Ցանկությունը միշտ հանգում է որոշակի պայմանների պահպանման ցանկին։ Սկսելու համար, կարողանալու համար։ Իսկ եթե չփոխե՞նք ինքներս մեզ։ Գիտե՞ք արդյոք մի եղանակ, թե ինչպես սկսել ապրել հենց այնպիսին, ինչպիսին կաս։ Ես չգիտեմ։ Ես ինձ համար փուլեր եմ կառուցում։ Հավանաբար սովորությունից։ Փուլեր եղել են մեզանից յուրաքանչյուրի կյանքում։ Հաջորդականությունը, իհարկե, բոլորի մոտ նույնը չէ, եւ փուլերի քանակն էլ՝ նույնպես։ Բայց ահա իմ դեպքում՝ մանկապարտեզ, հետո՝ ութ տարվա դպրոց (ես ավարտեցի տասներորդ դասարանը, բայց չորրորդը ցատկեցի. ոչ թե իմ ցանկությամբ, այն ժամանակ այդպես էր ընդունված)։ Այնուհետեւ՝ չորս տարի տեխնիկում՝ ութ փոքր փուլերով՝ սեսիաներով, պրակտիկաներով, կուրսայիններով, քննություններով եւ դիպլոմով։ Հետո՝ համալսարան։ Համալսարանական սկզբունքը նման է տեխնիկումին, միայն թե ես սովորել եմ ոչ թե չորս, այլ հինգ տարի։ Ճիշտ է, տեխնիկումի չորս տարիները տեւեցին տասի պես, իսկ համալսարանականները թռան երկուսի պես. այստեղից էլ հարց՝ որտե՞ղ էր ինձ ավելի լավ։

Տեխնիկումի եւ համալսարանի միջեւ կարելի է տեսնել նաեւ լրացուցիչ փուլեր։ Կոպեյսկի մանկական «Մամուլի կենտրոնի» խմբակը, Չելյաբինսկի մանկավարժական համալսարանի ընկերների ուսանողական թատրոնը։ Իսկ հետո նաեւ «Ստեղծագործական խումբը» իմ Հարավ-Ուրալյան պետական համալսարանում։ Այնտեղ մենք ներկայացումներ էինք ցուցադրում, «հոգեբանների նվիրում» եւ ամանորյա ելույթներ։

Այս ամենի միջեւ՝ ամռանը ուղեւորություն դեպի Անգլիա։ Մեկ ուրիշը՝ հաջորդ տարի՝ Նահանգներ։ Գնացել եմ նաեւ հանգստանալու՝ Օդեսա, Պետերբուրգ, Նեֆտեյուգանսկ, Մոսկվա, ավտոբուսային շրջագայություն Եվրոպայով եւ ամենամյա ամառային արշավներ Չելյաբինսկի մարզի անտառներով եւ լճերով։ Ընկերների եւ հարազատների հետ կատարել եմ նաեւ այլ ուղեւորություններ։

Համալսարանն ավարտելուց հետո երկուսուկես տարի զբաղվել եմ անհատական եւ խմբային հոգեթերապիայով։ Որպես մասնակից։ Եվ ես ունեցել եմ նաեւ «ամեն տեսակի աշխատանք», որոնց մասին գրել չեմ ուզում, եւ կարդալն էլ ձանձրալի է։

Վերջին մեկուկես տարին հաճախել եմ Չելյաբինսկի «Սվյատունեց» գրական ակումբ, որտեղ հանդիպել եմ գրչակից բազմաթիվ ընկերների եւ մի քանի հետաքրքիր մարդկանց։

Այժմ ես ինձ համար հորինել եմ ուղեւորություն դեպի ՀԱՀ։ Այսինքն, հասկանո՞ւմ եք։ Ինձ մոտ ամեն ինչ միշտ այնպիսին է, որ սկսվում եւ ավարտվում է։ Իսկ արտասահմանյան ուղեւորությունների դեպքում, որքան էլ դրանք ինձ դուր գան, ես շատ եմ սպասում դրանց ավարտին։ Ինչի՞ համար։ Ինչո՞ւ եմ ես ավելի շատ կարողանում վայելել պահը, այլ ոչ թե գործընթացը։ Վստահ եմ, որ ինչ-որ մեկը ի պատասխան ինձ կասի. «Դե, եթե դու չես կարողանում, ապա ես չգիտեմ, թե ով է կարողանում»։ Ես կարող եմ միայն ուսերս թոթվել նման հայտարարության վրա, թեեւ դա լսել եմ։ Բայց ես ինչ-որ կերպ պատրաստ չեմ հերթական նման դատողությանը։

Այնպես որ, ասում եմ անկեղծ. ես չգիտեմ, թե ինչպես ապրել։ Եվ դա ճշմարտություն է։ Եվ երբեմն ես, իրականում, օգնության կարիք ունեմ։ Օրինակ՝ հարցի պատասխանի մեջ. ինչպե՞ս կարելի է ապրել այնպես, որ չսպասել «փուլի ավարտին»։

Ոչ, իրականում, ես չեմ էլ ուզում սպասել ավարտին։ Բայց եթե խորհես, ապա ոչ թե սպասումը, որպես կյանքին զուգահեռ գործընթաց, ես չեմ ուզում, այլ հենց սպասելը չեմ ուզում։ Հաճախ առաջանում է անմիջապես փախչելու ցանկություն։ Վազել դաշտի երկայնքով, ցատկել փոքր ինքնաթիռի խցիկը եւ թռչել։

Բայց ես Ռիչարդ Բախը չեմ։ Ես Սեմյոն Սանդալկինն եմ։ Եվ ոչ միայն չգիտեմ, թե ինչպես կառավարել ինքնաթիռը, այլեւ ընդհանրապես այն չունեմ։ Փողս, ըստ էության, միայն «ուտելու» համար է, մի քիչ՝ հագնվելու։ Եվ մի փոքր էլ՝ փոքր ճամփորդությունների համար, որոնցից ես փորձում եմ առավելագույն հաճույք ստանալ։ Բայց դա էլ չէր լինի, եթե ես չփորձեի փողերը չվատնել։ Այնպես որ, ի՞նչ անել։ Արժե՞ արդյոք փորձել։

Իսկ հետո, ո՞ւր թռչեմ։ Ռուսաստանում հիմա արդեն ցուրտ է, եւ դա այն դեպքում, երբ իրական սառնամանիքները դեռ չեն սկսվել։ Իսկ դրանք երկար կլինեն։ Իսկ ես եւ ձմեռը, առայժմ, անհամատեղելի ենք։ Այնպես որ մինչեւ գարուն այնտեղ ոչ մի դեպքում։ Այնպես որ մնում է միայն փորձել «ինչ-որ կերպ մշտապես նորմալ ապրել»։ Ոչ թե գոյատեւել, այլ ապրել։

Եվ հարցը մնում է. ինչպե՞ս, առանց ինքդ քեզ փոխելու (լսեք. չփոխելու!!!) սովորել դա։

Անանց, բայց եւ այդ պահը հարաբերական է, ինձ համար երեւում են միայն երկու բան՝ իմ ստեղծագործելու ցանկությունը եւ մարդկանց հետ ունեցած հարաբերությունները։

16:20, 16 նոյեմբերի, 2008 թ.