14 հունվարի, 2030 թ. Work and Travel the Moon 2030 ծրագրի մասնակցի օրագիր
Սկսեցի պատրաստվել դեպի Լուսին թռիչքին Work and Travel ծրագրի շրջանակներում: 2029 թվականին International Exchange Center-ը նշեց իր 40-ամյակը, թվում է՝ քիչ է, բայց որքան բան է տեղի ունեցել այդ ընթացքում: Ժամանակին ծրագիրը երիտասարդ եւ հավակնոտ ուսանողներին ուղարկում էր ԱՄՆ՝ հաղորդակցման փորձ ձեռք բերելու, այլ երկրում ապրելու, մշակույթին ծանոթանալու, նոր ընկերներ գտնելու եւ անմոռանալի տպավորություններ ստանալու համար: Այսօր International Exchange Center-ը ուսանողներին ուղարկում է ամբողջ աշխարհով մեկ: Յուրաքանչյուր երիտասարդ կարող է իրեն փորձել որեւէ մասնագիտության մեջ, եւ դա շատ հետաքրքիր է: Կարելի է գնալ Հարավային Աֆրիկա՝ ադամանդներ արդյունահանելու, Չինաստան՝ էլեկտրոնիկայի գործարաններ, կամ Բրազիլիա՝ նոր ծառեր տնկելու եւ արեւադարձային բնությամբ հիանալու: Շատ եվրոպացի եւ ամերիկացի ուսանողներ գալիս են նաեւ Ռուսաստան՝ տայգայի արգելոցներ եւ նանոտեխնոլոգիական կենտրոններ: Բայց, իհարկե, ամենահետաքրքիր ճանապարհորդությունը, բոլոր ուսանողների երազանքը, դեպի Լուսին թռիչքն է: Նույնիսկ 20 տարի առաջ դրա մասին կարելի էր միայն երազել, բայց այսօր Լուսնի վրա կառուցված են եւ՛ Հելիում-3-ի արդյունահանման գործարաններ, եւ՛ կայանի աշխատակիցների համար տներ, եւ՛ տրանսպորտային ու տիեզերական տերմինալներ, եւ՛ զբոսաշրջիկների համար հյուրանոցներ: Ես շատ եմ ուզում ինքս զգալ անկշռությունը թռիչքի ժամանակ, իսկ հետո՝ «գոյության անտանելի թեթեւությունը» արդեն Լուսնի վրա, չէ՞ որ այնտեղ ձգողականության ուժը 6 անգամ փոքր է երկրայինից: Եվ International Exchange Center-ը այժմ ուսանողներին տալիս է այդ հնարավորությունը նոր Work and Travel the Moon ծրագրով: Փոքր վճարի դիմաց ուսանողը կարող է այցելել Լուսին, իրեն զգալ որպես կայանի աշխատող, մի փոքրիկ մասնիկ, որն օգնում է էներգիայով ապահովել մեր Երկիրը: Կարելի է աշխատել տիեզերական տերմինալներում՝ տեսակավորել փոստը, ընդունել ծանրոցները, կարգուկանոն պահպանել տերմինալում, ստուգել մեքենաների անխափան աշխատանքը: Կամ ժամանող զբոսաշրջիկների համար նախատեսված հյուրանոցներում՝ դիմավորել հյուրերին, խորհրդատվություն տալ ռոբոտ-սպասուհիների, ռոբոտ-լվացքարարների եւ այլնի աշխատանքի վերաբերյալ, աշխատել որպես անիմատոր, չէ՞ որ ինչքան էլ խելացի մեքենաներ ստեղծենք, իրական կենդանի շփումը միեւնույն է անփոխարինելի է: Կարելի է նաեւ հրահանգավորում անցկացնել ցածր ձգողականության պայմաններում վարքագծի վերաբերյալ: Կամ աշխատանքի անցնել որպես գիդ: Այժմ դա, ի դեպ, շատ ավելի հեշտ է, քան 20 տարի առաջ, չէ՞ որ յուրաքանչյուր զբոսաշրջիկ կարող է ականջակալներ դնել եւ կլսի ձեր խոսքը նույն ինտոնացիայով, ձեր իսկ ձայնով, բայց մարդու մայրենի լեզվով: Եվ, իհարկե, Լուսին արժե գնալ ոչ միայն այնտեղ աշխատելու համար, այլեւ ճանապարհորդելու: Չէ՞ որ ամենագեղեցիկ լուսնային մայրամուտի մասին մտքից իսկ շունչը կտրվում է, իսկ Լուսնային առաջին թանգարան այցելությունը, եւ Հելիում-3-ի՝ այսօրվա դրությամբ լավագույն վառելիքի արդյունահանումը սեփական աչքերով տեսնելու հնարավորությունը: Ես նաեւ խելահեղորեն ուզում եմ քշել այն փոքրիկ մեքենաները, որոնք այսօր այնքան շատ են վազում լուսնային մակերեսով, եւ գնալ ամենամեծ խառնարանը՝ Հերցշպրունգ, դրա տրամագիծը 100-ից ավելի կմ-ով մեծ է, քան Երկրի ամենամեծ խառնարանինը:
Այսօր որոշիչ չափանիշը լեզվի իմացությունը չէ (այժմ կարելի է ամբողջ ժամանակ քայլել թարգմանիչ-ականջակալով), այլ տիեզերքում եւ լուսնային մակերեսին տեխնիկայի անվտանգության իմացությունը, ինչպես նաեւ հիանալի առողջությունը: Կայանում ամենաշատը չինացիներն են (ինչպես, ի դեպ, եւ աշխարհում), այնուհետեւ՝ ռուսները եւ ամերիկացիները: Այնպես որ, չինարենի իմացությունը կարող է շատ պետք գալ, թեեւ որոշիչ չէ:
Նավի մեկնարկին մնացել է ընդամենը 5 ամիս, եւ ես ուժեղացված կերպով ուսումնասիրում եմ կանոնները, որպեսզի Միջազգային տիեզերական գործակալությունից մերժում չստանամ, դա յուրօրինակ վիզա է դեպի Լուսին: Եվ մի փոքր նյարդայնանում եմ, չէ՞ որ դեռ պետք է աշխատանք գտնել: Բայց եւ այնպես, ես կանխազգում եմ, որ այս ամառը լինելու է իմ կյանքի ամենաանմոռանալի ամառը եւ անհամբերությամբ սպասում եմ դրան:
Ահա այսպես եմ ես պատկերացնում իմ դստեր կամ ցանկացած այլ ուսանողուհու օրագիրը 20 տարի անց, որը, ինչպես ես այսօր, սպասում է իր կյանքի լավագույն ամռանը Work and Travel ծրագրով: