Արեւս։

Հյուրանոցում Քրիստինան գրեթե չէր խանգարում, աշխատում էինք հանգիստ, դանդաղ։ Երեկ երեկոյից գլխացավս չի անցել, եւ ես ինչ-որ կերպ խղճում էի ինձ։ Փառք Աստծո, գրեթե առանց կոպիտ սխալների անցավ։ Պետք է կոնկրետ քնել եւ... գրառումներ անել։ Օրագիրը, թերեւս, այն է, ինչ ինձ պակասում էր։ Կամ արեւն էր ուժ տալիս, կամ երեկոյան հանգստյան օրվա գիտակցումը։ Վաղը Սոնյան պատրաստվում է ասել Քրիստինային, որ այլեւս չի աշխատելու։ Ես, անկեղծ ասած, վախենում եմ։ Վախենում եմ, որ դա չանդրադառնա ինձ վրա։ Հյուրանոցին աշխատող ձեռքեր հենց հիմա են պետք, ընդ որում՝ շատ։ Հանկարծ Քրիստինան ինձ չվճարի՞, որպեսզի Սոնյան մնա։ Կամ ասի՝ մինչեւ մյուս աղջկան չսովորեցնեք, Սոնյան չի կարող հեռանալ։ Մի խոսքով, այստեղ ես անհանգստանում եմ ոչ այնքան Սոնյայի համար, որքան նրա համար, որ Քրիստինան իմ մասին վատ չմտածի։ Եսասիրությո՞ւն է։ Այո, բայց ես դեռ պետք է աշխատեմ նրա հետ։

Բոլոր հանգստացողները լեհեր են կամ ռուսներ։ Ամերիկացիներ, կարծես թե, միայն մեկ սենյակում են։ Ինչ-որ պատճառով մարդիկ կարծում են, որ մենք էլ ենք լեհ։ Եվ խոսում են մեզ հետ լեհերեն։ Մենք հասկանում ենք միայն առանձին բառեր։ Իսկ նրանց զարմացած հայացքներին ես հիմա համարձակ ասում եմ. «My grandmother is a half polish, so I know only some words»։

Չեք-աութներ, սպասարկում եւ CHAIRS: Մենք արդեն փորձառու ենք, ինքներս ենք կռահում, թե ինչ է սպասվում։ Եղանակը լավ է, աշխատանքը քիչ՝ վստահորեն անցնում ենք աթոռներին եւ ջրցանին։ Եղանակը լավ է, աշխատանքը շատ՝ պարզապես աթոռներ։ Ինչո՞ւ դրանք մաքրել օրումեջ։ Ո՛չ կեղտոտվում են, ո՛չ էլ մաքրվում։

Վերջապես ժամանակ գտանք լողավազանի մասին ամեն ինչ իմանալու։ Հյուրանոցից 5 րոպե հեռավորության վրա։ Joseph Von Savage Memorial Pool-ը գտնվում է 8800 New Jersey Avenue – Wildwood Crest հասցեում։ Օրակարգում հարցեր են. հնարավո՞ր է աշխատանքի ընդունվել (արդիական է միայն Սոնյայի համար), հնարավո՞ր է գալ լողալու (զով է մեզ երկուսիս համար)։ Մոտեցանք, կարդացինք ժամանակացույցի ցուցանակը։ Գրեթե ոչինչ չհասկացանք։ Ապակե դռների միջով երեւում է լողավազանը՝ փոքր, ապակեպատ առաստաղի տակ, 3 կամ 4 ուղի։ Դե, առավելագույնը 15 մետր։ Երեխաներ եւ մեծահասակներ են լողում։ Մտանք ներս, ադմինիստրատորի պատուհանի մոտ իմացանք բոլոր անհրաժեշտ տեղեկությունները։ Թափուր աշխատատեղեր չկան։ Զբաղվել կարելի է, հաճույքն արժե 5 դոլար մուտքի համար, կարծես թե։ Այցելել կարելի է, երբ հատուկ դասեր չկան՝ աշխատանքային օրերին 12.30-2.30 ցերեկը, 7.00-ից 9.00 երեկոյան։ Հանգստյան օրերին՝ 12-ից 4.45։

Դե ի՞նչ ասեմ։ Սոնյան երջանիկ էր!!!!!!!! Դե լավ, թող լինի այդ աշխատանքը, խնդիրները քիչ են։ Բայց լողալու հնարավորությունից Սոնյան հիացած էր։ Մեկ ամիս է՝ ապրում ենք ափին, իսկ լողալու հնարավորություն չկա։ Տարօրինակ է, չէ՞։ Այո, սա օվկիանոս է, փոքրիկս։ Ամբողջ ճանապարհին քննարկում էինք, թե ով ինչ լողազգեստ կհագնի, ով ակնոց կվերցնի... Դե, զուտ տիպիկ զրույցներ։

