Վարագույրն իջնելուց առաջ ժամանակն է հիշել առաջին աշխատանքային օրը եւ Social Security Number ստանալու ուղեւորությունը։ Մի հարցրեք, թե ինչու հենց հիմա, մարդիկ տարօրինակ էակներ են։ Ահա ձեզ մի փոքրիկ կատակ՝ թուլանալու համար.

• Քանի՞ ամերիկացի է պետք լամպը փոխելու համար։

• ...

• Ճիշտ է, ոչ մեկը։ Ռուսը կգա Work and Travel-ով, կպտտեցնի ու կդնի։

Ընդհանուր առմամբ, այդ երեկո ես տեղ հասա տաքսիով։ Վարորդը մի կին էր, եւ մինչ ես կանգնած էի ու ծխում էի այդ գարշելի բանը, նա ինչ-որ մեկին զանգեց ու պարզեց, թե որտեղ են ապրում ռուսները այդ քաղաքում։ Օ՜, ինչքան հաճոյախոսություններ նա լսեց այդ գիշեր։ Սպասեք... կարծես թե շատ գռեհիկ էր գրված, չե՞ք կարծում։ Կարեւոր չէ։ Նա ինձ հասցրեց տեղ։ Ես վճարեցի սահմանվածից ավելի՝ ջանքերի համար (եւ կրկնում եմ՝ ոչինչ չի եղել), իսկ նա մտածեց, որ ես վախենում եմ մենակ մոտենալ տանը, մինչդեռ ես պարզապես դռան բռնակը չէի կարողանում գտնել։ Մոտեցանք, իսկ այնտեղ մերոնցից մեկը՝ կանաչ ֆիրմային շապիկով, քնած էր... ցատկեց տեղից։ Ես ուրախացա, գրկախառնվեցինք, կերանք ու քնեցինք։ Բոսիս տեսա մոտավորապես մեկ օր անց, նա ինձ ուրախացրեց հերթափոխերի պակասի մասին լուրով եւ ինձ համար մեկ այլ աշխատանք գտավ նույն փողոցում, որտեղ էլ սկսեցի աշխատել իմ առաջին ամերիկյան երկուշաբթի օրը։ Ինչ ասեմ, հետաքրքիր ստացվեց։

Օրվա առաջին կեսին ինձ ծանոթացրին Չենի (գործատուի) եւ վաթսունամյա Բոբի հետ, ով լսում էր Metallica, Iron Maiden եւ այլն։ Այնտեղ աման լվացողների համար հատուկ երաժշտական կենտրոն կար։ Երկրորդ կեսին Բոբը գնաց՝ չմոռանալով ինձ սովորեցնել այս պարզ գործի նրբությունները։ Նրա փոխարեն եկան երկու յամայկացի, եւ հենց այդ ժամանակ ես հասկացա «ուրախ աշխատանքային մթնոլորտ» հասկացությունը։ Նրանք անընդհատ երգում ու պարում էին, ընդ որում՝ բավականին լավ, եւ միանգամայն հասցնում էին աշխատել։ Մենք նրանց հետ անցկացրինք երեկոն։ Հրաժեշտ տվեցինք։ Եվ ինձ հետեւից եկավ իմ հիմնական գործատուի կինը՝ ինձ տուն տանելու համար, այսպես ասած։ Ես նրան դուր եկա, ինչպես հետո պարզվեց։ Ի դեպ, այդ նույն յամայկացիները հետո ինձ հարցնում էին, մեջբերում՝ «Do you have blacks in Russia?» Ես պատասխանեցի, որ կան, հիմնականում մեծ քաղաքներում։ Նրանց հետ մենք նաեւ շատ բուռն քննարկում էինք այնպիսի անհատականությունների, ինչպիսիք են Բոբ Մարլին եւ Ուսեյն Բոլթը։

SSN-ի համար ինձ տարան մայրցամաքում գտնվելու երրորդ չորեքշաբթի օրը, գնացինք իմ բոսը, ես, նրա կինը եւ նրանց երկու փոքրիկները (սա սիրով եմ ասում, ուշադրություն մի դարձրեք)։ Հարեւան Սակո քաղաք։ Կանգ առանք սուրճի համար, ես քաղաքավարի հրաժարվեցի։ Բուռն քննարկում էինք Ռուսաստան-մայրիկում իմ աշխատանքների թեման։ Ժամանեցինք, ես հերթի համարանիշ վերցրի եւ սկսեցինք սպասել։ Ընթացակարգը պարզ է, ոչ երկար եւ բավականին զվարճալի։ Խոստացան ուղարկել ավելի ուշ՝ մի քանի շաբաթից։ Հետադարձ ճանապարհին հաճելիորեն զարմացրեց լուսացույցների կարմիր լույսի տակ աջ թեքվելու փաստը, չափազանց շատ «տակ» ստացվեց, բայց ինչպես կա։ Ուղեւորության ամենակարեւորը՝ Ա) նրանք ինձ կերակրեցին եւ Բ) ես տեսա Բուշ ավագի ամառային կալվածքը, դա Ատլանտյան օվկիանոսի ափին գտնվող հսկայական առանձնատուն էր՝ խիստ հսկողության տակ։

Կարճ (Չեխովի ոճով), արագ եւ ճաշակով, նույնիսկ մի փոքր զինվորական: