, հետո նորից ընդունեցին)։ Կոլյան այդպես էլ երկրորդ աշխատանք չգտավ, առայժմ overtime է աշխատում սուպերմարկետում (դա նշանակում է արտաժամյա, դրույքաչափը բարձրանում է)։ Ի դեպ, լավ տարբերակ է։ Եթե գործատուն թույլ է տալիս աշխատել 40 ժամից ավելի, կարելի է երկրորդ աշխատանք չփնտրել։ Ինչո՞ւ շտապել, եթե լավ ընկերությունում, մշտական տեղում նորմալ աշխատավարձ են վճարում եւ շատ ժամեր տալիս։ Ընդհանրապես, հիանալի է ոչ սեզոնային վայրում աշխատելը։ Բորդուոքի բոլոր սրճարաններն ու խանութները կախված են սեզոնից, զբոսաշրջիկների քանակից, եղանակից։ Այնտեղ եկամուտն ու ժամերը այնքան անկայուն են։ Եվ գրեթե ամբողջ աշխատանքը անօրինական է։ Հետո գնա ապացուցիր, որ գործատուն պետք է քեզ վճարի։ Կոլյան մեզանից մեկ կանգառ առաջ իջավ, որպեսզի մտնի բանկ։ Իսկ հետո խոստացավ հյուր գալ, պատմել, թե ինչ եւ ինչպես է։

Այդպես, անսպասելիորեն, սկսվեցին հյուրերը։ Հիմա ես նույնիսկ չեմ հիշում, թե ինչ էի պլանավորել այդ երեկո։ Բայց դա հիանալի էր։

Կոլյան եկավ երեկոյան ժամը 7-ի մոտ, թեյ խմեցինք, կերանք։ Խոսեցինք, զրուցեցինք, խոսեցինք մինչեւ ժամը 10-ը կամ նույնիսկ ավելի։ Հարեւանուհիները գնում էին, գալիս էին, ընկերությունը փոխվում էր, ինչպես փոխվում էին թեմաները։ Խոսում էինք ամեն ինչի մասին։ «Ռուսական խոհանոց» արտահայտությունը դառնում է հասարակական, դա միայն այն վայրը չէ, որտեղ մարդիկ ուտում են կամ պատրաստում։ Այնտեղ նրանք դառնում են ավելի մոտ, ավելի հարազատ, ավելի ընկերասեր։ Խոհանոցում մարդիկ լուծում են խնդիրներ, բաշխում են պարտականությունները ընտանիքում, սեղանի շուրջ բոլորը հավաքվում են միասին։ Դա կյանքի օջախն է։ Ես հասկացա, թե որքան եմ կարոտել ռուսական հոգեհարազատ զրույցները, երբ այնքան հետաքրքիր է, եւ ժամանակը թռչում է այնքան արագ։ Այնուամենայնիվ, ես շատ եմ սիրում հենց ռուս մարդկանց, եւ կարոտում եմ նրանց, շփվելու մաներային, մտքերին, մենթալիտետին, վարքին, դաստիարակությանը։ Այստեղ, հարեւանուհիների հետ մենք հազվադեպ ենք խորանում զրույցների մեջ։ Ամեն ինչ պտտվում է խնդիրների շուրջ՝ աշխատանք, հանգիստ, նոր ծանոթներ, ինչու ես եկել այստեղ, ինչ ես արել դրա համար՝ Ամերիկան ամեն ինչի մեջ է։

Ես հիմա հասկանում եմ, որ չեմ կարող այստեղ մշտապես ապրել։ Չեմ հասկանում այն տղաներին, ովքեր մնում են կամ ուզում են մնալ։ Ոչ մի դեպքում չեմ դատապարտում, պարզապես չեմ կարող կիսել նրանց զգացմունքները։ Կոլյան գնաց, եւ մենք (արդեն Անյայի հետ) վերադարձանք կեցության իրականություն։

10 րոպեանոց ընդմիջում։ Դասամիջոց։ Դռան թակոց, ինչպես դասի զանգ։ Ինչ-որ ձայներ։ Ռուսերեն հարցնում ենք, թե ով է այնտեղ։ Ստանում ենք պատասխան՝ ես եմ, Մաքսը։

