Ահա մի հիանալի փաստ Մանհեթենի մասին կամ երիտասարդի երազանքը: Բոլոր թաղամասերը ունեն հավասար երկրաչափական ձեւ, ուստի այստեղ մոլորվելը շատ դժվար է: Հիմնական բաժանարարները ավենյուներն են, իսկ փոքրերը՝ սթրիթները: Այսինքն՝ սթրիթից սթրիթ անցնելու համար պետք է քայլել մոտ 2 տուն, իսկ ավենյուից ավենյու՝ մոտ 5: Մեկը հատում է մյուսին: Նման մանրակրկիտ պլանավորումը ստեղծում է ամբողջ թաղամասի մոտիկության տպավորություն: Սա հիմնականում արված է ավտոմոբիլիստների համար, բայց հետիոտներին էլ է դրանից հեշտ:

Թեեւ այստեղ էլ կա պատերազմ վարորդների եւ հետիոտների միջեւ, բոլորը շատ հանդուրժող են եւ լուռ զիջում են միմյանց, նույնիսկ շնորհակալություն են հայտնում: Իսկ անցման նշանը կարծես սպիտակ քայլող մարդուկ լինի, իսկ կանգառի նշանը՝ կարմիր ափ: Երբեմն այդ ափը թարթում է՝ ուղեկցվելով թվային հաշվարկով: Համակարգը ուրախացնում է, միայն թե մարդիկ հանգիստ քայլում են կարմիր լույսի տակ, եւ ոչ ոքի դա չի հուզում:

Յուրաքանչյուր անկյունում մետրո կա: Բայց ինչպես ասացի, դա բոլորովին այլ թեմա է..

Այսպիսով, սա պարզապես հիանալի է, իմ ամենասիրելի բաներից մեկը:

Ես բլոգ էի վարում Վկոնտակտե-ում (https://vk.com/wielec_usa): Ավելի շատ տեղեկատվություն այնտեղ: