2029 թ...

Հետաքրքիր է, թե ո՞ր անհայտ եզերքներն է քեզ այժմ տարել իմ ստեղծագործական երեւակայությունից ծնված թափառումների անհանգիստ քամին, ո՛վ հետաքրքրասեր ընթերցող։

Ինտրիգի մեջ ես, խոստովանի՛ր։ 2029 թ... «Չի կարող պատահել, - գուցե միամտորեն մտածես դու։ - Մի՞թե... 2029 թ. - տարին... Մի՞թե... Չէ՞ որ պետք է ունենալ ոչ սովորական համարձակություն եւ ոչ կեղծ խորաթափանցություն, որպեսզի այսպես, պարզապես, համարձակ եւ անամոթաբար առաջ անցնես ժամանակի ընթացքից, արագ եւ աննկատ, իսկական տիրոջ պես քայլես տասնյակ տարիների վրայով եւ, ի զարմանս քեզ եւ քո անխռով երջանկության, չզգաս ժամանակի անդառնալի ազդեցությունը...»

Այժմ, իմ ընթերցող, շուրջդ նայիր, աչքերդ լայն բացիր։ 2029 թվական... Մենք հայտնվեցինք (գուցե դա քեզ չի զարմացնում) խելացի մեքենաների աշխարհում։ Այո, կանխում եմ քո վրդովմունքը եւ հնարավոր մտավախությունը. անշուշտ, ոչ միայն խելացի մեքենաների աշխարհում, այլեւ յուրովի տաղանդավոր եւ այնքան տարբեր, բայց միեւնույն ժամանակ իրենց համար հարմարավետ անկյուն, իրենց «տեղը արեւի տակ» գտած եւ մեքենաների հոգատար հայացքը մշտապես զգացող մարդկանց աշխարհում։

Զարմանալի է, բայց քո, կարող եմ գուշակել, ամենաանհավանական եւ անհնարին թվացող տեխնիկական նվաճումներն ու նորամուծությունները, որոնք այդքան հեռավոր 2010 թվականին էին, այժմ այնքան շոշափելի եւ իրական են։ Ահա դրանք, հենց քո լայն բացված աչքերի առջեւ։ «Որտե՞ղ, որտե՞ղ»,- անհանգիստ շուրջդ ես նայում։ - «Ես ոչինչ չեմ տեսնում...» Սպասիր, մի՛ շտապիր (ինչպես փոքրիկ երեխա, ազնիվ խոսք :) ) – միացրու, սիրելի՛ ընթերցող, քո անգին երեւակայությունը, եւ այն հաջողությամբ կկատարի իր գործը նույնիսկ առանց իմ օգնության... Դե ինչ, ստացվե՞ց...

... Անշուշտ, ես քեզ այնքան լավ եմ հասկանում, քո գաղափարներն ու կերպարները լրջորեն խաղացին, հասան, ինչպես ասում են, ամենազարմանալի ձեւերի ու չափերի... Այնքան չեմ ուզում, իմ թանկագին, ընդհատել այդ քաղցր երազանքները անհավանական եւ սարսափելիորեն ցանկալի ապագա կյանքի մասին, բայց, ավա՜ղ, մենք պետք է շարժվենք առաջ...

Գիտե՞ս, ես, խոստովանում եմ, ոչ այնքան ապշում եմ այդ աննկարագրելի (հավատա, իմ երեւակայությունն էլ դեռ ինչ-որ բանի ընդունակ է) տեխնիկական նվաճումներից, որքան նրանից, որ նույնիսկ այդպիսի մեքենայական դրախտում մարդը, մեքենայական հոգատարությամբ եւ հարմարավետությամբ սարսափելիորեն փչացած, նախկինի պես (թեեւ ոչ, գուցե նույնիսկ ավելի մեծ չափով. զուր չէ, որ ասում են՝ իմաստությունը գալիս է տարիների հետ. այսպես, մարդկության իմաստությունը կուտակվում է տասնամյակներով) գնահատում է բուժիչ բնության հետ քաղցր շփումը, գրքի էջերում պատկերավոր բացված աշխարհը եւ դեպի հեռուն կանչող անհայտ ճանապարհով բուժիչ զբոսանքը... Համաձայնիր, մենք այժմ՝ ճանապարհորդ-ֆուտուրոլոգներս, ավելի քան որեւէ մեկը մոտ ենք եւ հասկանում ենք «դեպի հեռուն կանչող անհայտ ճանապարհով անհավանական զբոսանքի» այդ զգացումը...

