Նախորդ մի քանի օրն անցավ բացարձակապես առանց արկածների՝ աշխատանք եւ աշխատանք։

Հյուրանոցում ինձ այժմ սովորեցնում է մեկ այլ աղջիկ՝ Պուերտո Ռիկոյից Լիզը։ Նա շատ ավելի խիստ է եւ պահանջկոտ։ Ստիպում է շատ բաներ վերանայել, որպեսզի լավ լինի։ Նրա հետ շփվելը մի փոքր դժվար է, երբեմն թվում է, թե ես նրան սարսափելի խանգարում եմ, թեեւ իրականում օգնում եմ։ Չէ՞ որ մենք միասին ենք անում նրա սենյակները, նշանակում է՝ նրա համար ավելի հեշտ է։ Բայց երբ ես ներողություն խնդրեցի, որ դանդաղ եմ աշխատում, նա շատ բարյացակամ եւ ուրախ ասաց, որ ամեն ինչ նորմալ է, պարզապես ինքը ցանկանում է, որ ես հետո միայնակ գլուխ հանեմ եւ իմանամ՝ ինչն ինչպես է։

Ռեստորանում շատ էի ուզում քնել։ Ես խմեցի decaf՝ կրկնակի կոֆեինով սուրճի տեսակ՝ իմ սիրելին։ Հատկապես եթե նոսրացնես heawy cream-ով։ Առհասարակ, Ամերիկայում կա կաթի այնքան շատ տեսակ։ Եթե մեզ մոտ միայն կաթ է, եռացրած կաթ, իսկ կեֆիրը, ռյաժենկան, շիճուկը՝ դրանք արդեն մի փոքր այլ մթերքներ են, ապա այստեղ դիետոլոգի հոգին ուրախանում է։ Half&half, heawy cream, reduced fat milk, milk, chocolate milk, sweet milk եւ այլն։ Բոլորը վաճառվում են նույնատիպ տարաներով, տարբերվում են միայն պիտակները։

Այցելուները քիչ էին, եւ Էնդրյուն ու Սառան (նրա կինը) որոշեցին ընթրել մեզ մոտ՝ որպես հյուր։ Ես այդ մասին չգիտեի, եւ երբ մատուցողուհին խնդրեց ինձ հաց բերել նրանց, շատ զարմացա։ Միանգամից այնպիսի հուզմունք պատեց ինձ՝ գնալ եւ սպասարկել բոսին։ Փառք Աստծո, նրանք շշալցված ջուր էին խմում, դա նշանակում է, որ ես ստիպված չեմ լինի հաճախ մոտենալ նրանց (սովորաբար ես բաժակները լցնում եմ հում ջրով եւ հետեւում, որ դրանք միշտ լիքը լինեն)։ Երեկոյի վերջում Քերոլը (տարեց մատուցողուհի, նա էր սպասարկում Էնդրյուի սեղանը) հարցրեց ինձ՝ ուտել ուզո՞ւմ եմ։ Բնականաբար, ես պատասխանեցի՝ ոչ։ Ինչին Քերոլը աչքով արեց եւ հեռացավ։ Կես ժամ անց սու-շեֆը ինձ հավի միս մեկնեց՝ իսկական ուտեստ։ Նա ասաց, որ դա շեֆից է։ Ինչքա՜ն զարմացա եւ շփոթվեցի։ Մի՞թե ես այնքան խղճուկ, քաղցած եւ ընդհանրապես եմ երեւում????? Կերակրեցին միայն ինձ, սարսափելի է։ Թեեւ շատ համեղ էր։ Առհասարակ, բոլոր մատուցողները քաջալերում էին ինձ, ասում էին՝ կեր, ոչ մի բանի մի շեղվիր, մենք ինքներս էլ լավ ենք գլուխ հանում։ Եվս մեկ անհարմար իրավիճակ՝ մոտեցավ սու-շեֆը, հարցրեց՝ ինչպե՞ս է հավը.

