Այո, այո, այո։ Ամեն ինչ շատ ավելի պարզ ստացվեց, քան ես սպասում էի։ Ես եկա մոտավորապես 9:25-ին, առաջին օրը (եւ ընդհանրապես միշտ) ավելի լավ է նախապես գալ։ Սելին դիմավորեց ինձ եւ տարավ լվացքատուն։ Այնտեղ շատ երիտասարդներ կային, բոլորը ֆիրմային պոլո շապիկներով, զրուցում էին, ամեն մեկը իր գործով էր զբաղված։ Սելին ինձ ծանոթացրեց Մարտինայի հետ՝ այն աղջկա, ով պետք է սովորեցներ ինձ։ Նա եւ իր ընկերուհին վերցրեցին անհրաժեշտ ամեն ինչ, եւ մենք գնացինք դեպի վերելակ։ Աղջիկները միանգամից հարցրին, թե որտեղից եմ։ Նրանք Մակեդոնիայից են։ Անգլերենով դա հնչում է որպես «Macedonia»։ Ես սկզբում նույնիսկ չհասկացա, թե դա որտեղ է։ Աղջիկներն ասացին, որ միայն ամերիկացիներն են նրանց այդպես անվանում։

Հյուրանոցում յուրաքանչյուրն ունի իր հատվածը՝ 8 սենյակ։ Յուրաքանչյուր հարկում կա մոտավորապես 4 հատված։ Մենք Մարտինայի հետ աշխատում էինք 4-րդ հարկում՝ ուղիղ օվկիանոսի դիմաց. ես այն երբեք այսքան գեղեցիկ չէի տեսել։ Մեր համարները պարզ են, բայց, հավանաբար, շատ թանկ են պատուհանից բացվող տեսարանի շնորհիվ։

Աշխատելը պարզ ստացվեց։ Հատկապես, եթե համեմատենք իմ նախորդ փորձի հետ։ Մարտինան ինձ ամեն ինչ բացատրեց «ադապտացված» տարբերակով, այսինքն՝ ինչպես լավ անել՝ ոչինչ չանելով։ Մենք շատ ժամանակ էինք վատնում՝ հարկից հարկ քայլելով մաքուր սրբիչներ փնտրելով. այստեղ դրանք միշտ չեն բավականացնում։ Հյուրանոցում այնքան շատ վերելակներ եւ հատվածներ կան, որ շատ դժվար է կողմնորոշվել։ Միայն պատերի ցուցանակներով (որտեղ որ համարներն են) կարելի է հասկանալ։ Վերելակները թափանցիկ են, մինչ մենք գնում ենք, դիտում ենք ջակուզին, լողավազանը. հանգստացողները վայելում են։ Իրականում, չկա այն զգացողությունը, որ ես աշխատում եմ, եւ չեմ ուզում ցատկել լողավազան (ինչպես դա նախկինում էր Քրիստինայի հետ)։ Վերելակներում միշտ թարմ-քաղցր բուրմունք է գալիս։

Ընդհանուր առմամբ, ամեն ինչ այնպես է, ինչպես սպասում էի, բարձր մակարդակի վրա։ Շատ տարբեր անձնակազմ կա, մեկը աղբն է հավաքում, մյուսը՝ ինչ-որ այլ բան, երրորդը՝ վերանորոգում է շերտավարագույրները եւ այլն։ Ես զարմանում եմ, թե ինչպես են նրանք հիշում միմյանց։ Այսօր ես ծանոթացա Մարտինայի, նրա ընկերուհի Մարիայի, Սելիի՝ մեր ղեկավարի հետ, եւ լվացքատան մի տղա ասաց ինձ իր անունը։ Ես ընդհանրապես չեմ հիշում, թե ինչպես է նրա անունը։

Մինչ սենյակները մաքրում էինք, Սելին մի քանի անգամ եկավ եւ ստուգեց։ Ինչպես Մարտինան հայտնեց, Սելին հարցրել էր իմ մասին։ Մարտինան ընդհանրապես պարզ աղջիկ է, ուրախ, ուղիղ ասում է այն ամենը, ինչ մտածում է, դե, կամ գրեթե ամեն ինչ (հավանաբար ես երբեք չեմ իմանա)։ Այնպես որ, նա իմ մասին լավ խոսք ասաց։

Մարտինայի հետ մենք զրուցում էինք ամեն ինչի մասին, շատ հեշտ եւ անկաշկանդ։ Նրա անգլերենը կատարյալ է։ Մարիայի հետ նրանց զրույցներից ես հասկացա, որ մեր լեզուները (մակեդոներեն եւ ռուսերեն) նման են, ինչպես, երեւի, մեր խմբի բոլոր լեզուները (հավանաբար սլավոնական)։ Հաճելի էր լսել, թե ինչպես էին աղջիկները հաշվում՝ մեկ, երկու, երեք...

Ավարտեցինք ժամը 3-ին։ Ես գրեթե ընդհանրապես չէի հոգնել եւ շատ գոհ էի։ Վաղը ինձ նորից 9:30-ին։ Մարտինան ասաց, որ առաջին մի քանի օրը ես աշխատելու եմ նրա հետ, մինչեւ սովորեմ, թե ինչպես եւ ինչ անել։