Հյուրանոցում իմ միայնակ աշխատելու առաջին օրը։ Եկել եմ առավոտյան 10:00-ին, ինչպես հարկն է։ Քնել էի ուզում, բայց, այնուամենայնիվ, շատ եռանդուն եւ արագ սկսեցի աշխատել։ Ամմին՝ երկրորդ գլխավոր տնտեսուհին, ինձ տվեց մեկ այլ աղջկա (որն այսօր հանգստանում է) ժամանակացույցով թուղթը։ Ես պետք է վերցնեի նրա սայլակը (այստեղ յուրաքանչյուրն ունի իր սեփականը, դրա վրա մենք տեղափոխում ենք սրբիչներ, անկողնային պարագաներ, մաքրող միջոցներ, փոշեկուլ՝ ամեն ինչ, ինչ կարող է պետք գալ) եւ մաքրեի նրա սենյակները։ Ես ունեի 4 checkout եւ 5 սպասարկման սենյակ։

Առաջին անգամվա համար շատ է, բայց ի՞նչ կարող ես անել։ Սկզբում երկար ժամանակ փորձում էի կազմակերպել սայլակը, հավաքել բոլոր անհրաժեշտ իրերը եւ շատ ժամանակ կորցրի։ Ամեն ինչ լավ կլիներ, բայց Լիսը հասցրեց նկատել՝ «Olgaaaa, you should hurry up»։ Պարտադիր պետք է իր 50 կոպեկը խցկի։

Սկսեցի checkout-ից, ինչպես հարկն է։ Փորձում էի անել եւ՛ լավ, եւ՛ արագ։ Երկու սենյակից հետո Ամմին եկավ ստուգելու ինձ, եւ նրան ամեն ինչ շատ դուր եկավ։ Հաճելի է։ Միջին հաշվով մեկ համարի վրա ծախսում եմ մեկ ժամ, երբեմն ավելի։ Մինչեւ երեքը ես միայն ավարտեցի այդ համարները, իսկ առջեւում դեռ սպասարկումն էր։ Մարտինին եւ Մարիան եկան ինձ օգնելու, նրանց երեւի Ամմին է ուղարկել, որովհետեւ ըստ գաղափարի՝ պետք է ավարտել մինչեւ երեքը։ Հետո արդեն մարդիկ սկսում են վերադառնալ լողափից։ Միասին կես ժամում մենք արեցինք make up (ամենօրյա մաքրում) մնացած բոլոր սենյակներում՝ ընդհանրապես չլարվելով։

Ի դեպ, սենյակներից մեկում մարդիկ 40$ թեյավճար էին թողել։ Պարզապես, առանց ծրարի, առանց ոչինչի։ Ըստ գաղափարի՝ ես չեմ կարող վերցնել ուրիշի թեյավճարը, դա անարդար է եւ սխալ։ Ես էլ չէի պատրաստվում, բայց ի՞նչ անել դրանց հետ։ Առհասարակ, նույնիսկ միտք առաջացավ, որ դա Լիսը եւ մյուս աշխատողները որոշել են ինձ այսպես ստուգել հուսալիության համար։ Երբ արդեն Սելլին ստուգում էր իմ սենյակները, ես հարցրեցի նրան, թե ինչպես վարվել փողի հետ։ Իսկ նա շատ պարզ ասաց՝ կարող ես կիսել դրանք. 20-ը քեզ, 20-ը նրան, ով սպասարկել է այդ սենյակները շաբաթվա ընթացքում։ Այնպես որ՝ ամեն ինչ շատ հիանալի է։ Ես ստացա 20 դոլար, իսկ դա հյուրանոցի համար քիչ չէ։

Երբ հեռանում էի, հանդիպեցի Վիտյային, նրան, ով երեկ երեկույթին էր։ Նա այստեղ աշխատում է երեկոյան 4-ից։ Կանգնեցինք, խոսեցինք։ Ես իմացա, որ մեր հյուրանոցում ամենուր կան տեսախցիկներ (նկատի ունեմ մեր պահեստներում եւ լվացքատանը)։ Որպեսզի ոչ ոք ոչինչ չգողանա, եւ որպեսզի վերահսկեն՝ արդյոք ոչ ոք չի թաքնվում ղեկավարությունից։

Ռեստորանում աշխատանքին շատ ժամանակ չէր մնացել, իսկ ես պետք է հասցնեի ուտել եւ հագուստս փոխել։ Վիտյան ինձ պատմեց էժան չինական ռեստորանի մասին, որտեղ կարելի է վերցնել երկրորդ ուտեստը 3,50-ից սկսած, եւ չափսերով այն հսկայական է։ «Պանդան» գտնվում է maple & pacific-ի խաչմերուկում։ Այնտեղ էլ ես գնացի։

Ընդհանրապես, այդպիսի մի կերակրատեղի է։ Բայց ամեն ինչ գեղեցիկ եւ պատշաճ մակարդակով անելու փորձերը նկատելի են։ Մեր կովկասյան բիստրոյի նման մի բան։ Հսկայական մենյու, մի շարք տարբեր ուտեստներ, եւ պարզ չէ, թե ինչ եւ ինչպես։ Ժամանակ շատ չկար, եւ ես պարզապես մատով խփեցի երկնքին (այնտեղ վերեւում սննդի հետ պաստառներ կան) եւ ընկա լոբստերի սոուսով ծովախեցգետինների վրա։