Լավ նայենք շուրջներս. ահա գրախանութները, որոնք սիրալիր կերպով գրքեր են տրամադրում նրանց, ովքեր նախընտրում են «բացահայտել» գրքի աշխարհը՝ այն անմիջապես ձեռքերում պահելով, իսկ կողքին, նայիր. չափազանց ավտոմատացված եւ տեխնիկայի վերջին խոսքով հագեցած էլեկտրոնային գրադարաններ՝ նրանց համար, ովքեր վստահորեն քայլում են ժամանակին համընթաց։

Իսկ ահա... իսկ այստեղ... անհավանական է... նայիր այստեղ։ Զգո՞ւմ ես հիասթափության ինչ-որ զգացում։ Ինչպե՞ս եմ ես քեզ հասկանում։ Այնքան շատ բան կա, որ ուզում ես տեսնել, շոշափել, շատ բան իմանալ, եւ այնքան անարդարացիորեն քիչ ժամանակ...

Լսիր, կարծես թե ես ունեմ անթերի (չեմ համեստանա) գաղափար. պետք է դիտել պարբերականները։ Չէ՞ որ թերթերը, ամսագրերը (յուրաքանչյուր ընթերցող անպայման առանց դժվարության կգտնի իր ճաշակին համապատասխան ամսագիր) լավագույնս են պատմում ընթացիկ կյանքի իրադարձությունների մասին՝ ճշմարիտ եւ ոչ այնքան։ Եկ փորձենք. այսպես, ուզո՞ւմ ես էլեկտրոնային տեսքով։ Թեեւ գիտես, ես, թերեւս, հին ձեւով, կնայեմ ահա այս գունագեղ շապիկով ամսագրին։ Այսպես... բովանդակություն... Ահա, գիտություն եւ տեխնիկա - բավական տեսանք մեր աչքերով... Քաղաքականություն - ազնիվ խոսք, ինձ այնքան էլ չի հետաքրքրում... Աստղային կյանք, արվեստ – կիմանանք իր ժամանակին... Իսկ սա ի՞նչ է... Հետաքրքիր է... IEC?! International Exchange Center?! Որքան հիշում եմ, սա ընդամենը Միջազգային փոխանակման կենտրոն է, որը թույլ է տալիս ուսանողներին «հեշտությամբ մեկնել Ամերիկա մի քանի ամառային ամիսներով՝ օրինական աշխատելու եւ երկրով մեկ ճանապարհորդելու համար»։ Ճիշտն ասած, չեմ հասկանում. IEC եւ ամբողջական խորագիր շաբաթաթերթում։ Ինչո՞ւ IEC։ Չէ՞ որ նման ընկերություններ այժմ (մի րոպե, եկեք մինչեւ վերջ անկեղծ եւ ազնիվ լինենք, ոչ թե հիմա՝ 2029 թվականին, այլ հիմա՝ 2010 թվականին) տասնյակ են։ Իսկ ժողովրդականությունը եւ հայտնիությունը, գումարած նորաձեւ ամսագրում էջը՝ միայն մեկինը։ Այժմ ես լրջորեն հետաքրքրված եմ... Անպայման պետք է իմանալ, թե ինչումն է բանը. վեցերորդ... ութերորդ... ահա, ահա ինձ անհրաժեշտ 12-րդ էջը։ Համբերությունս չի հերիքում նայելու...

ԿՅԱՆՔՆ ԱՅՍՕՐ 31 դեկտեմբերի 2029 թ.

