07.06.2013 (2)
Սկսենք նրանից, որ ինձ ուղարկում էին ամենատարբեր ուղղություններով, այդ թվում՝ այն, որի մասին դուք մտածեցիք։ Քիչ անց հասկացա, որ ուղղությունը ավելի լավ է հարցնել ոստիկաններից (ինձ հանդիպում էին միայն սեւամորթները)։ Իջա կայարան, տոմս գնեցի, իհարկե, ոչ առանց խնդիրների։ Արտասանում էի «Wells, Maine», որից հետո տոմսավաճառը շտապեց ինձ ուրախացնել ԱՄՆ-ում այդ քաղաքի բացակայության մասին, շուտով նա հասկացավ եւ արտասանեց «Probably, Wells, State Maine», ես պատասխանեցի «sort of» եւ շրջվեցի։ Ես չգիտեի, որ անհրաժեշտ է հստակեցնել այն, ինչ ոզնուն էլ է պարզ։ Նույն հաջողությամբ կարելի է ասել «Բառնաուլ, Ալթայ» կամ «Բառնաուլ, Ալթայի երկրամաս»։
Ընդհանուր առմամբ, ստամոքսս կծկվեց, գնացի ֆաստ-ֆուդ փորձելու։ Երկար ժամանակ ճաշարանի մենեջերի հետ պարզում էինք, թե ինչ է ինձ պետք, նա դեմքը ծամածռում էր, չէր հասկանում ինձ, դժվարությամբ ամեն ինչ ստացվեց, եւ ես կերա, պետք է նշել, որ համեղ էր, չնայած ընդհանուր վատ ինքնազգացողությանը եւ սրտխառնոցին (չափազանց երկար էի ճանապարհին)։
Հետեւեցի մյուսների օրինակին եւ պարզապես տեղավորվեցի հատակին, ավելի ուշ հայտնաբերեցի սպասասրահ նրանց համար, ովքեր տոմս ունեն։ Ստացվեց հասկանալ տախտակը, որի վրա ցուցադրվում են չվերթները եւ ուղղությունները։ Էությունն այն է, որ ուղիները 10-ն են, եւ բոլորը տարբեր ուղղություններով են։ Ուղեւորները կանգնած սպասում են նստեցմանը, եւ հենց տեսնում են նշված ուղին (նախապես այն իմանալ հնարավոր չէ), գլխապատառ վազում են դեպի այն, քանի որ նստեցման ժամանակը ընդամենը մի քանի րոպե է։
Նստեցման վազելիս ականջիս հասավ ռուսերեն խոսք, տղամարդը հեռախոսով ինչ-որ մեկի հետ էր խոսում։ Ցատկեցի գնացք, իմացա, որ պարզվում է՝ ես բիզնես-դասի տոմս ունեմ՝ Wi-Fi-ով, վարդակներով եւ այլ հաճելի բաներով, որոնցից օգուտը քիչ է։ Վարդակները 125V էին՝ այլ միակցիչով, քան մեր մոտ (ինչի մասին ես նույնիսկ չէի կասկածում), ինտերնետին իմ հին, լիցքաթափված հեռախոսը չէր միանում, իմ SIM-քարտը հեռախոսների վրա չէր աշխատում (նախապես երկուսն էլ վերցրել էի, հիշեք՝ անպայման ստուգեք՝ արդյոք ձեր հեռախոսը աջակցում է CDMA)։
Իրավիճակը հետեւյալն էր. Ուելսի տղաները գիտեն, որ ես գիշերը կգամ, բայց չգիտեն՝ ժամը քանիսին. նրանց հետ կապ չունեմ. այն տան հասցեն, որտեղ ապրելու եմ, չգիտեմ. Բոստոնում հյուսիսային կայարան ինչպես հասնել՝ գաղափար չունեմ։
Ընդհանուր առմամբ, ամեն ինչ այնպես, ինչպես սիրում եմ՝ տեղեկատվությունը նվազագույն է, խնդիրները՝ շատ, կարծում եմ՝ կհաղթահարենք։ Այստեղ հարեւան նստատեղի աղջիկը ինտերնետ էր մտնում, ես ուզում էի հետաքրքրվել՝ արդյոք նա գիտի 220V վարդակների մասին եւ կարելի է դրանք գտնել գնացքում, բայց զրույցը չստացվեց։ Ապշեցնում էր Նյու Յորքի ճարտարապետությունը, թե՛ կարճատեւ զբոսանքի ժամանակ, թե՛ հիմա՝ գնացքում։ Փորձեցի քնել, չստացվեց... 5 ժամ անց... Սկսեցի չհասկանալ, թե որ կայարանում պետք է իջնեմ Բոստոնում, վերջնական արդյունքում այդ տեղեկությունը գտա տոմսի վրա եւ թվային տախտակի վրա։
