Երեկ մենք շատ էինք հույս ունենում հյուրանոցում հանգստյան օր ստանալ։ Այդքան check out-երից հետո նոր հյուրեր տեղավորվեցին, իսկ նրանց առաջին գիշերվանից հետո service միշտ չէ, որ պետք է լինում, ամեն ինչ առանց այդ էլ մաքուր է։ Սակայն Քրիստինան մեզ հետ ավարտեց ինչպես միշտ՝ «Tomorrow at 10»։
Նախօրեին ես մինչեւ առավոտվա 5-ը չէի քնել, գրում էի։ Այնքան էի տարվել, որ ժամանակն աննկատ անցավ։ Սիրում եմ, երբ ոչ ոք չկա, ոչ ոք չի շեղում, գիշերը ինձ համար ուղեղային ակտիվ աշխատանքի լավագույն ժամանակն է։ Ինտերնետն էլ է շատ ավելի լավ։ Քրոջս հետ էի նամակագրվում, երաժշտություն էի լսում՝ երազում էի։ Ուզում էի գնալ օվկիանոս, երեւի կգնայի էլ, եթե այդքան քնելու ցանկություն չունենայի եւ առավոտյան աշխատանքի չլիներ։ Ու էլի կգնայի արեւածագը դիտելու, եթե այն այստեղ մոտավորապես 4-ին լիներ։ Չսպասեցի։
Զարմանալիորեն հեշտ արթնացա։ 9:30-ին աղջիկները մտան մեզ մոտ՝ ստուգելու, թե արդյոք քնած չենք, նրանք գիտեին, որ մենք էլ ենք 10-ին աշխատանքի։ Վեր կացանք, նախաճաշեցինք, կաթով շիլա, բեկոն՝ տանը առավոտյան միշտ չէ, որ այդպես եմ ուտում։ Սա մեզ մոտ արդեն սովորական բան է, ինչպես նաեւ փոխադարձ օգնությունը։ Եթե ինչ-որ մեկը ավելի շուտ է արթնացել՝ նախաճաշ է պատրաստում, մյուսը լվանում է ամանները։
Հյուրանոցից էլ չհաջողվեց ավելի շուտ ազատվել։ Թվում էր՝ աշխատանքը շատ ավելի քիչ է, քան երեկ, բայց մենք շատ ավելի դանդաղ էինք աշխատում։ Նույնիսկ Քրիստինայի առաջ էր անհարմար, մենք նոր էինք աշխատավարձ ստացել, եւ արդեն ոչ մի կերպ չենք կարողանում ուժերը հավաքել։
Երեկվա ֆրիկադելներով ապուրը գիշերվա ընթացքում շատ ավելի համեղ էր դարձել։ Լավ ճաշեցինք, անձամբ ես երբեք բաց չեմ թողնում ուտելու հնարավորությունը։ Անմիջապես քնելու ցանկություն առաջացավ, բայց արեւոտ ժամերը կորցնելու ցանկություն չկար։ Գնացինք լողափ, աղջիկները լողանում էին, իսկ ես քնած էի, միայն թե շատ անհանգիստ։ Թվում էր, թե ես այրվում եմ, որ լողազգեստս ընկնում է... Մեկ-մեկուկես ժամ անցկացրինք ափին, եւ ինձ նորից աշխատանքի պետք է գնալ։ Այդպիսի տարօրինակ զգացողություն, դու գալիս ես լողափից, լողազգեստով, շոգ, ամառ, հանգիստ... Գալիս ես, փոխվում ես սեւ փակ հագուստի, նստում ես հեծանիվի վրա եւ 15 րոպեում պատրաստ եղիր սպասարկել այցելուներին։ Իմ ռեստորանը ոչ մի կերպ չի ասոցացվում առողջարանային քաղաքի հետ, այնտեղ լուռ է, հանգիստ՝ ամեն ինչ կարգին է, բարձր մակարդակի վրա։
Մի քանի օր առաջ ես ռիսկի դիմեցի հեծանիվի արագությունը փոխել։ Ինչո՞ւ ռիսկի դիմեցի։ Այն շատ հին է, տեղ-տեղ ծածկված է ժանգով, թվում է՝ կոճակը սեղմեմ՝ պեդալները կընկնեն։ Վախենում էի, չէի փորձել։ Իսկ հետո հասկացա, որ ինձ պետք է ավելի արագ գնալ, անիվները գրեթե իզուր էի պտտում։ Եվ ռիսկի դիմեցի, արդյունքը դուր եկավ։ Այսօր ճանապարհը գրեթե դատարկ էր, չնայած նրան, որ փողոցը կենտրոնական է (Անկախության օրվանից հետո հանգստացողները հետ էին գնացել աշխատանքի)։ Գնում էի արագ, քամու հետ, հասա 13-15 րոպեում։ Հաճույք ստացա ճանապարհից։