• Wonderful, thank you!
• Ok, better than in Russia?
• Mmm.. I don’t think so..
• Ok...ok... Խոհարարը շրջվեց եւ գնաց խոհանոց։

Եվ ահա այստեղ ծիծաղի պայթյուն։ Բոլորը, ովքեր լսեցին դա, ծիծաղեցին, թփթփացնում էին ուսիս, կատակում։ Այդ խոհարարը ծիծաղում էր բոլորի հետ, իսկ ես ավելի շփոթված էի)։ Երեւի, հիմա դա «օրվա կատակն» է։ Շնորհակալություն հայտնեցի Սառային եւ Էնդրյուին։

Այսօր երեկոյան պետք է երեկույթ լինի։ Ռուս տղաները, որոնք ժամանակին մնացել են ԱՄՆ-ում եւ այժմ ապրում են Ֆիլադելֆիայում, գալիս են այստեղ հանգստյան օրերին՝ զվարճանալու եւ երեկույթ են կազմակերպում։ Նրանց կողմից՝ խմիչքներ, մեր կողմից՝ լավ տրամադրություն։ Ամբողջ Ուայլդվուդով արդեն լուր է տարածվել՝ սա լինելու է մեգա զով երեկույթ, որտեղ հավաքվելու են բոլոր ռուսները։ Առհասարակ, ես անհամբերությամբ էի սպասում դրան, նույնիսկ հրավիրել էի աշխատանքից ամերիկացի աղջկան՝ Լորինին (նա վերջին պահին հրաժարվեց:)))։ Պլանը այսպիսին էր՝ աշխատանքից հետո, մոտավորապես 11-ին մենք գնում ենք այնտեղ Սոնյայի, Անյայի (իմ հարեւանուհիները) եւ Լյոշայի ու Ալյոնայի հետ։ Ալյոնկան հիվանդացել էր, եւ նրանք մնացին։ Անյկան մինչ այդ ամբողջ գիշեր զվարճացել էր Ատլանտիկ Սիթիում, այնպես որ վերջում գնացինք մենք՝ Սոնյայի հետ։ Իրականում 11-ին տուն եկա միայն ես։ Բոլորը, ովքեր աշխատում են բորդվոքում, այսօր ուշ են լինելու, քանի որ ուրբաթը զբաղված օր է եւ վաճառքները լավ են ընթանում։ Ես Սոնյային սպասեցի մինչեւ գիշերվա ժամը մեկը, կամ նույնիսկ ավելի ուշ։ Արդեն քնկոտ, հոգնած էի եւ գրեթե հրաժարվել էի։ Ինչ լավ է, որ Սոնյան համոզեց ինձ։ Մոտավորապես 1.30-ին մենք մոտեցանք Glenwood ave 120 տանը։ Հեծանիվների կույտ, երաժշտություն՝ ինչ-որ տղա ասաց մեզ, որ երեկույթը վերեւում է։ Շատ մարդիկ, եւ գլխավորը՝ բոլորը ռուսերեն են խոսում (կային մի քանի ամերիկացիներ եւ այլ օտարերկրացիներ, բայց այնքան քիչ, որ նրանք լուծվում էին ամբոխի մեջ)։

Մենք նոր էինք բարձրացել, իսկ մեզ հետ արդեն ինչ-որ մեկը ծանոթանում է, առաջարկում խմել։ Ահա ամերիկյան եւ ռուսական երեկույթի տարբերությունը։ Ահա մեր մենթալիտետը։ Եթե դու կանգնած ես դատարկ ձեռքերով՝ հանգիստ չես ունենա։ Քեզ կլցնեն այն ամենը, ինչ ցանկանաս, որքան ցանկանաս, կտան փորձել մեկը, մյուսը եւ այլն։ Միայն թե դու քեզ զգաս ինչպես տանը։ Մտանք ներս՝ իսկական ակումբ։ Լուսային երաժշտություն, «դի-ջեյ», հարմարավետ բազմոցներ եւ մեծ-մեծ սեղան՝ խմիչքներով։ Ինչ ասես որ չկար։ Հյութերը, գազավորված ըմպելիքները հաշիվ չեն, ալկոհոլի քանակը եւ դրա բազմազանությունը ապշեցրեց ինձ (իհարկե, Ռուսաստանում ես ավելի շատ բան էի տեսել), բայց համեմատելով ամերիկյան բարի հետ (որտեղ յուրաքանչյուրը պահում է իր բաժակը, եւ Աստված մի արասցե՝ վերցնել ուրիշինը), սա իսկապես տպավորիչ էր։

Ոմանք պարում էին, բայց տղաների մեծ մասը կանգնած էին 2-3 հոգանոց խմբերով եւ զրուցում էին՝ խմիչքներ ըմպելով։ Ես խոսում էի բուլղարացու, իռլանդացու եւ ամերիկացու հետ՝ այնպիսի ընկերություն էր ստացվել, ընդ որում՝ ես հիանալի հասկանում էի առաջին երկուսին, եւ հազիվ էի լեզու գտնում ամերիկացու հետ։ Առհասարակ, այնպիսի զվարճալի զգացողություն է, գրեթե բոլորը ռուսներ են, բայց եթե հանկարծ ինչ-որ բան, ապա անմիջապես անցնում են անգլերենի՝ առանց որեւէ ընդհատումների եւ դադարների։ Ահա, օրինակ, ես կանգնած եմ տղաների հետ, շփվում եմ անգլերենով, կողքով անցնում է ռուս մարդ, որի հետ մենք մինչ այդ խոսել էինք ռուսերեն, եւ կարծես պատահական մի քանի արտահայտություն է նետում։ Դա այնպիսի տարօրինակ զգացողություն է։ Սկզբում ես ամաչում էի անգլերեն խոսել այն ընկերությունում, որտեղ կան երեկույթի կազմակերպիչներ (ռուսներ, արդեն ոչ ուսանողներ, մնացել են այստեղ վաղուց)։ Թվում էր, թե իմ լեզուն այնքան հիմար է, սխալ, նրանք այն լսում են ոչ այնպես, ինչպես կրողները։ Բայց հետո մենք այնքան շատ խոսեցինք, որ բոլոր այդ կասկածները շատ արագ ցրվեցին։

Ի դեպ, ես վերջապես ծանոթացա Ալեսյայի հետ՝ աղջիկը, որն օգնեց ինձ հայտնվել ԱՄՆ-ում (գտնել job offer)։ Ձմռանը-գարնանը մենք շատ էինք նամակագրվում VK-ում, բայց այդպես էլ առիթ չգտանք հանդիպելու։ Իսկ այստեղ կյանքը յուրաքանչյուրի մոտ իր ձեւով էր պտտվել, աշխատանքը կլանել էր, եւ ահա, օվկիանոսից այն կողմ իմ մեկուկես ամսից հետո մենք հատվեցինք։ Նույնը ստացվեց Իլյայի հետ (նրա հետ մենք նույնպես նամակագրվում էինք, երբ ես դեռ տանն էի)։ Սրանք ամենաանսովոր ծանոթություններն էին։ Դե եւս մեկը նույն զամբյուղում՝ առավոտյան հյուրանոցում ես հանդիպեցի մի տղայի, կարծում էի, որ նա հանգստացող է։ Նրա Hi-ին պատասխանեցի նույնով։ Մտքումս մտածեցի, որ ես՝ որպես հյուրանոցի աշխատող, պետք է առաջինը ողջունեմ հանգստացողներին։ Եվ պատկերացրեք իմ զարմանքը, երբ նրա կանաչ սպորտային կոշիկները եւ շապիկը տեսա երեկույթին։ Մի խոսքով, սա Վիտյան է, աշխատում է երեկոյան լվացքատանը։ Ահա թե որքան նեղ է աշխարհը։ Ի դեպ, ամբողջ երեկոյի ընթացքում ես այդպես էլ չծանոթացա Նատաշայի հետ՝ երեկույթի գլխավոր կազմակերպչի, նրա հետ մենք քննարկել էինք VK-ում եւ հեռախոսով բոլոր մանրամասները։ Իհարկե, կարծում եմ, որ շատ անգամ եմ նրան տեսել՝ պարզապես չեմ ճանաչել։

Ինչ եմ ուզում նշել։

Ոչինչ մարդկանց ավելի չի միավորում, քան ոստիկանների ժամանումը։ Այս գիշեր նրանք եկել էին 3 անգամ։

Առաջինը ամենահանգիստն էր, երաժշտությունը մարեց, բոլորը պատշգամբից ներս սողոսկեցին։ Ինչ-որ մեկը անընդհատ կրկնում էր «Cups down, Cups down», որը նշանակում է դնել խմիչքները։ Այստեղ ինչ-որ պատճառով բոլորը այդպես են անում, երբ գալիս է ոստիկանությունը՝ կարծես ոչ ոք ոչինչ չի խմում։ Իսկ այն, որ բոլոր հորիզոնական մակերեսների վրա կան չդատարկված բաժակներ՝ ոչ ոքի չի շփոթեցնում։ Բոլոր անչափահասներին հրամայված է գնալ հետեւի պատշգամբ։ Ինչը եւ ես արեցի, ինչպես եւս 12 հոգի։ Նստեցինք, խոսեցինք, ես ծանոթացա Ղազախստանից մի աղջկա հետ։ Նրանց այստեղ պարզվում է մի ամբողջ պատվիրակություն է՝ 16 հոգի։ Ղազախ աղջիկները սեզոնի սկզբին ապրում էին Տրիշի տանը՝ այն այստեղ լայնորեն հայտնի է իր սարսափելի վիճակով։ Դե ինչ, մենք ապրում ենք եւ մեզ հիանալի ենք զգում։ Մենք, համենայն դեպս, ոջիլներ չունենք, եւ անձնական խոհանոց-լոգարան-զուգարան։ Ինչու եմ ուշադրություն դարձնում սրան՝ այստեղ Glenwood ave-ում հարեւանությամբ երկու հսկայական կարմիր տներ կան՝ «ուսանողական հանրակացարաններ»։ Շատ J-1 ուսանողներ կանգ են առնում այնտեղ։ Առաջին շաբաթվա համար պետք է վճարել 325$, հաջորդ 10 շաբաթը՝ 100$, իսկ հետո անվճար։ Վատ չէ՞։ Նրանց համար, ովքեր գալիս են մայիսի սկզբին, իսկ մեկնում սեպտեմբերին՝ սա բավականին շահավետ առաջարկ է։ Այնպես որ, այնտեղ ապրում են ոջիլներ՝ անկողնային արարածներ, որոնք կծում են ուսանողներին գիշերները։ Ոչ բոլորն են դրանից տառապում, իմ կարծիքով, այնտեղ գործը արյան ռեզուս-գործոնի մեջ է։ Բայց, ամեն դեպքում, դա տհաճ է։ Իսկ խոհանոցը այնտեղ ընդհանուր է, շատ սառնարաններ, ընդամենը մեկ սալօջախ։ Փակվում է գիշերվա 11-ից մինչեւ առավոտվա 7-ը։ Եվ ոչ ոքի չի հետաքրքրում, որ ուսանողները աշխատանքից ուշ են գալիս։

Այնպես որ մենք պարզապես նստեցինք պատշգամբում, հանգիստ խոսեցինք, եւ չափահաս ընկերների հրամանից հետո բոլորը վերադարձան իրենց տեղերը։ Միայն թե հիմա տղաները հիմնականում պարում էին ներսում։

Ոստիկանների երկրորդ ժամանումը ես վատ եմ հիշում, ոչնչով այն առանձնապես չէր տարբերվում։ Մենք նույնպես գնացինք հետեւի պատշգամբ։ Միայն թե մարդիկ ավելացել էին։

Ամենաֆեերիկը երրորդ անգամն էր։ Արդեն բավականին խմած կազմակերպիչները գոռում էին «ոստիկաններ, ոստիկաններ, բոլոր անչափահասները ցատկեք պատշգամբից, փախեք ուր ուզում եք»։ Նրանք, որպես տան տերեր, ստանում են բավականին տուգանք երեկույթի համար, նախ՝ եւ երկրորդ՝ underage people-ի համար։ Բոլորը նորից ձգվեցին դեպի պատշգամբ, միայն թե ոչ ռուսախոսները կոշտ էին, նրանց մեր «ոստիկանները» ոչինչ չասացին։ Այս անգամ բառացիորեն բոլորը հավաքվեցին փոքրիկ պատշգամբում (հաշվի առնելով, որ հյուրերը սկզբունքորեն ավելացել էին)։ Յուրաքանչյուրը փորձում էր ստիպել լռել հարեւաններին, բայց աղմուկը միեւնույն է բավականին էր։ Երեւի, ալկոհոլի քանակը իրեն զգացնել էր տալիս։ Անջատեցին ամբողջ լույսը, եւ փորձում էին պահպանել լռություն։ Մարդկանց քանակը պարզապես ապշեցնում էր։ Մի քանի մեծահասակներ մնացին առջեւի պատշգամբում, ասելով՝ մենք հանգիստ-խաղաղ ենք, պարզապես նստած թեյ ենք խմում։ Հեռախոսով նրանք հայտնեցին մեզ, որ ոստիկանները քայլում են շուրջը լապտերներով։ Նրանք մուտքի օրդեր չունեն, այդ պատճառով միայն դրսից։ «sit down everybody, sit down!!!!» (գոռացին շշուկով) հրամանով մենք համերաշխ իջանք հատակին։ Եվ բոլորը տեղափոխվեցին պատշգամբի կենտրոն։ Դա այնքան հիանալի էր։ Ես բացարձակապես չէի անհանգստանում, եւ ինչի՞ց պետք է անհանգստանայի՝ տաք է, գիշեր է, կապույտ երկինք, լավ ընկերություն՝ ամեն ինչ ինչպես ճամբարում խարույկի շուրջ։ Մեջտեղում տղան՝ կիթառով, ճիշտ է, առայժմ միայն լարերն է շոշափում՝ ոչ մի աղմուկ։ Մեր վրա ուղղեցին լապտերները, ինչ-որ բան են գոռում, իսկ մենք նստած ենք, կարծես ոչինչ չի եղել։ Ոչինչ չգիտենք, ոչինչ չենք լսում։ Երկու տղա նստած էին եզրին, նրանք ստիպված եղան վեր կենալ։ Մեկը ընդհանրապես ոչինչ չէր ասում, կանգնած էր հենված բազրիքին՝ կարծես, այն տարիքում չեմ, որ թաքնվեմ։ Լավ քաղաքականություն՝ ես մեծահասակ եմ, հանգստանում եմ իմ պատշգամբում։ Ի՞նչն է խնդիրը։ Մյուսն ասաց, որ հասկանում է միայն ռուսերեն։ «Can you speak Russian?» արտահայտությունից հետո, որն ուղղված էր սպային, մենք արդեն չէինք նստում, այլ գրեթե պառկած էինք հատակին անձայն ծիծաղից։ Այդպես անցավ 15 րոպե, ոստիկանությունը գիտեր, որ ինչ-որ բան այն չէ, բայց ի՞նչ։ Եվ ահա այս արկածից հետո, տերերը խնդրեցին բոլորին ցրվել։ Նրանց համար այսօրվա համար հուզմունքը բավական է, առավել եւս անչափահասների համար։

Հ.Գ. Երեկույթից լուսանկարներ, ցավոք, չկան, բայց հավատացեք, դա շատ զով էր։ Շատ ավելի լավ, քան ամերիկացիների մոտ։