Նյու Յորք քաղաքը անջնջելի տպավորություն է թողնում՝ թե՛ ցերեկը, թե՛ գիշերը։ Ցերեկը դուք շեղվում եք գործարարներից եւ մոդելային արտաքինով հաշվապահներից, որոնք վազում են կարմիր լույսի տակ՝ ճաշից հետո աշխատանքի հասցնելու համար։ Բայց գիշերը դուք տեսնում եք ամեն ինչ։ Աչքերը ակամա բարձրանում են դեպի լուսավորված Empire State Building-ը, հմայված անխոս պատմությամբ, դուք ոտք եք դնում տհաճ ցեխի լճակի մեջ։ Նայում եք վառ ցուցանակներին եւ բախվում լուսանկարվող զբոսաշրջիկներին։ Նայում եք ոտքերի տակ՝ տեսնում եք կոյուղուց դուրս եկող ծուխը, մետրոյի գնացքի ձայներից դողացող ճաղավանդակները։ Բոլոր վագոնները նկարազարդված են գրաֆիտիով, ընդ որում՝ ոչ ամենագեղեցիկներով, վախենում եմ՝ ճիշտ այնպիսին, ինչպիսին ռուսական մետրոյում է։

Բայց գիտե՞ք, այս ամենը միասին ստեղծում է ոգեշնչման այնպիսի անխորտակելի աղբյուր, որը չես ուզում լքել։ Երբ աշխարհը բաժանում ես երկնաքերերի գագաթների եւ ասֆալտի, ապա հստակ պատկերացնում ես, թե ինչին պետք է ձգտել։

Ես բլոգ էի վարում Vkontakte-ում (https://vk.com/wielec_usa), այնտեղ ավելի շատ տեղեկություններ կան։