Այսօր ես լիարժեք հանգստյան օր ունեի։ Մի ժամանակ երազում էի, որ եթե դա տեղի ունենա, անպայման կգնամ Ֆիլադելֆիա։
Մեկ շաբաթվա ընթացքում ամեն ինչ փոխվեց։ Առավոտյան զբաղվածության բացակայությունը իմ մեջ երկու զգացում զարգացրեց՝ լիակատար ազատության-հանգստի եւ խնայելու անհրաժեշտության։ Հասկանում եմ, որ աշխատանք է պետք։ Թեեւ երբեմն այլ մտքեր էլ են գալիս. ես բավականին լավ երեկոյան աշխատանք ունեմ։ Ժամերը քիչ են, բայց հիանալի են վճարում։ Այնուամենայնիվ, ես այստեղ չեմ եկել պուերտոռիկացիների պես քրտինք թափելու (որոնք այստեղ վաստակում են բառացիորեն ձմեռային շրջանի համար մի կտոր հացի համար)։ Սա նաեւ իմ արձակուրդն է, եւ ես ուզում եմ վայելել այս յուրահատուկ ամառը։ Ինքս ինձ որոշեցի՝ եթե մեկ այլ լավ աշխատանք հայտնվի, որտեղ ժամերը շատ չեն, նորմալ են վճարում եւ լավ են վերաբերվում՝ կգնամ աշխատելու։ Ոչ՝ ուրեմն ոչ։
Ահա այսպիսի մտքերով էլ արթնացա։ Լավ քնեցի, ինչքան լավ է, երբ բացարձակապես ոչ մի գործ չկա։ Սկսում ես տանջվել նրանից, թե ինչով զբաղվել, որպեսզի օրն ավելի լավ անցկացնես։ Գնալ կինո՞։ Բուֆետ, օվկիանոս, լողավազան, զբոսնելու... Դրսում շոգ է, այդ պատճառով առավոտն անցկացրեցի տանը։ Սոնյան գնաց լողավազան։ Ես ինչ-որ չցանկացա։ Կարծես թե ջրային պրոցեդուրաները բավական են։ Հիմա ես արդեն օվկիանոսում էլ եմ քիչ-քիչ լողում։ Ժամը 2-ին դուրս եկա տնից, հիմնովին պատրաստվել էի գնալ Ռիո-Գրանդի կինոթատրոն։ Ճիշտ է, մենակ, առանց Սոնյայի, մի քիչ ձանձրալի է։ Մինչ նա լողում է, մտածում եմ՝ կշրջեմ փողոցներով, աշխատանք կփնտրեմ։
Բացահայտեցի Պասիֆիկ ավենյուն։ Իհարկե, մինչ այդ ես այնտեղ եղել էի։ Հստակ հիշում եմ, որ առաջին անգամ աշխատանքի էի գնում այդ փողոցով, ճիշտ է՝ մայթով։ Երեկույթի գիշերը մենք եւ՛ գնալիս, եւ՛ վերադառնալիս նույն ճանապարհով էինք անցել։ Բայց հենց այսօր ես այն լիովին բացահայտեցի ինձ համար։ Այն այնքան փոքր է, այնքան նեղ։ Մեքենաների համար ընդամենը մեկ գոտի, ոչ լայն մայթը լցված է նստարաններով, սեղանիկներով եւ համապատասխան հաստատությունների գովազդներով։ Շենքերն այնքան մոտ են իրար, շատ տարբեր սրճարաններ կան։ Dolly-Trolley-ի (զբոսաշրջիկների համար անվճար տրոլեյբուս) կանգառների համար հատուկ փոքրիկ գրպանիկներ են արված։ Մի խոսքով՝ սիրուն փողոց է։ Անցա օգտագործված գրքերի խանութի կողքով։ Այս հանգստյան օրվանից ինչ-որ տոնական տրամադրություն կա։ Այստեղ բանկի շենքը (կարծես Cape May savings bank) հին ոճով է արված։ Ոտքի վրա ոճային մեծ ժամացույցով (ինչպես հին Անգլիայի մասին ֆիլմերում)։
