Այսօր երկրորդ անգամ էի գնացել վայելելու Ատլանտյան օվկիանոսի վրա բացվող արշալույսը։ Այս գործողության սպասումը ոչ պակաս հաճույք է պատճառում, քան բուն արեւածագը։ Հենց օվկիանոսի վրա երկինքը սկսում է բոցավառվել, օդը լիցքավորվում է էներգիայով, լսվում են ճայերի հաղթական ճիչերը, որոնք ազդանշան են տալիս ափին՝ պատրաստվել արթնանալուն։ Բայց ջրային սահմանը միայն ծույլ ձգվում է եւ գլուխը թաքցնում քարերի ու ավազի վերմակի տակ։ Միայնակ լողում են բադերը՝ խորը սուզվելով կեր փնտրելու համար, այդ դայվերները մտնում են ջրի տակ, եւ դու նրանց հետ միասին պահում ես շունչդ։ Ալիքները հաճելիորեն գլորվում են՝ ականջներում թողնելով զանգ եւ ջրի ծփանքից ստացված հաճույք։ Առաջին վաղ արթնացողները գնում են վազքի։ Տարիքն առած մի տղամարդ զբոսանքի է հանել իր գոհ շանը, ողջունում է քեզ եւ բարի օր մաղթում, միեւնույն ժամանակ նրա չորքոտանի ընկերը լիզում է ձեռքդ, իսկ մյուս ձեռքով հասցնում ես քորել նրա ականջի հետեւը։ Դու զգում ես, թե ինչպես դա քեզ էներգիայով լիցքավորեց ամբողջ օրվա համար, շան հետ անծանոթի պարզ խոսքերը եւ մթնոլորտը լիովին բավարար են։ Եվ ահա վերջապես հայտնվեց նարնջագույն լուսատուի եզրը, գլխավորը՝ բաց չթողնել տեղական աստղի կուլիսներից դուրս գալու այդ երեսուն վայրկյանը։ Դա քեզ կարժենա այրված ցանցաթաղանթ, գուցե նույնիսկ մի քանի օրով տեսողության վատթարացում, բայց դա իսկապես արժե։ Ամբողջությամբ դուրս լողալով՝ դեղին շրջանը գիշերին հնարավորություն չի թողնում՝ ստիպելով նրան կապիտուլյացիայի ենթարկվել...