Ինձ հրավիրել էին տեղական զվարճանքի՝ տոնավաճառի։ Ռուսականի հետ համեմատելու համար կարելի է այն անվանել ՎԴՆԽ։ Հրավերն ընդունել էի Սյուզանից եւ նրա ընկերոջից՝ Սթիվենից։ Սակայն ես դեռ նախաճաշի պարտք էի մնացել իմ ղեկավարին եւ նրա ընտանիքին։ Ամբողջ նախորդ օրը ծախսել էի մաքրության եւ իրերը հավաքելու վրա։ Արթնացա շատ վաղ, մինչ մեքենան տաքացնում էի, մի բաժակ սուրճ խմեցի։ Ժամը յոթի կողմերը ուղեւորվեցի գործատուիս տուն։ Ճիշտ է! Մոռացել էի նշել՝ վերջին աշխատանքային շաբաթվա ընթացքում ես վարում էի (հենց վարում էի) Նեդի Tundra-ն։ Դա տեղի ունեցավ այսպես.

• Hey man, I'm tired of picking you up at restaurant and back at home. You have good driving skills. - եւ նա ինձ նետեց իր Toyota Tundra-ի բանալիները, որի համարանիշի վրա գրված էր ռեստորանի անունը։

• Gotcha. Thanks, man! Be calm. You have nothing to worry about. - պատասխանեցի ես, թերեւս, մոլորակի ամենահոլիվուդյան ժպիտով։

Ես բազմիցս գերազանցել եմ արագությունը, բայց ոստիկանները պարզապես աչք էին փակում դրա վրա։ Պատճառն այն էր, որ նրանց բոլորին դուր էր գալիս մեր ռեստորանի ուտելիքը, եւ նրանք հաճախ էին այն պատվիրում «to go» եւ լավ ծանոթ էին սեփականատիրոջ՝ Նեդի հետ։

Ուրեմն ինչի՞ մասին էի։ Ահա, լուսաբաց էր, ես շարժվում էի freeway-ով՝ թույլ պատկերացնելով, թե որտեղ է նպատակակետը։ Անցա կողքով, վերադարձա։ Թեթեւացած շունչ քաշեցի, երբ ճանապարհի եզրին տեսա Նեդին։ Նրանք հավաքեցին երեխաներին, եւ մենք գնացինք մի բացարձակ հմայիչ «նախաճաշարան»։ Ամեն ինչ ինչպես լավագույն ամերիկյան ֆիլմերում՝ սրճարան փոքրիկ օդանավակայանի մոտ, մի փոքր լիքը մատուցողուհին անընդհատ սուրճ է լցնում, ինքնաթիռներից մեկը վայրէջք կատարեց, բերեցին պատվերը՝ ձվածեղ խոզապուխտով, տոստեր, ջեմ, կարագ, կեքսեր եւ թեթեւ աղցան։ Ռադիոյով ինչ-որ տագնապալի լուրեր հաղորդեցին, քաղաքականության մասին ինչ-որ բան, եւ սկսվեց սուր բանավեճ։ Հենց այդ պահին ժամանեցին Սյուն եւ Սթիվը, չորսով մենք ուղեւորվեցինք տոնավաճառ (մեզ միացավ նրանց ընկերուհի-հարեւանուհին)։

Ճանապարհը տեւեց մոտ 2 ժամ։

Տոնավաճառում ինձ մոտ սարսափելի ալերգիա սկսվեց բոլոր փետրավորների, բրդոտների եւ երկսմբակավորների նկատմամբ։ Տեսա ամբողջ անասնապահությունը, որը բուծում են ամերիկացիները։ Դիտեցի ձիերի մրցավազքը։ Գնեցի որոշակի քանակությամբ հուշանվերներ։ Քշվեցի խելահեղ ատրակցիոնով, որն ուներ պտտման 4 առանցք։ Դարձա արծաթե դոլարի եւ հազվագյուտ 2 դոլարանոց թղթադրամի երջանիկ տերը։ Բոլորովին պատահաբար հանդիպեցինք Նեդին եւ նրա ընտանիքին։

Բացարձակապես հյուծված եւ հոգնած, բայց երջանիկ, մյուսների հետ վերադարձա։ Տունդարձի ճանապարհին Նեդը զանգահարեց Սյուզանին, նա ինձ փոխանցեց «խոսափողը»՝ ինձ հրավիրեցին նաեւ ընթրիքի։ Ես զարմացած էի, թե որքան մտերմացանք շեֆի հետ (երբ նա ինձ գումար էր տալիս, ես նրան շեֆ էի կոչում եւ ընդհանրապես շատ հաճախ էի կատակում հրահանգներ ստանալիս՝ «Sir, yes, Sir»)։ Ճանապարհին իմացա, որ անգլերենս այնքան էլ սարսափելի չէ, մեղադրում էի ամերիկյան դաստիարակությանը, բայց ավելի ուշ գիտակցեցի անգլերենիս բարելավումը։

Ժամանելուն պես ինձ սպասում էր հիանալի չինական ուտելիք։ Այդքան համեղ բան Ռուսաստանում չէի փորձել, քաղցր-թթու սոուսը գովասանքից վեր էր, շիիտակեն՝ մարինացված ինձ անհայտ սոուսի մեջ, հավ եւ ավանդական պատրաստված տավարի միս։ Ես իսկապես ընկերացա նրանց ամբողջ ընտանիքի հետ, բաց, հոգեհարազատ մարդիկ, նրանք հաճախ էին ինձանից խորհուրդ հարցնում, թեեւ ինձանից մեծ էին։ Իսկ ընտանիքի փոքրիկ անդամները հիանում էին, երբ ես նրանց հետ խաղում էի։ Երեկոն ավարտվեց, ինձ նորից տվեցին մեքենայի բանալիները։ Ես որոշեցի գնել մի քանի բանկա գարեջուր, ցանկացա երեկոն անցկացնել մտորումների մեջ եւ վայելել վերջին գիշերը այն տանը, որը մենք վարձակալել էինք ամբողջ ամառ։ Ես պետք է քնեմ եւ լավ հանգստանամ, առջեւում Նյու Յորք տանող երկար ժամեր են։