Երկու օր առաջ մազերս կտրեցին՝ վարսահարդարի կատակների եւ սուր քաղաքական թեմաների՝ մասնավորապես հոմոսեքսուալների եւ Սոչիի գալիք օլիմպիական խաղերի շուրջ ծավալված զրույցների ուղեկցությամբ։ Այո՛, հենց այդպես, ամերիկացիների համար այս թեմաները միահյուսված են այնպես, ինչպես ոչ մի այլ տեղ։ Արդյունքում՝ աշխատավայրում անընդհատ հաճոյախոսություններ եմ լսում նոր ոճիս վերաբերյալ։

Գործատուիս կնքեցի «Գերասիմ» անունով՝ լռակյաց լինելու պատճառով։ Հիմա ամերիկյան հանրության եւ մեր արձակուրդների շրջանն է, այդ պատճառով խոհանոցում ամենօրյա խառնաշփոթ է։ Երեկ նախապատրաստական բաժնից վազեցի գրիլի մոտ, սովորաբար նա, ով աշխատում է ֆրիտյուրի վրա, այսինքն՝ «խենթի պես տապակում է», հնչեցնում է պատվերը, բայց ոչ այս դեպքում։ Երեւի որոշեց, որ ես գրիլ-վարպետ եմ, իսկ այդ թերթիկների վրա այնպես է գրված, որ սատանան էլ չի հասկանա։ Արդյունքը՝ ես մեծ սխալների կույտ եմ։ Իսկ բոսսս այժմ լայնորեն հայտնի է «նեղ քրեական շրջանակներում» որպես Գերասիմ, ի դեպ՝ բավականին խիստ է հնչում։

Այսօր սուպերմարկետում աղցան էի լցնում, երբ ուշքի եկա ու հասկացա, որ մթերքների հետ իմ կատարած մանիպուլյացիաները դրանք ուղարկում են ոչ թե ափսեի, այլ դրա կափարիչի մեջ։ Մեղավորը ուժեղ հակաբիոտիկներն են։ Այնտեղ էլ հայտնաբերեցի «ռուսական» սոուս, հիացմունքս սահմաններ չուներ, երբ ճանաչեցի դրա մեջ «մայոնետչուպը» կամ «կետչինեզը»՝ ինչպես կուզեք։

Մինչ իմ «երջանկության ընկերների» մեկնելը, մեր մատուցողուհուն՝ Սյուզանին, սովորեցրինք ռուսերեն ասել «Բուդ զդորով» (առողջ եղիր) եւ «Սպասիբո» (շնորհակալություն)։ Նա հիանալի է արտասանում, գրեթե առանց շեշտադրման։ Մի փոքր Սյուզանի մասին. 50 տարեկան կին է, բայց հիանալի տեսք ունի, անընդհատ կատակում է եւ էներգիայով շատ երիտասարդների կանցնի։

Զանգահարել էի մեկնման ամսաթիվը փոխելու, ինձ «հարդսփիքեր» անվանեցին եւ խնդրեցին զանգահարել, երբ տեղում կլինի ռուսերեն խոսող աշխատակից։ Արդյունքում՝ ամեն ինչ հարթ անցավ՝ առանց որեւէ հավելյալ վճարի։

Բացահայտեցի ինձ համար YOLO հապավումը՝ You Only Live Once (Դու ապրում ես միայն մեկ անգամ)։ Շատերի համար նորություն չէ, բայց ես դա իմացա աշխատանքային խառնաշփոթի մեջ։

Լսել եմ մի տղայի մասին, որին աշխատանքից ազատել են այն բանի համար, որ այստեղ դեռահասների հետ «լադուշկի» (ծափիկ-ծափիկ) էր խաղում (չգիտեմ՝ ինչի վրա է նստած, բայց չկիսվելը լավ չէ)։ Նրան գրեթե սեռական ոտնձգության մեջ մեղադրեցին։

Այսօր արտահերթ անգամ լվացքատանն էի, բնականաբար, հագուստ էի լվանում։ Մինչ լվացվում էր, գիրք էի կարդում։ Տեղափոխեցի չորանոց, արկածներ էր ուզում հոգիս։ Գնացի դեպի նավահանգիստ, հանդիպեցի չորս հարբած ամերիկացիների, ինձ բուլղարացու տեղ դրեցին, ուրախացրի Ռուսաստանի մասին, հաճելի զրուցեցինք, եւ ես հեռացա՝ փորձանքից հեռու։

Իսկ հիմա անցնենք բուն նշումներին։ Գործը մանրուքների մեջ է։ Այստեղ գրեթե ամեն ինչ մեր նման է, բայց եւ տարբերվում է։

Եթե դա լոգարանի վարագույր է, ապա այն չի կպչում քեզ, երբ լողանում ես։

Եթե դա թղթե սրբիչի տակդիր է, ապա այն հստակ տեղավորվում է այնտեղ։

Թուղթը բարակ է, փափուկ եւ ամուր (եթե հասկանում եք, թե ինչ նկատի ունեմ)։

Մթերքներն ավելի էժան են, ընտրանին՝ ավելի մեծ, բանջարեղենը ջրով ցողում են։

Նրանք տեղյակ են, որ ցանկացած աշխատանք պետք է վարձատրվի։

Ավտոմեքենաներն ավելի էժան են երկրաչափական «ռեգրեսիայով»։

Կարմիր լույսի տակ կարելի է աջ թեքվել (հայտնի փաստ է)։

Վարորդներն ավելի քաղաքավարի եւ զգույշ են։

Լցակայանի աշխատակիցները գիտեն անունդ եւ քեզ հետ եղանակի ու գործերի մասին են զրուցում։

Եվ շատ ուրիշ բաներ, ամեն ինչ չես հիշի, բայց ռուս մարդու աչքին այս մանրուքները միանգամից են ընկնում։

Կավելացնեմ, երբ հիշեմ։ Եվ այո, ռուսական սոուսի լուսանկարը՝ ինձնից։