Միայն Պասիֆիկի մեկ սրճարանում ես գտա «help wanted»։ Նրանց փորձառու մատուցողուհիներ են պետք։ Այստեղ անմիջապես աշխատեց ռուսական տրամաբանությունը՝ ես իդեալական թեկնածու եմ (նույնիսկ լողավազանում փրկարարի թափուր աշխատատեղի համար)։ Թողեցի հեռախոսահամարս, գրեցի անունս՝ Olga։ Դրանից հետո կինը սկսեց ինձ հետ ռուսերեն խոսել։
Հաջորդ «help wanted»-ը արդեն Ատլանտիկ ավենյուի բարում էր։ Նրանց փորձառու խոհարար է պետք։ Դե ինչ, գնում ենք առաջ։ Մոտավորապես ակվապարկից այն կողմ Surf Ave-ը փոխարինում է Ocean-ին, որն էլ իր հերթին իջնում է մեկ թաղամաս ներքեւ՝ օվկիանոսի հետեւից։ Surf-ը նույնպես հետաքրքիր է։ Երթեւեկության գոտիները բաժանված են կանաչապատ տարածքով, ճանապարհը լայն է, հիշեցնում է պողոտա։ Այստեղ տների մակարդակն ավելի բարձր է։ Ընդհանրապես, ինչպես նկատեցի, որքան հեռու քաղաքի կենտրոնից, այնքան ավելի շքեղ են քոթեջները։ Հեծանվային ուղիներ կան։ Մինչ այդ ես դրանք տեսել էի միայն Cape May-ում։ 17-18-րդ փողոցների խաչմերուկում գտա ինչ-որ հացաբուլկեղենի խանութ, որն աշխատում է առավոտյան 7-ից մինչեւ ցերեկվա 1-ը։ Նրանց օգնություն է պետք։ Անպայման կվերադառնամ եւ կհարցնեմ։ Անցա Surf-ով մինչեւ վերջ։ Այնտեղ, 1-ին փողոցից այն կողմ սկսվում է օվկիանոսը։ ԻՆՉ ԿՈՐ ԼՈՂԱՓ Է ԱՅՆՏԵՂ։ Սա առաջին բանն էր, որ մտածեցի, եւ ոչ մի կերպ չեմ հրաժարվում խոսքերիցս։ Ընդհանրապես, լողափն ինքնին սովորական է։ Այն տարբերվում է նրանով, որ «ցամաքը» այստեղ շրջադարձ է կատարում, եւ օվկիանոսը ստացվում է երկու կողմից։ Այդ նոր, երկրորդ կողմը իմ աչքի առաջ ներկայացրեց մառախուղով պատված բեռնանավ։ Գեղեցիկ է։ Եվ երկրորդը (գլխավորը Սոնյայի եւ ինձ համար)՝ սերֆինգիստները։ Ահա այն, հենց այդ վայրը։ Շատ սիրողականներ կան, որոնք փորձում են, ընկնում եւ նորից փորձում։ Այնքան հիանալի է։ Երանի մենք էլ կարողանայինք այնտեղ գնալ։ Կան նաեւ մարզիչներ, որոնք սովորեցնում են դա երեխաներին։ Զվարճալի է։ Նաեւ այստեղ օվկիանոսի վերեւում կան դիտահարթակների նման բաներ։ Հիանալի կլիներ այնտեղ նստել եւ գրել։ Ափսոս, տնից հեռու է։
Վերջապես ես ցերեկը հասա իմ ռեստորան, երբ ոչ մի տեղ չեմ շտապում։ Լուսանկարեցի այն։ Չէ՞ որ լինում է այնպես՝ գալիս ես նոր վայր հանգստանալու, այնքան բան ես ուզում անել։ Հետաձգում ես հետոյի (ժամանակը դեռ շատ է, ես նոր եմ եկել)։ Եվ այն ամենակարեւորը, որ կարող էիր շատ անգամ անել, վերջում մոռանում ես կամ չես հասցնում վերջին օրերին։
