Քնած եմ, անձրեւը թակում է պատուհանը, ինչ-որ մեկի զարթուցիչը հնչում է։

Նորից քնած եմ, նորից անձրեւ, իմ զարթուցիչն է հնչում։

8.40 Նորից քնած եմ, անձրեւ, զարթուցիչ։ Արթնանում եմ։

9.00 Անձրեւը թակում է պատուհանը, քնած եմ։ Արթնանում եմ։

9.20 Անձրեւ, քնած եմ։ Արթնացա։

Սոնյան քնած է, անձրեւ։ «Երեւի պետք չէ գնալ աշխատանքի, չէ՞ որ անձրեւ է»։

9.30 Պառկած եմ։ «Մութ է, մռայլ, հորդառատ անձրեւ, ոչ, հաստատ պետք չէ գնալ աշխատանքի»։ Քնում եմ։

10.30. Սոնյա՝ - Կապեց, Օլյա, վեր կաց, մենք քնեցինք!!!

• Ես գիտեմ, այնտեղ անձրեւ է։

Սոնյան ցատկում է երկհարկանի մահճակալից (երեկ մենք նրա հետ տեղերով փոխվել էինք), հավաքվում է։ Արդեն հորդառատ անձրեւ չէ, բայց կաթկթում է։ Ես էլ եմ վեր կենում։ Հագնվեցինք ու գնացինք։ Մենք հաստատ գիտենք, որ Քրիստինան այսօր չի լինելու։ Դրանից ավելի վատ է։ Անհարմար է, գիտենք, եւ ուշանում ենք, կարծես հատուկ։ Քրիստինան խոստացել էր, որ մեզ հետ Արթուրը կլինի։ Ու պատկերացրեք մեր հիասթափությունը, երբ մեր մոտ դուրս եկավ հեւասպառ Յանը։ Ոչինչ չհարցնելով, պարզապես ասաց, թե որ սենյակից սկսենք։ Սոնյան փորձեց ներողություն խնդրել, իսկ նա նույնիսկ մինչեւ վերջ չլսեց, ասես՝ ես գիտեմ, հորդառատ անձրեւ է, ամեն ինչ կարգին է։

Ինչքան լավ էր աշխատելը, իհարկե, ուզում էինք քնել, դեռ նորմալ չէինք արթնացել։ Յանը տալիս էր մեզ այն ամենը, ինչ խնդրում էինք, ոչինչ չէր հարցնում, կարծես նույնիսկ ոչինչ չէր ստուգում մեր հետեւից։ Փոքրիկ անձրեւ էր գալիս։ Ժամը երկուսին մենք արդեն ազատ էինք։ Տերը ասաց, որ վաղը շատ աշխատանք կլինի, այսօր անձրեւի պատճառով մենք չենք կարող աշխատել դրսում։ Նա նկատի ուներ աթոռները լվանալո՞ւ։ Ի՞նչ է նշանակում աշխատել դրսում։