Դրսում շոգ է, հանգստյան օր է, ի՞նչ անել։ Այդպիսի issue. ուզում ես եւ՛ կինո, եւ՛ չինական բուֆետ, եւ՛ լողափ։ Չգիտես՝ որն է ավելի լավը։ Ես նորից դարձել եմ խնդրահարույց, անհանգստանում եմ, թե ինչպես անել ավելի լավ, որ հետո չզղջամ։ Նույնիսկ վիրավորական դարձավ։ Կյանքը վերածվեց աշխատանքային առօրյայի, նորից ինչ-որ մրցավազք... կարծես Մոսկվա լինի։ Չեմ ուզում, չեմ ուզում, չեմ ուզում։ Ես այստեղ հանգստանում եմ խնդիրներից։ Դե եւ այսպիսի տրամադրությամբ, գումարած ճաշին համեղ ապուրը եւ լիմոնով թեյը, մենք որոշեցինք այլեւս սնունդ չգնել եւ միասին չպատրաստել։ Մտքերի բուռն հոսք։ Այո՞։ Որտեղի՞ց, մենք սիրում ենք իրարանցում ստեղծել։ Ամբողջ օրը միայն դրանով էինք զբաղված։

Որոշեցինք իրերը տանել լվացքատուն, իսկ մինչ դրանք կլվացվեն, վազել սուպերմարկետ։ Իրերը շատ էին, մեկն ասում է՝ վերցրու 2 պարկուճ փոշի, մեկն ասում է՝ այդպես էլ կլինի։ Արդյունքում ես լսեցի ինքս ինձ, եւ ստիպված եղա վերադառնալ եւս մեկի համար, երբ հասկացանք, թե որքան շատ իրեր ունենք։ Ցուցատախտակին երեւաց 36 րոպե։ 36 րոպե սնունդ գնելու համար, որոնց մեջ վիճակված էր տեղավորվել միայն ինձ, այն էլ՝ շատ-շատ շտապ։

Արդյունքում ես՝ 25$, Անյան՝ 32$, Սոնյան՝ 16$։ Հավաքածուն բոլորի մոտ գրեթե նույնն է՝ շիլա նախաճաշին, կարտոֆիլ, բանջարեղեն, թեյի համար ինչ-որ բան, շաքար, կաթ։ Դե ինչ, փորձենք այսպես ապրել։

Այստեղ սուպերմարկետներում ամեն ինչ կշռում են դրամարկղում, նկատի ունեմ՝ բանջարեղենը եւ մրգերը։ Գանձապահը՝ երիտասարդ տղա, ինձ ասաց Hi։ Հաջորդը, որ ակնկալում էի լսել՝ how are u? Կամ առավելագույնը՝ how are u today? Նույնիսկ պատրաստվեցի պատասխանել, միայն թե մնացի կանգնած բաց բերանով։ «What is this?» - հարցրեց ինձ վաճառողը՝ ձեռքում պահելով կաղամբ։ Պատկեր՝ բերանը բաց, դեմքին՝ հստակ թյուրիմացություն։ Հետո մտքերը շարժվում են, հոնքերը կիտվում են եւ պատասխանը՝ «I don’t know what is this in English»։ Ես շատ-շատ անգամ ուշադրություն եմ դարձրել, թե ինչպես է կաղամբը կոչվում անգլերեն, գնապիտակների վրա, հետո փնտրել եմ դա չեկի վրա (ուզում էի բլոգում նկարագրել, թե ինչպես եմ բորշ եփել)։ Պտտվում էին carriage, barrige... Լավ է, որ չպատասխանեցի։ Եվ այսպես, կաղամբ, անգլերեն... CABBAGE։

Հիմա, կարծում եմ, կհիշեմ։

Լվացքատուն ես հասա արդեն, երբ իրերը լվացվել էին։ Սկսեցի հանել, բաշխել զամբյուղների մեջ՝ իմը եւ աղջիկներինը։ Ինչքա՜ն շատ իրեր ունենք։ (Նաեւ լվացել էինք անկողնային սպիտակեղենը, որը հագուստի հետ խճճվել էր)։ Չորացուցիչ օգտագործեցի երկուսը՝ երբ շատ-շատ հագուստ է լինում, դրանք դանդաղ են չորանում։ 25-ական ցենտ գցեցի եւ արագ-արագ տուն, մթերքները տանելու։ Լվացքատանը ընդամենը երկրորդ անգամ է, իսկ ձեռքը կարծես արդեն վարժված է։