Ռեստորանում ընդամենը 3 սեղան կա, հիմնականում բոլորը սնունդը վերցնում են իրենց հետ։ Փոխարենը պատերը շատ հետաքրքիր են զարդարված նախորդ տարիների այցելուների լուսանկարներով։ Չինացին ինձ բերեց բրնձի հսկայական ափսե եւ տարայի մեջ հենց այդ լոբստերի սոուսը։ Դրա մեջ լողում էին 6 հսկայական ծովախեցգետին, ոլոռ եւ, ըստ էության, վերջ։ Սոուսն ինքնին թափանցիկ է։ Ես խառնեցի դա բրնձի հետ եւ սկսեցի ուտել, որովհետեւ ուտելու ցանկությունը պարզապես խելահեղ էր։ Կերա ամբողջ ափսեն։ Չեմ կարող ասել, որ շատ համեղ էր, բայց բավականին լավն էր։ Ես վճարեցի մոտ 7 դոլար այդ հաճույքի համար։

Երեկոյան ժամը 6-ին ռեստորանում ամեն ինչ դեռ slow էր։ Անցյալ շաբաթ օրվա հետ չես համեմատի, իհարկե։ Մենք այսօր երեք բասեր ենք, իսկ այստեղ մեկի անելիքն էլ չկա։

Գրեթե անքուն գիշերից եւ հագեցած ճաշից հետո սարսափելի քնել էի ուզում։ Դեռ մի բան էլ աշխատանքի վայրում անելիք չկա։ Զգուշացրեցի տղաներին, եթե Էնդրյուն պատրաստվի ինչ-որ մեկին տուն ուղարկել, թող այսօր դա լինեմ ես։ Ի դեպ, երեկ նա 4 բասերից ինձ մենակ թողեց։

Միայն երեկոյան ժամը 7-ին սկսեցին մարդիկ մոտենալ, եւ արդյունքում մենք սպասարկեցինք բավականին շատ սեղաններ։ Կային 4 մատուցող, այնպես որ մենք (Պետը, Մեթը եւ ես) հույս ունեինք ստանալ լավ թեյավճարներ։ Ցավոք, բոլորը կարծես պայմանավորված լինեին։ Սկզբում Հիլարին մեզ թողեց 6-ական դոլար, ես նույնիսկ չհավատացի, մտածեցի՝ գուցե ես ինչ-որ բան կորցրել եմ։ Հետո Լիսան տվեց մեզ 13 բոլորիս համար!!! 13 – հաճախ ինձ մեկին տալիս են այդքան։ Հետո Քերոլը տվեց մեզ 15... Ինչ-որ բան արդեն բոլորովին սխալ է։ Մինչ սպասում էինք Ջերեթից փողին, որոշեցինք կիսել սրանք։ Որպեսզի հաշվելը ավելի հարմար լինի եւ ավելի հեշտ կիսվի, ամեն ինչ լցրեցինք կույտի մեջ՝ Հիլարիի փողերն էլ հետը (թեեւ նա տվել էր յուրաքանչյուրին անձամբ ձեռքին)։ Այլեւս երբեք այդպես չեմ անի!!! Ջերեթը, թեեւ տեսնում էր, որ մենք բոլորս միասին ենք կանգնած, թեյավճարը տվեց յուրաքանչյուրին անձամբ ձեռքին։ Տղաները սեղանին դրեցին 7-ական, իսկ իմ ձեռքին Ջերեթից կար 10։ Ինչո՞ւ մենք որոշեցինք հաշվել ամեն ինչ միասին։ Այնուամենայնիվ, ես նույնիսկ մեկ վայրկյան չկասկածելով՝ նետեցի այդ 10 դոլարը ընդհանուրի մեջ։ Մեթը լռեց, իսկ Պետը իր սարսափելի ձայնով նկատեց՝ «He gave her ten»։ Սարսափ, լռեր, ես ոչինչ չասացի, պարզապես լուռ տվեցի դրանք ընդհանուր գանձարանին։ Բայց գլխավորը դա չէ։ Մենք ստացանք 94$ երեքով։ 31-ական վերցրին բոլորը, եւ այստեղ ուշադրություն, սեղանին ընկած է մեկ խեղճ դոլար։ Բոլորը նայում են դրան շփոթված։ Ինչպե՞ս մենք այն կիսենք։ Ինձ թվում է՝ Ռուսաստանում նույնիսկ հարցեր չէին առաջանա։ Մեկը կվերցներ, մյուսները՝ հաջորդ անգամ։ Կամ կորոշեինք, թե ինչպես կիսել 50-ռուբլանոց թղթադրամը։

Աստված իմ, մինչեւ ուր են հասել իրենց հիմար սնոբիզմով։ Գրգռում են, պարզապես բառեր չկան։ Տարբերակները շատ են. նախ՝ ես աղջիկ եմ, կարող էին պարզապես տալ ինձ։ Երկրորդ՝ Ջերեթը ինձ ավելի շատ տվեց, եւ լիովին արժանիորեն, այնպես որ կարծում եմ՝ ես իրավունք ունեմ այդ դոլարի վրա։ Երրորդ՝ եթե ամեն ինչ շատ վատ է, կարելի է խնդրել Էնդրյուին մանրել մեզ համար այն ցենտերով։ Առհասարակ, ես պարզապես կանգնած էի կողքին եւ նայում էի, թե ինչ են հորինելու։ Պետք էր պատռել այն երեք մասի, թող հիշեն, որ ռուսները այդքան մանրախնդիր չեն։ Առհասարակ, Պետը գուշակեց 1-ից 10 թիվ։ Ես ասացի 7, Մեթը ասաց երկու։ Պետը դոլարը տվեց Մեթին, որովհետեւ նա գուշակել էր 1։ Ինչքան բարդ է ամեն ինչ։