Նույն ընկերությունից եւս մեկ տղա։ Եկել էր 3 թուրքերի հետ։ Ասաց, որ լավ տղաներ են։ Նրանք եկել էին Դիմայի մոտ, բայց վերեւում դեռ ոչ ոք չկա։ Դե ինչ, հերթական անգամ կաթսայում ջուրը եռում է, եւ մենք նորից սուրճ ենք առաջարկում։ Միայն թե հիմա ամեն ինչ անգլերենով։ Տղաները աշխատում են որպես Fresh Fruits-ի վաճառողներ։ Դրանք այնպիսի պիկապներ են, որոնց թափքը լցված է հյութալի եւ գրավիչ մրգերով։ Նրանք քաղաքի փողոցներով, հյուրանոցների միջեւ երթեւեկում են, կանգ են առնում, զանգ են հնչեցնում, իսկ հետո բարձր-բարձր գոռում են՝ «Freeeesh Fruuuuuits!!!»։ Շա՜տ գրավիչ է, հատկապես զուգարանները մաքրելու ժամանակ։

Բոլորը լուռ էին, ամաչում էին, երեւի։ Ստիպված էի նախաձեռնությունը վերցնել։ Իսկ անգլերենի փորձն էլ չի խանգարի։ Արդյունքում ես խոսում էի, խոսում էի, խոսում էի։ Ես շատ եմ սիրում խոսել, իմ մտերիմները դա հաստատ գիտեն։ Հիմա նոր մտերիմներն էլ (հարեւանուհիները) նկատեցին ինձանում այդ գիծը։ Հիմա, կարծում եմ, միայն մեկ Ուցկուն էր ինձ հասկանում (դե եւ Անյան ու Մաքսը, իհարկե)։ Նստեցինք մոտ մեկ ժամ։ Եկան աղջիկները՝ Նատաշան եւ Նաստյան (նրանք, ի դեպ, նախկինում ապրում էին այս տղաների հետ տանը)։ Մաքսը հաճոյախոսեց իմ անգլերենին, ասաց, որ ես արագ, ազատ եմ խոսում։ Ես ծանրաբեռնեցի տղաներին։ Ախ, եթե նրանք native լինեին։ Որքան հեշտ է շփվել նրանց հետ, ում համար անգլերենը նույնպես օտար լեզու է։ Եվ որքան դժվար է հասկանալ ամերիկացիներին։ Տղաներից մեկը մրգեր է տեղափոխում այն վայրում, որտեղ մեր հյուրանոցն է։ Նա կապույտ քեբ ունի, գուցե մեզ բախտը ժպտա, եւ մենք վաղը ձմերուկ ուտե՞նք։

10 րոպեանոց ընդմիջում։

Դռան թակոց։ Բացում ենք։ Արտյոմը, Ալիկը եւ Դիման։ Վերջ, շրջանը փակվեց, մեր ամբողջ վերջին հավաքույթը այսօր որոշեց վերադառնալ։ Տղաները հենց աշխատանքից տունդարձի ճանապարհին մտան։ Հաճելի է, որ բոլորը, ովքեր հյուր էին մեզ մոտ, ուզում են վերադառնալ։ Նորից սուրճ, նորից ինչպես ես, հիմա միայն նստում ենք հյուրասենյակում։ Տղաները գարեջուր էին բերել, մենք միասին նստած խոսում էինք։ Ճիշտ է, արդեն հոգնածություն էր զգացվում։ Եկավ Սոնյան։ Ինձանից բացի բոլորը այսօր երեկոյան աշխատել էին, իսկ ես հոգնել էի, երեւի, խոսելուց։ Մեկ-երկու ժամ կիսվեցինք տպավորություններով եւ ցրվեցինք։ Այնուամենայնիվ, բոլորը առավոտյան աշխատանքի են։

Հիշում եմ, որ մինչեւ երեկոյի ավարտը ինձ չէր լքում անիրականության զգացումը։ Ինչպես, սա ինձ հետ է կատարվում։ Թեեւ ես ապրում եմ ուսանողական հանրակացարանում, բայց այսքան տարբեր մարդկանց մեկ երեկոյի ընթացքում ընդունելը հաճախ չի լինում։ Առավել եւս ոչ թե ընկերներ, այլ պարզապես ծանոթներ։ Եվ ոչ թե հարեւան բնակարանից, այլ ով գիտե որտեղից։ Շատ հետաքրքիր երեկո ստացվեց։

Մենք նաեւ վերջնականապես համոզվեցինք, որ ուզում ենք գնալ Նիագարայի ջրվեժներ։ Կա մի ամերիկացի՝ Թոմը, նա ամառվա ընթացքում ուսանողներին տանում է Նիագարա եւ Վաշինգտոն։ Դիման եւ Կոլյան անցյալ տարի գնացել էին, նրանց շատ էր դուր եկել։ Ուղեւորությունը երկօրյա է, հյուրանոցում գիշերակացով, լողավազանի մոտ երեկույթով եւ գիշերային լուսային շոուով։ Զանգահարեցինք Թոմին, պայմանավորվեցինք հանդիպել վաղը։