Անցած շաբաթը լի էր իրադարձություններով։ Ամեն ինչ սկսվեց մառախլապատ մի առավոտ, երբ ես դեռ «քնաթաթախ» վիճակում կայանեցի աշխատավայրիս մոտ գտնվող իմ սովորական տեղում. գործընթացը ավելի երկար տեւեց, քանի որ ուղեղս դանդաղ էր աշխատում՝ մի քանի լիարժեք աշխատանքային օրերից հետո։ Բացում եմ դուռը եւ տեսնում հետեւյալ պատկերը՝ $52 ընկած է գետնին, ես էլ երկար չմտածելով վերցրեցի, հայացքս ուղղեցի դեպի երկինք ու շնորհակալություն հայտնեցի (չգիտես ինչու անգլերենով, ճիշտ է, չէ՞ որ դրանք ռուբլի չէին)։ Նույն երեկոյան ճանապարհին տեսա մի փոքրիկ եղնիկ, ուղղակի Բեմբի։
Բացահայտեցի մի հաստատություն, երեւի հարյուրից ոչ պակաս տեսակի պաղպաղակով։ Փորձեցի կոճապղպեղովը, բավականին համեղ էր եւ ոչ թանկ։
Մեկ օր անց ես կրկին աշխատում էի որպես բասեր երեկոյան հերթափոխում։ Մոտեցավ մի հաճախորդ, որի հետ մինչ այդ մի քանի բառ էինք փոխանակել ռեստորանում սեղանների վրա անձեռոցիկների փոխարեն կախված թղթե սրբիչների մասին։ Նա անձամբ ինձ տվեց $10 թեյավճար, թեեւ դա ընդունված չէ։ Սովորաբար բասերը օրվա վերջում պարզապես տոկոս է ստանում յուրաքանչյուր մատուցողից։ Բայց նա պնդեց եւ ասաց, որ ես հոգով եմ աշխատում եւ ամբողջությամբ նվիրվում եմ, ինչպես պարզվեց, նա հետեւում էր ինձ։ Նույն երեկոյան, աշխատանքից հետո, տեսա մի աղվես, որը հատում էր ճանապարհս։
Հաջորդ օրը նույն կայանատեղիում $25 էր խոստանում, երկու անգամը չի կարելի օրինաչափություն անվանել, եւ ես որոշեցի, եթե էլի գտնեմ, ապա կհարցնեմ գործատուիս այդ դոլարների մասին։ Նույն օրը երեկոյան գործընկերներիս հետ պաղպաղակ էի ուտում, եւ մենք հանդիպեցինք մի սկունսի, զվարճալի էր, նրանք շատ էին վախենում դրանից եւ ամեն անգամ ցատկում էին նստարանի վրա, երբ այն մոտենում էր։
Ինչպես հասկանում եք, այս օրերը հարուստ են փողով եւ կենդանիներով, ինչը բավականին զարմանալի է։
Հիմա ես միայնակ եմ ապրում մի հսկայական տանը, ամերիկացիների արձակուրդներն ու արձակուրդային շրջանը ավարտվել են, տուրիստական բիզնեսը անկում է ապրում։ Մոտակա տներում այնպիսի զգացողություն է, որ բոլորը մահացել են, ոչ ոք չկա։ Նաեւ իմ չորսանիվ ընկերոջս մեջ, երեւի, վերեւում նշված չորսից մեկը փչացել է։ Մյուս օրը պետք կլինի դրա հետ կապված ինչ-որ բան որոշել։
