Ես սուշի-երեկույթ կազմակերպեցի հատուկ ամերիկացիների համար, առաջին հերթին՝ գործատուիս եւ նրա ընտանիքի համար, բնականաբար հրավիրեցի նաեւ աշխատավայրից շատերին։ Նախապես հարցրել էի գործատուիս, արդյոք նա ցանկանում է իմանալ ճապոնական ռոլերի պատրաստման ողջ գործընթացը, նա էլ ինչ-որ անհասկանալի բան մրմնջաց. «Դե, եթե քեզ մոտ լավ ստացվի եւ այլն, եւ այլն»։ Ես չեմ հասկանում, թե ինչպես է նա կարդացել իմ ռեզյումեն, եթե չի տեսել, որ ես չորս ամիս աշխատել եմ ճապոնական ռեստորանում, եւ դա ինձ համար շատ հեշտ է։ Մի խոսքով, երեք օր անընդմեջ ես ոտքով գնում էի սուպերմարկետ, քանի որ մեքենաս այդ ժամանակ սարքին չէր։ Ընդհանուր առմամբ ծախսեցի մոտ $150։ Զբոսանքը երկար էր, բայց ինչ-որ պատճառով ծուլություն չէի զգում։ Դրա պատճառը, երեւի, օվկիանոսն էր, նրա վեհությունը, հրդեհի պես տարածվող մայրամուտը եւ զարմանալիորեն գեղեցիկ ամպերը։ Նաեւ առանց տերեւների կեչին՝ «dead end» գրությամբ, շատ էի ուզում լուսանկարել, բայց այդ պահին սարքավորում չունեի։
Եկավ X օրը։ Ես շատ վաղ արթնացա։ Գործը լուրջ է, նախապատրաստական աշխատանքները շատ են։ Անցա գործի՝ զուգահեռաբար կատարելով մաքրության վերջին շտրիխները։ Նրանց գալու պահին ես շատ բան էի հասցրել։ Պատրաստ էին ռոլերի առաջին չափաբաժինները եւ հատուկ բաղադրատոմսով բրնձի լապշան։ Նրանք դդմի գարեջուր էին բերել, դդմի խելագարության մասին հետո առանձին կպատմեմ, կարծես խելագարություն լինի։ Ես հյուրասիրեցի վերը նշված երկու ուտեստներով, իսկ որպես ըմպելիք՝ մոխիտո էր, նրանք հիացած էին իմ հմտություններով, երեւի նրա համար, որ ռեստորանում մեկ չափաբաժինը մոտ $30 է։ Արդյունքում ընդամենը 6 հոգի էր, ներառյալ երկու երեխա։ Ոչինչ էլ չկերան։ Բայց յուրաքանչյուրը փորձեց ինքնուրույն ռոլ փաթաթել եւ նույնիսկ մեկ անգամ կտրել, հետո դանակով մանիպուլյացիաները ես էի կատարում, նրանք ստեղծում էին իրենց սեփական բաղադրատոմսը, նրանց դուր եկավ։ Ամեն ինչ ուղեկցվում էր բարձր ռուսերենով՝ «Na zdorovye!»։ Ես նրանց դա չէի սովորեցրել, իրենք գիտեին։ Պարզվեց՝ Սյուզանի տատիկն ու պապիկը բելառուսներ էին, եւ նա գիտեր, թե ռուսերեն ինչպես է «dog»-ը։ Հաջորդ օրը ես շատ վաղ արթնացա, աշխատանքի համար յոթ չափաբաժին պատրաստեցի՝ չմոռանալով երեկոյի համար ինձ էլ թողնել։ Աշխատավայրում կրկին ծափահարություններ եւ այլն։ Ինձ անվանեցին սու-շեֆ, հաճելի է։
Ինչո՞ւ հենց ճապոնական մշակույթը։ Որովհետեւ սովորեցրի նրանց, թե ինչպես կարելի է այդ ամենը տնային պայմաններում անել, բացի այդ, պատմում էի, թե ինչն ինչպես է ճապոներեն կոչվում, նկատի ունեմ մթերքները։
P.S. Մոռացել էի ավելացնել աշխատանքային առաջին օրվա մասին հոդվածին. այդ օրը ես լսեցի ներողություններ իմ ողջ նախորդ կյանքի եւ գալիք տարիների համար, եւ դա ճշմարտություն է։