12-րդ էջ

IEC – մարդկության եզակի նվաճումը

Անշուշտ, մեր մշտական ընթերցողները հասցրել են արդեն մանրակրկիտ ուսումնասիրել ՄՓԿ-ի գործունեությունը։ Բայց մենք համոզված ենք, որ այսօրվա խորագիրը կզարմացնի եւ կուրախացնի նրանց։ IEC-ի կայքում մենք խնդրեցինք կիսվել իրենց կարծիքներով։ Հարյուր հազարավոր նամակներ են եկել։ Հրապարակում ենք մեր թղթակցի վերցրած հարցազրույցները։

...Դիմելով Կենտրոն՝ ես զարմացած էի ինձ նկատմամբ ցուցաբերած հոգատար վերաբերմունքից...

• Ի՞նչ կարող եք ասել IEC-ի աշխատանքի մասին։
• Գիտե՞ք, այսօրվա դրությամբ IEC-ն շուկայում միակ, բացարձակապես մրցակիցներ չունեցող, մոնոպոլիստ ֆիրմա է, ինչպես կասեին տնտեսագետները։ Դեռ ընդամենը 5-6 տարի առաջ տասնյակ նման ֆիրմաներ մրցակցում էին նրա հետ, բայց աստիճանաբար կամավոր (ինչը բավականին խելամիտ է նրանց կողմից) հեռացան շուկայից։ Ինչպե՞ս է դա հնարավոր։ Այս մոնոպոլիզացիայի հետեւանքները վախեցնո՞ւմ են Ձեզ։ Իզուր. նախ՝ սպառողը, նրա կարծիքը եւ պահանջարկը թելադրում են շուկայի խաղի կանոնները՝ սա մեկ. երկրորդ՝ հավատացեք, Կենտրոնի շահերից բնավ չի բխում կորցնել նման երախտապարտ հաճախորդներին։
• «Նման երախտապարտ հաճախորդների» թվում նաեւ Դո՞ւք եք։
• Այո, ժամանակին՝ 2010 թվականին (զարմանալի է, թե որքան վաղուց էր դա), լինելով տնտեսագիտական համալսարանի ուսանող, ես մասնակցել եմ Work and Travel ծրագրին։ Բայց նույնիսկ այսօր ուրախությամբ շարունակում եմ հետեւել ընկերության հաջողությանը եւ բարգավաճմանը, եւ այժմ իմ երեխաները նրա երախտապարտ հաճախորդներն են։
• Լավ, բայց այնուամենայնիվ, ինչո՞ւ այն ժամանակ, շատ տարիներ առաջ, Դուք ընտրեցիք հենց IEC-ն։
• Ամեն ինչ պարզ է։ Դիմելով ՄՓԿ՝ ես մանկական կերպով զարմացած եւ ապշած էի ինձ նկատմամբ ցուցաբերած հոգատար վերաբերմունքից։ Ճիշտն ասած, նույնիսկ այսօր, տարիներ անց, ես գիտեմ, որ իմ երեխաները հուսալի ձեռքերում են։
• Ի՞նչ նկատի ունեք։
• Հասկանում ես, երբ ես դիմում էի Կենտրոն, ես հասկանում էի, որ անձնական, tet-a-tet շփումը յուրաքանչյուր ուսանողի հետ, այո, օգտակար եւ անհրաժեշտ է, բայց, ավա՜ղ, անիրագործելի եւ անհասանելի. ՄՓԿ-ի աշխատակիցների ժամանակը եւ հնարավորությունները հեռու են անսահմանափակ լինելուց։ Այն ժամանակ ինձ իսկապես հետաքրքրեց, թե ինչպե՞ս նրանք կհաղթահարեն այդ խնդիրը. չէ՞ որ մշտական տեղեկացումը եւ երկխոսությունը պարզապես անհրաժեշտ են...
• Եվ՞...
• Փոստային նամակներ...
• Ընդամե՞նը։ Չէ՞ որ ոչ մի ինքնահարգանք ունեցող կազմակերպություն, ընկերություն առանց էլեկտրոնային շփման՝ ՈՉԻՆՉ է։
• Այո, ես քեզ հետ լիովին համաձայն եմ։ Բայց, հասկանում ես, բուն էությունը այստեղ ոչ այնքան Internet-ի նվաճումների օգտագործման մեջ է, որքան այդ նամակների բովանդակության, լցվածության մեջ։ Ուսանողները դիմում են ՄՓԿ, ինչպես հիշում եմ ինձ, այնքան «կանաչ», լավ իմաստով հավակնոտ, շփոթված, խոստովանում եմ, մի փոքր վախեցած. չէ՞ որ պետք է հայտնվել օտար երկրում։ Եվ այնքան կարեւոր է հասկանալ դա եւ աջակցել երիտասարդներին ինքնուրույն կյանքի նրանց ձգտման մեջ։ Իսկ ինչպե՞ս աջակցել. փոստային նամակներով։ Կարդում էի, հիշում եմ, բրոշյուրները եւ հասկանում. ինձ հետ, անպայման ինձ հետ են շփվում. զարմանալին այն է, որ կանխում են ինձ մոտ ակամա առաջացող հարցերը. կիսվում են իրենց փորձով. եւ այս ամենը այնքան պարզ, մատչելի, հասկանալի, բնավ ոչ հավակնոտ լեզվով...
• Այո, Ձեզ հետ չհամաձայնել հնարավոր չէ. ուսանողների նկատմամբ լիարժեք կողմնորոշվածությունը իրենց աշխատանքում, բոլոր նրբությունների եւ նրբերանգների մանրակրկիտ մտածվածությունը թույլ տվեցին IEC-ին արդարացիորեն զբաղեցնել այսօր շուկայում առաջատար դիրքը։