Եվս մեկ անգամ մտա հյուսիսային Մակդոնալդս՝ աշխատանքի մասին իմանալու։ Նրանք էլ արդեն ոչ մեկի չեն վարձում։ Ազնվորեն շրջեցի բոլոր հարեւան բար-փաբերը՝ ոչինչ։ 20 րոպեից պայմանավորվեցինք Սոնյայի հետ գնալ Ռիո-Գրանդ։ Ժամանակը հենց այն է, ինչ ինձ պետք է ավտոբուսի տերմինալ հասնելու համար։ Սակայն ավելի երկար ստացվեց, որոշեցի շրջել հյուսիսային մասի բոլոր անկյունները, ե՞րբ էլի այնտեղ կզբոսնեմ եւ աշխատանքի չեմ ուշանա։ Անցա այն վայրերով, որոնք տեսել էի կամ միայն քարտեզի վրա, կամ առաջին օրը, երբ բնակարան էի փնտրում։
Խանութներից մեկում նկատեցի «local help wanted» գրությունը։ Հետաքրքիր է, թե դա ինչ է։ Պարզվում է՝ նրանց պետք են միայն ռեզիդենտներ, որոնք կկարողանան աշխատել ձմռանը։ Տարօրինակ է։
Սոնյայի հետ մենք ավտոբուսով գնացինք Ռիո-Գրանդ։ Այրող արեւի տակ երկու-երեք ժամ ման գալուց հետո ես չհամարձակվեցի եւս կես ժամ ճանապարհով գնալ։ Հեծանիվները վերցրեցինք մեզ հետ, որպեսզի տեղում ժամանակ չկորցնենք։
Այն ամենից, ինչ կարող էինք դիտել, հիշում եմ RED2-ը եւ մուլտֆիլմը։ Այս անգամ գնացինք կինո, ժամանակով ավելի մոտ էր։ Մեծահասակի տոմսը ցանկացած ֆիլմի համար արժե 10.50։ Չգիտեմ, թե ինչու անցյալ անգամ գնացինք 8.50-ով։ Գնեցինք չիպսեր եւ m&m։ Ի դեպ, m&m-ը այստեղ ամենուր է, եւ շատ տարբեր համերով։ Կինոյում մարդիկ ավելի շատ էին, ինչը մեզ շատ ուրախացրեց։ Ֆիլմի սյուժեն՝ Բրյուս Ուիլիսը կուռ տղա է, որին ոչ ոք չի կարող սպանել։ Նա փրկում է Ամերիկան ինչ-որ ռումբից, որը պահվում է Ռուսաստանում՝ Կրեմլում։ Հարկավոր է, որ ոչ ոք չհասնի դրան։ Ուրախացրեց ֆիլմի դրվագներում հնչող ռուսերեն խոսքը, որը կարող էինք հասկանալ միայն մենք։ Կոնկրետ հիասթափեցրեց այն, թե ինչպես էին հիմար ամերիկացիները սպանում մերոնց՝ որպես թնդանոթի միս։ Եվ նաեւ այն, թե ինչպես Հոլիվուդը մոնտաժեց Ռուսաստանի կենտրոնը, կարծես այստեղ 70-ականներն են։ Մի խոսքով՝ շատ եմ ուզում այս ֆիլմը դիտել ռուսերենով։ Ինչպե՞ս են նրանք այդ ամենը թարգմանելու։ Եվ գլխավորը՝ արդյո՞ք իմաստ ունի այն թարգմանել եւ ցուցադրել մեզ մոտ։ Ոչ ոքի դուր չի գա։
Կինոթատրոնից հետո ինձ ավելի վստահ եմ զգում անգլերենում։ Այնուամենայնիվ, ես կարողանում եմ նրանց հասկանալ, եւ բավականին լավ։ Առայժմ իմ գլխավոր խնդիրը ամերիկյան կատակներն են։ Ֆիլմում մենք չէինք հասկանում, թե ինչու են մարդիկ ծիծաղում, եւ կյանքում էլ եմ դրան հանդիպել։