Հասցրեցի մթերքները տուն տանել, վերադառնալ, իրերը ծալել, սպասել աղջիկներին։ Նրանք չկային։ 4 լիքը տոպրակով գնալը հնարավոր չէ, բեռնեցի «բեռնապարկերը» եւ քշեցի հեծանիվս։ Սարսափելի անհարմար է, բայց ի՞նչ անել։

Ես միեւնույն է առաջինը եկա։ Հագուստը փռեցի բոլոր դուրս ցցված դարակներին, մահճակալի ճաղավանդակներին եւ դռներին։ Հարեւանուհիների գալու պահին օդափոխիչի կողքի բոլոր ազատ դիրքերը զբաղված էին։

Հիմա, թե ինչու ուշացան աղջիկները։ Սոնյան իր դրամապանակը դրել էր իմ պորտֆելի մեջ։ Այն, համապատասխանաբար, գնացել էր։ Գնումները թողնելով խանութում՝ նա վազեց հեծանիվի մոտ, որպեսզի գա ինձ մոտ։ Հեծանիվը կողպված էր Անյայի հեծանիվի հետ (այդպես ավելի հարմար էր կայանել)։ Մի խոսքով, նրանք ինչ-որ բան խառնեցին, բայց վերադարձան ինձանից մեկ ժամ անց։

Եվ մենք գնացինք լողափ։ Օվկիանոսի մոտ։ Բացարձակապես թեթեւ։ Արեւայրուք ընդունելու համար արդեն ուշ է (մոտավորապես երեկոյան 7-ին մոտ)։ Լողափը գրեթե դատարկ է, քամին՝ զով։ Անյայի հետ մենք արդեն մտածում էինք, որ ջուրը չենք մտնի։ Սոնյան ինչպես միշտ առաջինը վազեց։ Դե եւ ի՞նչ կորցնելու։ Վազեցինք նաեւ մենք։ Ամերիկայից առաջ ես երբեք վազքով ջուրը չէի մտել։ Իսկ հիմա դա հաճախ եմ անում։ Գլխումս ինչ-որ բան է սեղմվում՝ «դու Ամերիկայում ես, եղիր ավելի համարձակ, կյանքից վերցրու ամեն ինչ»... Դե եւ նմանատիպ մտքեր։ Շնորհակալություն քեզ, իմ ընկույզ ջարդող։ Քեզ հետ ես ոչնչի համար չեմ զղջա, եւ հիշելու բան կլինի։

Ալիքները մեծ են, ջուրը՝ սառը, բայց ժամանակի ընթացքում դառնում է հաճելի։ Ես այլեւս չեմ վախենում սուզվելուց, ջրից դուրս գալուց, ցատկելուց՝ դրանից հաճույք եմ ստանում։ Նույնիսկ փորձեցի լողալ՝ հնարավոր է, պարզապես շատ դժվար է։ Աղջիկները փախան մոտ 40 րոպե հետո։ Անյան մրսեց, Սոնյան պետք է աշխատանքի գնա։ Ինձ ջրից հանեցին եւ գնացին։ Ինչքա՜ն լավ էր։ Արեւը պայծառ չէ, գլորվում է դեպի հորիզոն, վերջին ճառագայթները տաքացնում են։ Ծովային, «Օվկիանոսային» զեփյուռ, գեղեցկություն։ Ես լավ մարզանք արեցի, ձգվեցի, ուրախացա հաջողություններով։ Ինչո՞ւ ես ամեն օր այսպես չեմ հանգստանում։

Երեկոն անցավ խոհանոցում։ Սոնյան գնաց, իսկ Անյայի հետ մենք զբաղվեցինք պատրաստելով։ Նրա մոտ՝ տապակած կարտոֆիլ եւ աղցան։ Իմ մոտ՝ փլավ եւ այլ աղցան։ Հիանալի է, սիրում եմ պատրաստել, եւ առանձին սնվել նույնպես սիրում եմ։ Սովորություն, երեւի։

Երկա՞ր օր։ Այո, ես կարոտել էի գրելուն, կարծում եմ, եթե կարողանամ դա անել իմ ամերիկյան ամառվա ամեն օրը, ապա ինձնով շատ-շատ կհպարտանամ։ Եվ կսովորեմ գրել։ Առջեւում դիպլոմն է, հուսով եմ՝ գիտական զեկույցները հեռու չեն, իսկ այնտեղ գուցե նաեւ թեկնածուական։ Բոլորովին այլ բա՞ն։ Այո, բայց պարզ է մեկ բան՝ գրել պետք է լավ իմանալ, իսկ գլխավորը՝ գրել սեփական մտքերը։ Լավ հմտություն «Ctrl C ► Ctrl V» (տիրապետում եմ կատարելության), բայց ես չեմ ուզում, որ այն ուղեկցի իմ կյանքի ձեռքբերումներին։