Հ.Գ. Բարի օր!!!! Ուզում եմ ասել, որ այն ամենը, ինչի մասին գրելու եմ ստորեւ, այսինքն՝ իմ բլոգում, մաքուր ճշմարտություն է։ Այստեղ սուտ չի լինելու այն մասին, որ այս ճամփորդության մեջ ամեն ինչ կատարյալ է եւ հիանալի, կամ հակառակը՝ սարսափելի եւ անհետաքրքիր։ Ոչչչչ.. Ես պարզապես ուզում եմ պատմել տղաներին, ապագա մասնակիցներին, թե որքան հիանալի հնարավորություն է սա՝ ստուգելու ինքդ քեզ, ցույց տալու, թե ինչի ես ընդունակ տանից, հարազատներից, սովորական կենսակերպից հեռու, ազատության, անզուսպ զվարճանքի, մայրամուտների ու արեւածագերի, երեկույթների, աշխատանքի եւ մնացած ամեն ինչի էպիկենտրոնում։
Գնացինք!!!!!!
«Ամեն ինչ նոր է»։ Էջի անվանումը ես իզուր չեմ ընտրել։ Այս ճամփորդության մեջ ինձ համար շատ բաներ իսկապես նոր էին։ Սկզբի համար՝ մի փոքր իմ մասին։ Հեհե։ Անունս Յուլյա Բալչինովա է, ծնունդով Բուրյաթիայի Հանրապետության Ուլան-Ուդե քաղաքից եմ։ Այո-այո, դա Սիբիրում է, եւ այո, այստեղ ցուրտ է) Մեր ձմեռները երկար են, ցուրտ, բայց մեզ մոտ միշտ արեւ է շողում։ Ես չեմ կատակում) Մեր հանրապետությունը հենց այդպես էլ անվանում են՝ Արեւոտ Բուրյաթիա։ Ես սովորում եմ Արեւելյան Սիբիրի պետական տեխնոլոգիական եւ կառավարման համալսարանում, իսկ մասնագիտությունս՝ կենսատեխնոլոգիա է) Անկեղծ ասած, Ամերիկա ուղեւորությունը վաղուց էի պլանավորել։ Դե, ինչպես ասեմ՝ պլանավորել, ավելի ճիշտ՝ երազել։ Ամեն ինչ սկսվեց «Տիտանիկ» ֆիլմից, որտեղ վերջին դրվագներում, նավաբեկությունից հետո, Ռոզան կանգնած է այն նավի տախտակամածին, որը փրկել էր իրեն եւ մյուսներին, եւ նայում է Ազատության արձանին։ Հենց այդ ժամանակ էլ մտածեցի, որ կմեծանամ, տոմս կգնեմ եւ Ազատության արձանը կտեսնեմ իմ սեփական աչքերով։
Ժամանակն անցավ, եւ ահա, ես 20 տարեկան եմ եւ ուրա, ընկերներ, ես գնում եմ Ամերիկա։ ՈՒՐԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱ!! Դուք չեք պատկերացնում իմ էմոցիաները, ճիչերը, որոնք արձակում էի «I approved your visa» արտահայտությունից հետո։ Եվ ես գնում եմ ոչ թե մենակ, այլ լավագույն ընկերուհուս հետ, որը, ինձ պես, տարված էր այդ գաղափարով։
Այսպիսով, ճամպրուկը փաթեթավորված է (փաթաթված սկոչով), ձեռքերիս՝ փոքրիկ պայուսակ՝ անձնագրերով, Ամերիկայի ուղեցույցով, անգլերեն լեզվով հուշաթերթիկներով եւ ֆոտոխցիկով։ Ես պատրաստ եմ։ Ֆուֆ....!!
