Անկեղծ ասած, սեպտեմբերի վերջին այն ամերիկյան վայրում, որտեղ ես աշխատում եւ ապրում էի, սկսվեց դդմային տենդը։ Ամեն ինչ սկսվեց «Pumpkin Head» գարեջրից, սովորաբար՝ լցնովի։ Հետո եկան ավելի տագնապալի ազդանշաններ՝ նույն նյութից պատրաստված կարկանդակներ, դդմային կոնֆետներ։ Մի խոսքով, մինչեւ Հելոուին մենք ունեինք՝ դդմային սուրճ, դդմային տաք շոկոլադ, դդմային օճառ, դդմի տեսքով սպունգներ, հսկայական դդումներ վաճառասեղաններին, դդմային գլուխներ տների մոտ, դդմի ասեղնագործություն, գործված դդումներ, դդումներ դդմի մեջ, բաժակներ եւ դիմակահանդեսային հագուստներ, ռետիններ եւ մաստակներ եւ այլն։ Մի խոսքով՝ ամեն ինչ, ինչի համար երեւակայությունը կհերիքի։ Եվ նրանց համար դա նորմալ է։ Ես մի անգամ նրանց ուշադրությունը հրավիրեցի այս փաստի վրա, նրանք պարզապես գլուխները տարուբերեցին, թե՝ սեզոնն է այդպիսին, դդմային...

Ամռանը նահանգների բոլոր կոշիկի եւ սպորտային խանութներում վաճառում էին ռուսական անձրեւանոցային կոշիկներին (կալոշներին) հիշեցնող ինչ-որ բան՝ անցքերով, որոնք արժեին մոտ 50 դոլար, եւ guess what, շատերը գնում եւ հագնում էին այդ իրերը։ Ես մտածեցի, որ կարող էի պապիկիս եւ նրա երկփողանի հրացանի հետ միլիոններ աշխատել Ամերիկայում՝ սովորական կոշիկները վերածելով ավելի հարմարավետ եւ օդափոխվող կոշիկների։