...Աշխատանքից հետո ռեստորանում պատրաստվում էի բլոգ գրել։ Ես ամեն երեկո պատրաստվում եմ այն գրել։ Տուն էինք վերադառնում Վիտյայի հետ միասին։ Ձանձրալի չէ, ավելի արագ են անցնում բոլոր 48 բլոկները (նա միշտ ինձ ուղեկցում է)։ Հավաքվեցինք թեյ խմելու։ Ի դեպ, նա եւ իր հարեւան ընկերը (Ֆեդյան) մեկնում են Նյու Յորք։ Շարժառիթը այսպիսին է՝ մեկ ամիս անցավ WW-ում, այստեղ անելու բան չկա։ Դե ինչ, մասամբ հասկանում եմ տղաներին։ Քաղաքը առողջարանային է, փոքր։ Զվարճանքներից միայն օվկիանոսն է եւ ամերիկյան սարերը։ Բոլոր ակումբները, փաբերը 21 տարեկանից են։ Նրանց համար, ովքեր փնտրում են իրական ամերիկյան կյանք, լողավազանի մոտ փրփրուն երեկույթներ եւ գեղեցիկ «այրվող» երկնաքերեր, այստեղ իսկապես ձանձրալի է։ Յուրաքանչյուրը հետապնդում է իր նպատակները ԱՄՆ-ում։ Իսկ ի՞նչ կոնկրետ ջեյվանովցիների մասին։ WW-ն հիանալի վայր է ճամփորդության մասի համար։ Աշխատանքն այստեղ լիքն է, աշխատանքից հետո հանգստանալը հեշտ է՝ կարելի է նույնիսկ քնել օվկիանոսի ափին։ Մի՞թե դրախտ չէ։ Այլ բան է այն, որ շատերը, մտածելով Ամերիկայի մասին, պատկերացնում են Նյու Յորքը (այնպիսին, ինչպիսին տեսել են կինոյում)։ Այնպես որ, այստեղ ամենեւին էլ այդպես չէ։ Բացարձակապես չկա այն զգացողությունը, որ ես օվկիանոսից այն կողմ եմ։ Ամեն ինչին արդեն սովորել եմ, եթե չլիներ անգլերեն լեզուն շուրջբոլորը եւ աֆրոամերիկացիները, ապա ընդհանրապես կմոռանայի, թե որտեղ եմ։ Ու բոլորն էլ այդպես են։ Լինում է՝ նստում ենք ռուս տղաների հետ, ինչ-որ մեկը կասի. «Օլյա, իսկ որտեղ ես հիմա», պատասխանում եմ. «Դե լա՜ա՜ա՜վ, անիծյալ, ես Ամերիկայում եմ...»։ Թեեւ այստեղ շատ հետաքրքիր բաներ կան, եթե կարողանաս նկատել եւ փնտրել։ Տներ, բակեր, ծառեր, մայթեր, աղբամաններ, դպրոցական ավտոբուսներ, լուսացույցներ, մեքենաներ, ճայեր՝ ամեն ինչ այլ է։ Բայց առօրյա աշխատանքային եռուզեռի մեջ դադարում ես ուշադրություն դարձնել դրան։ Մեկ ամիս անցավ, ես նստած եմ նույն պատշգամբում, նույն թեյի բաժակով օրագիր եմ գրում։ Հիշում եմ, թե ինչպես էի տեսնում այս ամենը առաջին անգամ, զարմանում էի, մտածում էի, որ անպայման ամեն ինչ կուսումնասիրեմ։ Հիմա նորից նայում եմ, զննում եմ, մտածում եմ եւ նույն կերպ զարմանում եմ։

Վիտյան առաջարկեց գնալ խեցգետիններ դիտելու։ Այդպես, ի վերջո, կրկնել մեր գիշերային արկածը։ Մենք մի անգամ գնացել էինք վայրի լողափ՝ վայելելու բնության էակներին եւ օվկիանոսի ուժը, դա իմ այստեղ գտնվելու 7-րդ օրն էր։ Հաջորդ օրվանից սկսեցի բլոգ վարել։ Հավանաբար, հիմա արդեն տուն վերադառնալուն պես կհրապարակեմ իմ առաջին տպավորությունները եւ նշումները։

Գրեթե քաղաքից դուրս, Քրեստի ամենավերջում, ամենահեղինակավոր եւ թանկարժեք հյուրանոցներից այն կողմ կա վայրի լողափ։ Պաշտոնապես այն կոչվում է National zone։ Այնտեղ մուտք գործելն արգելված է։ Բայց, իհարկե, ոչ մեզ համար։ Առաջին անգամ պայծառ լուսին կար։ Այսօր էլ վայելում էինք բնությունը լիակատար մթության մեջ։ Վախենալու էր քայլելը, որպեսզի չոտնակոխ անենք խեցգետիններին։ Օվկիանոսը գրեթե չի երեւում, միայն լսվում է, թե ինչպես են ալիքները ջարդվում ավազի վրա։ Գնում էինք դեպի մթությունը, եթե հետ շրջվես՝ քաղաքի լույսերը ավելի ու ավելի հեռու են։ Հասանք կոճղերին, սա յուրօրինակ ճանապարհ է դեպի օվկիանոս։ Միայն թե անցյալ անգամ այն լողափի մեջտեղում էր, իսկ հիմա գրեթե թաքնված է ջրի տակ։ Հասանք մինչեւ վերջ, ափսոս, որ լուսանկարներ անելը անօգուտ է։ Ոչ մի ֆլեշ չի վերցնում։

Ժամանակը եւ ճանապարհը աննկատ թռան։ Արգելոցային գոտու ամենավերջում նստեցինք օվկիանոսի ավազին։ Այդպիսի հզորություն։ Մութ երկինք, հեռվում WW-ի լույսերը ձգվել էին ափի երկայնքով։ Հետեւում ավազը վեր է բարձրանում, լողափը ավարտվում է բարձունքով, բույսերով՝ թփեր եւ խոտ... Ավելի ցածր, բլուրների հետեւում ճանապարհն է դեպի Քեյփ-Մեյ եւ հենց քաղաքը։ Այն պատճառով, որ մենք նստած էինք, CM-ից մեզ հասավ միայն լուսավորված երկինքը, որի ֆոնին այնքան գեղեցիկ սեւանում էր ափամերձ բուսականությունը։ Շատ քիչ աստղեր կատարելապես լրացնում էին պատկերը։ Այդպիսի ռոմանտիկա։ Այնտեղ, օվկիանոսից այն կողմ, տունն է, ծնողները (որոնք հիմա աշխատանքի են), ընդհանրապես ամեն ինչ ընթանում է իր հունով, միայն թե ոչ այնպես, ինչպես այստեղ՝ մեզ մոտ։

Խեցգետինները ինքնին շատ մեծ չեն։ Երեւի առավելագույնը 15 սմ ենք տեսել։ Հանդիպում են նաեւ շատ փոքրիկներ։ Նրանք այնպես են վազում քո ափի մեջ, հասցրու միայն տեղադրել։ Ու դեռ չեն կարող կծել։ Իսկ ահա մեծերը պաշտպանվում են օյ-օյ-օյ ինչպես։ Կարծես Վիտյային մեկը կծեց։ Այս ժամանակ խեցգետինները քնած են։ Երբ մենք մոտենում ենք նրանց, լուսավորում ենք կամ ձգում ենք մեր ագահ ձեռքերը, խեցգետինը կտրուկ կանգնում է ոտքերի վրա եւ փախչում։ Ես այս գործընթացի մեխանիկան այնքան անգամ եմ տեսել։ Նրանք շարժվում են անկյունագծով։ Այնքան հետաքրքիր է։ Հանդիպում են աջլիկներ եւ ձախլիկներ։ Հիմնականում աջլիկներ (աջ խայթիչը ավելի մեծ է եւ հարվածային)։ Նրանք շատ են այս վայրի լողափում։ Նրանք ապրում են «փոսիկներում»։ Ավազի մեջ կան այնպիսի անցքեր, ինչպես խլուրդների համար նախատեսված ճանապարհներ։ Եթե նայես, կարող ես տեսնել խեցգետին-տիրոջ կողքը։ Սա շատ հետաքրքիր զբաղմունք է՝ որսալ նրանց։ Բայց իրականում, երբ մենք փորձում էինք նրանց բռնել ոտքերի ցանկապատի մեջ՝ ինձ սարսափելի զզվելի եւ վախենալու էր դառնում։ Հատկապես չեմ մոռանա այն զգացողությունը, երբ նա իմ ոտքի վրայով անցավ։