Մտնում ենք ընկերուհուս հետեւից եւ սլանում օդանավակայան։ Ինչպես դուք ինքներդ հասկանում եք, Ուլան-Ուդե - Մոսկվա չվերթի գրանցում, գրկախառնություններ եւ ծնողների խրատներ։ Ես շատ ուրախ եմ, որ ծնողները ինձ բաց թողեցին «անհայտ եզերք» եւ ամեն կերպ աջակցում էին ինձ այնտեղ գտնվելուս ողջ ընթացքում:)))
6 ժամ եւ մենք մեր Հայրենիքի մայրաքաղաքում ենք՝ Մոսկվա քաղաքում։ Այստեղից էլ սկսվում են իմ կյանքի բազմաթիվ նոր իրադարձությունները։ Ես առաջին անգամ եմ Մոսկվայում, առաջին անգամ նստեցի մետրո։ Փառք Աստծո, այստեղ ապրում եւ սովորում է իմ զարմուհին, որն էլ մեզ համար էքսկուրսիա կազմակերպեց։ Հիմա ինձ չի հասկանա հսկայական թվով մարդիկ, բայց Մոսկվան ինձ վրա մեծ տպավորություն չթողեց։ Միգուցե այն պատճառով, որ մտքերովս արդեն օվկիանոսից այն կողմ էի՝ ամենահիանալի ամառվա ակնկալիքով։ Միանշանակ..... այդպես էլ կար:)
22.05.14, առավոտյան 6:30, Շերեմետեւո օդանավակայան։ Սպասում ենք Հռոմ թռիչքին։ Այո, մեր ճանապարհը բաղկացած էր երեք թռիչքից՝ Ուլան-Ուդե - Մոսկվա, Մոսկվա - Հռոմ, Հռոմ - ՆՅՈՒ ՅՈՐՔ!!): Թեեւ Հռոմում մենք ընդամենը 2 ժամ էինք եւ օդանավակայանի սահմաններից դուրս գալը պարզապես անհնար էր, ես հպարտությամբ ասում եմ, որ մենք եղել ենք Իտալիայում։ Հահա։ Թեկուզ անցնելիս։ Իտալացիները ցնցող են։ Նրանք չափազանց էմոցիոնալ են եւ խարիզմատիկ։ Ախ այո, բացի այդ, շատ գեղեցիկ։
Այդ 2 ժամվա ընթացքում մենք պարզապես վազվզեցինք օդանավակայանի երկայնքով։ Բանն այն է, որ Շերեմետեւոյում մեզ չէին տվել Հռոմ - Նյու Յորք չվերթի նստեցման կտրոններ։ Շատ դժվար էր դա բացատրել օդանավակայանի աշխատակիցներին, այդ պատճառով էլ մենք վազվզում էինք։ Պատկերացնում եք, մի խումբ ուսանողներ, որոնք մրմնջում են իրենց համար անծանոթ լեզվով (մենք փորձում էինք խոսել անգլերեն, բայց քանի որ մի փոքր խուճապի մեջ էինք, ռուսերենը գերակշռում էր)։ Բայց մենք դուրս եկանք իրավիճակից եւ գոհ բարձրացանք «ՄԵՐ ԵՐԱԶԱՆՔԻ ԲՈՐՏ», այն է՝ ինքնաթիռ, որն էլ մեզ տարավ «ազատության» երկիր։
Ինքնաթիռը շատ հարմարավետ էր։ Հնարավոր էր դիտել ֆիլմեր, համերգներ, լսել երաժշտություն եւ հետեւել թռիչքին։ Սնունդը համեղ էր։ Իսկ կողքին նստած էին 4 իտալացի։ Գիտե՞ք, հիմա ես ուզում եմ սովորել նաեւ իտալերեն!:) Ընկերուհիս, որը մեկնելուց առաջ գրեթե աչք չէր փակել, քնած էր ողջ ճանապարհին։ Իսկ ես վայրի ակնկալիքի մեջ էի....))
Եվ ահա 22.05.2014, ժամը 14:00, թռիչքներից հետո հյուծված եւ հոգնած, բայց երջանիկ, ՄԵՆՔ ՆՅՈՒ ՅՈՐՔՈՒՄ ԵՆՔ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Հիշո՞ւմ եք, թե ինչ էր ինձ հետ, երբ ստացա վիզան։ Իսկ հիմա պատկերացրեք իմ զգացողությունները ինքնաթիռից դուրս գալուց հետո։ Դա անհնար է պատմել, դա պետք է զգալ....
Նստած եմ, գրում եմ, հիշում եմ եւ զգացմունքները հեղեղում են։ Իսկ դրա ապացույցը՝ մարմնիս վրայի սարսուռն է)) Ահա նստած եմ այստեղ, սագի պես եւ ժպտում եմ, ինչպես աննորմալը:))))