Դուրս թռա Բոստոնում, քայլեցի բոլորի հետեւից, սարսափելի անձրեւ է գալիս եւ ցուրտ է։ Ելքի մոտ մարդիկ սկսեցին տաքսի բռնել։ Ես մտածում էի մետրոյի մասին, բայց վերջնական արդյունքում չխնայեցի եւ վերցրեցի cab։ Հյուսիսային կայարանում ես ապշած էի Boston Bruins-ի երկրպագուների համազգեստով մարդկանց քանակից։ Հաջող ընկա, հենց եզրափակչին՝ Boston Bruins against to Penguins։ Տպավորություն ստեղծվեց, որ ամբողջ քաղաքը եկել է խաղը դիտելու հենց այդ կայարան։ Բոլորը՝ երիտասարդներ, մեծահասակներ, ծերեր, երեխաներ, ցանկացած հասակի, մաշկի գույնի, մասնագիտության եւ դավանանքի մարդիկ, պարզապես բոլորը BB-ի համազգեստով։ Նրանք հաղթեցին այն ժամանակ 1-0, որից հետո ամբողջ այդ զանգվածը սկսեց վանկարկել «We've won the cup»։ I had fun, ընդհանուր առմամբ։ Գնեցի ինչ-որ բան խմելու եւ շարժվեցինք դեպի Ուելս։
Երկու ժամ կամ մոտավորապես այդքան ճանապարհ դեպի այդ ծովափնյա քաղաք, ուժ չմնաց, անընդհատ քունս տանում էր։ Արդեն նպատակակետին մոտենալիս խոսեցի մի տղամարդու հետ, որը իջնում էր նույն տեղում։ Ես նրան պատմեցի ծրագրի եւ դրանում մասնակցության մասին, նա հետաքրքրվեց, թե ինչու եմ սիրում Yankees (բեյսբոլի թիմ), ես չհասկացա, թե ինչի մասին է։ Պարզվեց, որ գլխարկը, որը նվիրել էր հայրս, երկրպագուի է եւ անմիջապես NY Yankees-ի, իսկ նրանք այստեղ Red Socks-ի (or Sox, never mind) մոլի երկրպագուներ են։ Ես գիտականորեն բացատրեցի, որ ոչ մի թիմի չեմ երկրպագում եւ բեյսբոլով, ընդհանրապես, քիչ եմ հետաքրքրվում, եւ այստեղ նա հանդարտվեց եւ ինձ նվիրեց Red Sox-ի գլխարկ, որի դիմաց ես տվեցի իմ քաղաքի պատկերով մագնիս։ Ես կարծում էի, որ նա գործուղման մեջ է, ինչի մասին էլ հարցրեցի, պարզվեց, մեջբերում եմ, միայն ռուսերենով. «Խմում էի եւ գումար էի տանուլ տալիս Լաս Վեգասում», դե ինչ, գեղեցիկ ապրելը չես արգելի։ Պատմեցի նրան իմ խնդրի եւ զբոսաշրջային քաղաքում հետագայում ուր գնալու մասին չիմանալու մասին, նա շատ մտահոգված էր դրանով եւ իջնելուց հետո ինձ ուղղորդեց ինչ-որ տաքսիստ-աղջկա մոտ, որը խոստացավ վերադառնալ ինձ համար ..նական րոպե հետո։
Իսկ հիմա պատկերը. փոքր կայարանում դատարկ է, ոչ մի հոգի, մութ է, տեղատարափ անձրեւ է գալիս, ես մրսում եմ եւ ինձ դող է բռնում, լապտերները վառվում են՝ կանխագուշակելով որեւէ հայտնի կինո-մանյակի, դեռ մի բան էլ սրտխառնոցի պոռթկումներ։ Ես մտնում եմ կայարանի ֆոյե, որտեղ ոչ ոք չկա, կայարանն ինքը փակ է, աշխատողները խաղաղ քնած են տանը, ոչ պահակ, ոչ ոք։ Անցավ մոտ 30 րոպե, ոչ ոք չվերադարձավ, ես բացում եմ ծխախոտի երկու բլոկներից մեկը, որը տանում էի Ամերիկայի տղաներին Ռուսաստանից, քանի որ գինը բավականին «ձիու» է նահանգներում այդ հաճույքի համար, վառում եմ։ Պետք է նշել, որ ես չեմ ծխում, պարզապես իրավիճակը տրամադրող է...
