Սկզբում ընկերներիս հետ պատրաստվում էինք մեկնել Beach Haven փոքրիկ առողջարանային քաղաք։ Եվ թեեւ մենք պետք է աշխատեինք հենց այնտեղ, Beach Haven-ում կա մեկ մեծ խնդիր՝ այնտեղ ուսանողների համար վարձակալության տներ չկան։ Այդ պատճառով, նամակագրության միջոցով իմ նոր ծանոթների խորհրդով, մենք մեկնեցինք Atlantic City՝ հայտնի ծովափնյա առողջարան եւ զվարճանքների կենտրոն։
AC տանող տոմսերը մենք գնել ենք Port Authority Bus Terminal-ում՝ Greyhound ավտոբուսային ընկերությունից։ Ուղեվարձը յուրաքանչյուրի համար կազմեց 25$, ընդ որում՝ ժամանելուն պես կարող եք կտրոն ստանալ կազինոյում (կրկին, եթե 21 տարեկան եք)։ Greyhound ավտոբուսները շատ հարմարավետ են, իսկ ճանապարհը տեւեց մոտ 2 ժամ։
Atlantic City
Կացարան
Atlantic City-ում մենք հրատապ պետք է կացարան գտնեինք։ Շնորհիվ իմ նոր ծանոթ Մարսելի, ով մեր ժամանումից առաջ օգնեց մեզ տուն գտնել օվկիանոսից հինգ րոպե քայլելու հեռավորության վրա, մենք կարողացանք շատ արագ տեղավորվել։
Սկզբում թաղամասը ինձ ամենեւին էլ հանգիստ չթվաց, բայց ճիշտն ասած, արդեն մեկ օր անց ես սկսեցի դրան բոլորովին այլ աչքերով նայել։ Ինձ համար ամենագլխավոր բոնուսը օվկիանոսն է։ Եվ թեեւ մեզ հաջողվեց լողանալ միայն մի քանի օր անց, դա միեւնույն է փոխհատուցեց 30 աստիճան շոգին սպասելու բոլոր օրերը։
Մենք սենյակ ենք վարձում եռահարկ տանը, որի առաջին հարկում գտնվում է Tony Boloney's պիցցերիան, որտեղից միշտ թարմ խմորի հոտ է գալիս։ Մեզ հետ տանը ապրում են եւս երկու աղջիկ Ռումինիայից եւ մի տղա Սլովակիայից, ով, կարծես, շուրջօրյա աշխատում է։ Միակ խնդիրը լոգարանի հերթն է, որը գոյանում է առավոտյան եւ երեկոյան։
Instagram: 1. Պիրս։ 3. Մեր տան դիմացի պողոտան։ 4. Կախարդական տեսարան մակընթացությունից հետո։
Աշխատանք
J-1 Visa ուսանողները հասկանում են, որ այս ուղեւորության առանցքային պահը աշխատանք գտնելն է, որը թույլ կտա լավ գումար վաստակել եւ հասցնել հանգստանալ։ Քանի որ մենք չգնացինք Beach Haven, մենք ստիպված էինք զանգահարել հովանավորին եւ բացատրել մեր իրավիճակը։ Մեզ տվեցին աշխատանք փնտրելու համար ինչ-որ հետաձգում։ Եվ հենց այստեղ է սկսվում ամենահետաքրքիրը։ Հուլիսի սկզբին նոր աշխատանք գտնելը պարզվեց ոչ թե դժվար, այլ գրեթե անիրական։ Մենք շրջում էինք խոշոր հյուրանոցներով եւ կազինոներով, սրճարաններով եւ ռեստորաններով, խանութներով, թանգարաններով եւ նույնիսկ բենզալցակայաններով։
Ամենից հաճախ մենք լսում էինք նույն արտահայտությունը. "I'm not sure if we're hiring now, but you can apply online"։ Լրջորեն, ես ատում էի բոլոր այդ applications-ը, որոնցում գրեթե միշտ հիմնական կետը ամերիկացի գործատուի մոտ աշխատանքային փորձն է։ Երբեմն մեզ անմիջապես հասկացնում էին, որ մեր application-ը կնետեն աղբամանը այն բանից հետո, երբ մենք այն լրացնենք եւ փակենք մեր հետեւից դուռը։
Բացի այդ, երկրի տարածքում օրինական աշխատելու հնարավորություն ունենալու համար J-1 Visa ուսանողները, ինչպես եւ ԱՄՆ քաղաքացիները, պետք է անպայման ստանան social security number, այսինքն՝ սոցիալական ապահովագրության համար։ Այն պատճառով, որ մենք մի փոքր ձգձգեցինք դրա ստացումը (իսկ այն կարելի էր ստանալ միայն քաղաքից դուրս գտնվող գրասենյակում), մեզ կես ճանապարհին մերժում էին աշխատանքի ընդունվելու փորձի ժամանակ։
- տխուր մասի վերջը -
Նշում:
Խորհուրդ #1
Միշտ խոսեք մենեջերի հետ։ (Մենեջերը հենց այն մարդն է, ով կարող է ձեզ աշխատանքի ընդունել, ուստի ազատ հաստիքների մասին պետք է իմանալ միայն նրանից)։
Խորհուրդ #2
Լրացրեք applications, բայց մի հույս դրեք միայն այս եղանակի վրա։
(Միակ application-ը, որով մենք պատասխան ստացանք, իսկապես վերջնական արդյունքում օգնեց մեզ գտնել երկրորդ աշխատանքը։ Բայց մենք լրացրել էինք հարյուրավոր նման հարցաթերթիկներ)։
Խորհուրդ #3
Կապեր հաստատեք։
(Ծանոթացեք, շփվեք եւ մի ամաչեք օգնություն խնդրել։ Ինձ երբեք նախկինում չէր հաջողվել հանդիպել այդքան բարյացակամ մարդկանց, ովքեր անկեղծորեն փորձում են օգնել եւ անհանգստանում են քեզ համար։ Աշխարհում ոչ մի 'Շնորհակալություն' չի բավականացնի՝ փոխանցելու իմ երախտագիտությունը նման տղաներին)։
To be continued...
(Հետեւեք թարմացումներին Instagram-ում՝ vicstepanchuk)