...Եվրոպացի ուսանողները, ի ծնե տաղանդավոր, IEC-ի կողմից դաստիարակված, անսպառ գաղափարների, շատրվանող էներգիայի եւ չմարող խանդավառության հիմքն են...

• Ասացեք, ահա Դուք այսօր ՄՓԿ-ի անմիջական հաճախորդն եք։ Համաձա՞յն եք ավագ սերնդի կարծիքին։

• Անկասկած։ Այս ամենը այդպես է։ Ճիշտ է, այս տարիների ընթացքում (չէ՞ որ արդեն 2029 թվականն է) IEC-ի աշխատանքում արմատական փոփոխություններ են տեղի ունեցել։ Դատեք ինքներդ. այսօր յուրաքանչյուր ինքնահարգանք ունեցող ուսանող չի պատկերացնում կյանքը առանց ՄՓԿ-ի։ Եթե ուզում եք, ՄՓԿ-ն ուսման, կարիերայի մի աստիճան է, որը չես կարող պարզապես ցատկել (եւ խոստովանենք, չես էլ ուզում). այն պետք է անպայման անցնել, համարձակ եւ վստահ, եւ հաճույքով։

• Միգուցե էլի՞ մի բան։

• Աճել է, օրինակ, ՄՓԿ-ի աշխատակիցների հաստիքը։ Այսօր այն պարզապես հսկայական է. մենեջերներ, հոգեբաններ (հոգատարությունը ոչ միայն կոլեկտիվում դրական մթնոլորտի, այլ, իհարկե, նաեւ ուսանողների բարոյական պատրաստվածության մասին, օ՜, ինչքան կարեւոր է), ուսուցիչներ (անգլերենը մեզ համար այլեւս խոչընդոտ չէ), դիզայներներ, հարցազրուցավարներ, լրագրողներ... - բառացիորեն ամեն ինչ հաշվի է առնված եւ մտածված։
  Սա դեռ ոչինչ։ Special for you ընտրվում է աշխատանք՝ Կենտրոնի հսկայական, ինձ թվում է, նվաճումը։ Հաշվի է առնվում ամեն ինչ. կրթություն, ցանկություն, հնարավորություններ, կարողություններ... Մեզ համար՝ ուսանողներիս, հայտնվում է յուրահատուկ հնարավորություն փորձելու ինքներս մեզ, զարգացնելու մեր ստեղծագործական, մասնագիտական հմտությունները։ Ասենք, ես, սովորելով որպես գովազդային գործակալ, չեմ աշխատել խոհանոցում կամ հյուրանոցում, այլ աշխատել եմ գովազդային գործակալությունում, որը խելամտորեն ընտրվել էր ինձ համար ՄՓԿ-ի կողմից։ Այո, պարծենամ Ձեզ, ամերիկացիներն այնքան գոհ մնացին իմ աշխատանքից, որ նույնիսկ նյութապես շնորհակալություն հայտնեցին IEC-ին։ Հավատացեք, նրանց ներդրումները + այլ գոհ գործատուների ներդրումները թույլ կտան IEC-ին հորինել ինչ-որ նոր բան։ Ի՞նչ ասել, ՄՓԿ-ի շնորհիվ այս ամառը պարզապես անմոռանալի էր ինձ համար, օգտակար իմ ապագայի համար։ Այժմ տեսնո՞ւմ եք, թե ինչպես է ՄՓԿ-ն օգնում ուսանողներին իրացնել իրենց, իսկ ամերիկացիներին...

• Ստանալ տնտեսական օգուտ՞...

• Ճիշտ նշանակետին։ Ինչպես նրանք իրենք են խոստովանում. «եվրոպացի ուսանողները, ի ծնե տաղանդավոր, ՄՓԿ-ի կողմից դաստիարակված, անսպառ գաղափարների, շատրվանող էներգիայի եւ չմարող խանդավառության հիմքն են»։ Ինչը, համաձայնեք, բնավ չի խանգարի ամերիկացիներին։

• Իսկ ճի՞շտ է, որ հենց ՄՓԿ-ն է ստիպում կամ, ավելի շուտ, ուղղորդում ուսանողներին «ճշմարիտ ուղու վրա» :)։

• Իզուր եք, ի դեպ, ժպտում։ 100%-ով։ Հասկանում եք, IEC-ն մշտապես անցկացնում է ամենատարբեր մրցույթներ, ուսանողական մրցաշարեր, մրցումներ, որոնք մեզ դրդում են ակտիվորեն մասնակցել դրանց, «քրտնել եւ տանջվել» հաղթանակի համար։ Ճիշտ է, դա եղել է նաեւ նախկինում։ Իսկ ահա այն, ինչ չի եղել՝ արտասահմանում ստաժավորումն է... ցավոք, առայժմ միայն հատուկ տաղանդավոր եւ աշխատասերների համար. գործը լուրջ է եւ բավականին ծախսատար։ Խոստովանում եմ, այժմ ես ջանասիրաբար ձգտում եմ ՄՓԿ-ի նման «իդեալին եւ հույսին» (ոչ միայն ձգտում եմ, այլեւ գործադրում եմ բոլոր ջանքերը). շատ եմ ուզում բաց չթողնել ընձեռված հնարավորությունը։

• Զարմանալի է, թե որքան անկեղծ է ՄՓԿ-ն հավատում ուսանողներին, իսկ ուսանողները անվերապահորեն ապավինում են ՄՓԿ-ին։ Ընդ որում, ինչպես Դուք ինքներդ լսեցիք, այդպես էին մտածում ուսանողները տասնյակ տարիներ առաջ, բայց այդպես են շարունակում մտածել ուսանողները այժմ, 2030 թվականի շեմին։ Միացե՛ք։

Զրուցեց IEC-ի թղթակիցը

ԿՅԱՆՔՆ ԱՅՍՕՐ 31 դեկտեմբերի 2029 թ.

Լսիր, սիրելի՛ ընթերցող... Մենք չպետք է կորցնենք ոչ մի րոպե... Վազենք հետ՝ 2010 թվական, ժամանակն է ամեն ինչ ստուգել սեփական փորձով...

P.S. Կհանդիպենք 2029-ին : )!