Այս թռիչքից հետո ես գտա J-1 վիզա ունեցողների եւս մեկ խումբ, որոնց հետ իսկական դեղին տաքսիով գնացինք օդանավակայան։ Դա մեզանից յուրաքանչյուրի վրա արժեցավ $15, ինչն ավելի էժան էր, քան ցանկացած այլ տարբերակ։

Մենք աստիճանաբար մտանք կենտրոն, որտեղ շենքերը բառացիորեն ընկնում են երկինք եւ կարոտում իրենց ավագ երկվորյակ եղբայրներին։

Հյուրանոցում մենք 2 ժամ պարզապես սպասեցինք գրանցմանը, բայց այն շատ արագ անցավ, այնպես որ ժամը 15:00-ին ես արդեն կանգնած էի չորս տեղանոց համարի մեջ՝ տաքսիից արդեն ծանոթ աղջկա հետ։

Մեր համարում կա խորհրդային կահույքին կասկածելիորեն նման կահույք, բացվում է միայն պատուհանի վերին մասը եւ սառնարան չկա։ Չնայած այն բանին, որ հինգերորդ հարկը գալիս է Lobby, A, B, C, M, 2, 3, 4-ից հետո, Մանհեթենը դեռ իրեն զգացնել է տալիս եւ բավականին բարձր թակում է պատուհանը մետրոյի եւ անցնող մեքենաների ձայներով։ Ի դեպ, հարկերի մասին։ Վերելակում կոճակները դասավորված են բլոկով, այսինքն՝ հորիզոնական՝ ներքեւից վերեւ եւ ձախից աջ, կա LL կոճակ, որը մեզ շփոթեցրեց, եւ մենք չէինք կարողանում հասնել առաջին հարկ։ Lobby ցուցանակը կա, կոճակը՝ նույնպես։ Լոլ։

Մի հարկում կան սենյակների համարներ, A տառով սենյակների համարներ եւ B տառով սենյակների համարներ, ինչը հաճախ շփոթեցնում է։ Բայց ընդհանուր առմամբ զվարճալի է :)

Մենք որոշեցինք երեկոն անցկացնել վաղվա կողմնորոշման համար փաստաթղթերի պատճենահանման վրա, ուստի ստիպված եղանք զբոսնել Մանհեթենով։

Ես բլոգ էի վարում VKontakte-ում (https://vk.com/wielec_usa), այնտեղ ավելի շատ տեղեկություններ կան։