Այսօր ես նորից basser-ներից մեկն էի։ Չգիտեմ, թե որտեղ է հիմա Մայքը։ Երկրորդ երկուշաբթին է, որ նա դուրս չի գալիս։ Ժամանակացույցից հասկացա, որ նրա հաջորդ բոլոր հերթափոխերը արդեն նոր պաշտոնում կլինեն՝ նրան բարձրացնում են մատուցողի։ Սկզբունքորեն, արժանի է։
Ցավոք, այցելուները քիչ էին։ Ջերեթը գնաց մեկ ժամ հետո՝ այդպես էլ չսպասարկելով ոչ մի սեղան։ Եվս կես ժամ հետո գնաց Լիսան։ Մնացին Թիմը, Բոբը եւ ես։ Նրանք յուրաքանչյուրը երկու սեղան ունեին։ Բոբին հատկապես պետք էր իմ օգնությունը, դե ոչ թե իմը։ Առհասարակ օգնությունը։ Շատ աշխատանք ընկավ։ Թիմը այդքան էլ ծանրաբեռնված չէր, եւ առհասարակ նա ավելի պարզ է։ Տեսավ իմ տխուր աչքերը, ասաց relax։ Իսկ ես շատ-շատ էի փորձում ամեն ինչ ճիշտ անել։ Աշխատանքս կարծես լավ գիտեմ, բայց միշտ չէ, որ հասկանում եմ այնպիսի մանրուքներ, ինչպիսիք են՝ երբ պետք է հավաքել ափսեները սեղանից, այցելուները կերե՞լ են, թե՞ ոչ։ Շատ մանրուքներ, օրինակ՝ արժե՞ արդյոք հացի դատարկ ափսեները թողնել սեղանին։ Առհասարակ ի՞նչ արժե թողնել, ի՞նչը՝ ոչ։ Կանոններ որպես այդպիսին գոյություն չունեն։ Ինչպես ինձ հետո ասաց Թիմը. «ամեն ինչ, ինչ դու կարող ես անել՝ դա նայելն է, դիտելը եւ ոչ վերբալ նշաններին սպասելը»։ Մատուցողները ինքնին ինչ-որ կերպ տակտով խաղարկում են բոլոր իրավիճակները։ Այստեղ առհասարակ մատուցող լինելը՝ հատուկ գիտություն է։ Նրանք կարող են կանգնել սեղանի մոտ կես ժամ, կատակել, պատմել իրենց մասին, լսել հյուրերին, խորհուրդներ տալ։ Առհասարակ՝ շփվել։ Մեզ մոտ ընդհակառակը!!!! Իսկ իմ համեստ, հազիվ լսելի «Is it done?», «can I take it»-ը այնքան չի տեղավորվում մթնոլորտի մեջ, որ, ինձ թվում է, նույնիսկ փչացնում է սպասարկման մակարդակը։ Դեռ մի բան էլ, երբ մարդիկ սկսում են պատասխանել, կատակել՝ այստեղ գնա հասկացիր, թե նրանք ինչ են ասել, չխոսելով արդեն պատասխան ռեպլիկայի մասին։
Ահա այսպիսի մտքերն ինձ չէին լքում։ Ես տեսնում եմ, որ ես պետք եմ, բայց Բոբը նույնիսկ չի ուզում ինձնից ինչ-որ բան խնդրել։ Ինձ զգում էի նա, ումից ավելի լավ է նույնիսկ ոչինչ չխնդրել, ավելի արագ է ինքնուրույն անել։ Ինքս շատ անգամ եմ հայտնվել նման իրավիճակներում, միայն թե մյուս կողմից, պատկերացնում եմ, թե նա իմ մասին ինչ է մտածում։ Էխ..
Իրականում, ես շատ եմ խորանում։ Կյանքում ամեն ինչ չէ, որ հեշտ է տրվում, առավել եւս ամերիկյան (հենց այդպիսի) լեզվով։ Բայց դրա համար էլ ես այստեղ եմ։ Ուզում եմ փորձել եւ աճել։ Առավել եւս խթան կա՝ իմ սխալները չեն անդրադարձել թեյավճարների վրա, ես 27$ ստացա Բոբից եւ Թիմից։
Այսօր Էնդրյուից հանգստյան օրեր խնդրեցի հուլիսի 29, 30-ի համար։ Այդպիսի համակարգ է՝ գրատախտակին կավիճով գրում ես անունդ եւ off-ի ամսաթվերը։ Երբ շեֆը կազմի ժամանակացույցը՝ հաշվի կառնի։
Կյանքս այստեղ հիանալի է։ Նստած եմ պատշգամբում, վարտիքով եւ շապիկով, ուշ երեկո է, տաք է, կողքովս մեքենաներ են անցնում եւ ուշացած զբոսաշրջիկներ են քայլում։ Օդը խոնավ է եւ տաք՝ Հեքիաթ։
